HMBS 19

ANG PAHAHANAP NI ROYCE NG PROYEKTO

Naliligo si Royce sa loob ng isang cubicle sa locker room, katatapos lang ng practice.

Mainit pa rin ang katawan niya mula sa drills. Humahampas ang malamig na tubig sa batok at balikat, dumadaloy pababa sa mga hiwa ng abs niya. Huminga siya nang malalim, sinasalo ang pagod habang nakapikit at nakasandal.

Biglang may bahagyang langitngit mula sa likuran. Bago pa siya makalingon, may dalawang braso nang yumakap sa kanya mula sa likod, mabigat, matigas, at sanay na mga bisig. Mainit ang palad na dumapo sa dibdib niya kahit malamig ang tubig.

“Nagpaalam ako kay Prof. CV.” bulong ng pamilyar na boses, sobrang lapit na ramdam ni Royce ang hinga nito sa kanyang tainga.

“Hmmm… puwede ba kitang matikman? Mabilis lang. Tahimik lang tayo…”

Mahinang-mahina, pero sapat na para magliyab ang buong sistema niya.

Kilala niya ang boses. Walang ibang may ganoong lalim, lambing, at tiyanig na tono.

Si Chaucer. Ang laman ng lahat ng pantasya niya mula nang mabasa noong unang klase sa Success Studies ang erotic at dominanteng essay nito. Hindi niya mapigilang mapangiti, napakapit siya sa kamay nitong nakayakap sa kanya. Nagpabilis ng tibok ng puso niya: may basbas iyon ng propesor na strikto. Parang sinindihan ng apoy ang ilalim ng tiyan niya.

Pagharap niya, agad silang naglapat at naghalikan. Sa kahayukan ay halos nagsakmalan ng mga labi. Nagbungguan ang dila nila, buhulan kaagad.

Tumilansik ang tubig habang nag-eskrimahan ang mga bibig nila, nag-agawan sa hangin, sa laway, sa init. Sinipsip ni Chaucer ang ibabang labi niya, marahas pero sensuwal. Gumanti si Royce, sinuklian ng matinding higop, Pilit nilang iniimpit na ungol  dahil may iba pang tao sa locker room.

Hinawakan ni Chaucer ang bewang niya, hinila siya palapit. Dumikit ang katawan nila basang-basang balat. Ramdam ni Royce ang hagod ng matitigas na muscles ng kapitan; ang lalim ng upper abs, ang tikas ng pecs, ang kapal ng braso nitong nakayakap sa kanya.

Dinama niya, hinaplos, sinapo ang mga iyon. Gumapang ang mga palad niya sa latag ng maskuladong likod nito. Nagbubundulan ang kanilang mga dibdib.

Magkadikit ang kanilang mga burat sa pagitan ng abs nila, matigas, mapusok, dumudulas dahil sa tubig at precum. Kumiskis ang mga iyon habang naglalaplapan sila.

Bumitiw sa halikan si Chaucer, hinagod ang leeg ni Royce gamit ang labi, pababa nang pababa.

“Ang ganda ng katawan mo, gago…” bulong nito.

Dinilaan nito ang balikat, tapos ay pecs. Sinuso nito ang kaliwang utong ni Royce, para bang sabik na sabik.

Napakapit si Royce sa ulo nito. Pinisil ng kapitan ang kabilang utong niya habang patuloy na sinusupsop ang isa. Bumaba ang bibig nito sa abs niya. Nagtigil sa singit, huminga nang malalim, at tumingin sa kanya habang kumakagat ng labi.

Isinubo nito ang burat ni Royce .Isang malalim, mainit, mabilis na paglunok na halos napasigaw si Royce pero kinagat na lang niya ang daliri niya para hindi mapahalinghing.

Mainit, mahigpit at malambot ang dila ng lalaki. Umangat ang tingin ni Chaucer habang subo-subo siya.

Sinilindro nito ang titi niya. Minsan mabilis, minsan mabagal, minsan didiin lalo sa lalamunan. May sandaling sinubo nito ang betlog niya, saka dinilaan ang singit at inangkin lahat ng precum na lumalabas.

Ang tubig mula sa shower ay kumakawala sa pagitan nila, humahalo sa pawis at laway. Nang pisilin ni Chaucer ang utong niya habang nagdi-deepthroat, muntik na siyang mapasigaw.

Hindi niya kinaya. Humuni si Royce nang mahina para senyasan ito. Pero hindi inalis ni Chaucer ang bibig nito.

Pumulandit siya nang sunod-sunod, limang beses, kada sirit ay dinidiin ng kapitan ang bibig nito, sinisipsip, sinasaid.

Kita ni Royce ang pag-depress ng pisngi, habang iniinom ang lahat.

Pag-angat ng ulo nito, nakangisi ito. May bakas ng tamod sa labi nito bago nito dinilaan iyon.

Lumuhod si Royce. Kailangan din niyang makatikim.

Dahan-dahan niya itong sinubo. Una ay ulo lang, saka ang tangkay. Habang hawak niya ang abs nito ang tigas, ang init, ang lalim ng pag-angat kapag humihinga ito.

Lumingon si Chaucer pababa, pinipigilan ang pag-ungol.

“Galing mo… tangina…" bulong nito habang sinasabunutan ang buhok ni Royce.

Mas lalo pang nagpakitang-gilas si Royce. Sinipsip ang precum. Pinaglaruan ng dila ang ulo bago ulitin ang pagsubo nang mas malalim.

Habang nginangatngat ng lalamunan niya ang titi ng kapitan, gumapang ang dalawang kamay niya sa likod nito—hanggang sa pigi. Matambok. Matigas. Nilamas niya iyon. Sinapo. Saka, sa gitna ng hayok na pagtsupa, ipinasok niya ang dalawang daliri sa butas nito.

Pumasok kaagad. Mainit. Masikip. Parang sinasakal ang daliri niya.

Napakapit si Chaucer sa dingding ng shower. “F-fuck… Roy… tangina…”

Mas binilisan ni Royce ang daliri, kinikiwal-kiwal habang subo-subo ang lalaki.

Sa labas ng cubicle, may maririnig silang mahihinang boses ng teammates na nagbibiruan habang nagbibihis. Walang kamalay-malay sa nangyayaring kasalanan sa loob.

Amoy lalaki, amoy pawis na nahalo sa bango ng sabon. Ramdam sa hangin ang init, ang tensyon, at ang panganib. Pero alam nilang safe sila.

Humingang malalim si Chaucer. Nagsimulang umigkas ang maskuladong katawan.

Hindi tumigil si Royce. Hinawakan ni Chaucer ang ulo niya, para idiin pa lalo.

At doon pumutok si Chaucer. Tahimik pero parang bulkan; napaliyad ang likod, tumirik ang mata, pumulandit ang malapot na semilya sa lalamunan niya.

Tinanggap iyon lahat ni Royce. Sinigurong walang nasayang. Sinimot. Hinimod hanggang huiling patak. Mainit at manamisnamis ang lasa.

Nang matapos, tumingin siya pataas habang nakaluhod pa rin. Ang kapitan ay habol-hininga, nanginginig ang abs, naka-sandal sa dingding. Nakangiting nakatingin sa kanya.

Pagkatayo ni Royce, hinila niya si Chaucer at hinalikan. Naghalo ang tamod nila sa kanilang mga dila.

Lumalim ang hininga ni Chaucer bago ito marahang kumalas mula sa pagkakatayo ni Royce. Hinimas nito ang balikat niya, saka bumaba ang hawak hanggang sa bewang, para bang may huling pagdampi bago ito tuluyang bumitaw. Sumilip si Chaucer mula sa maliit na siwang sa pagitan ng pinto ng cubicle at ng dingding.  Mabilis at pulido ang galaw ni Chaucer. Dumulas ang katawan niya palabas, parang anino lang.

Tinuloy ni Royce ang pagligo. Sabon, tubig, haplos sa dibdib, sa abs, sa hita. Hindi maalis ang ngiti niya. Nananatiling matigas ang burat niya kahit nagpalabas na siya.

Pagkatapos magbanlaw, lumabas siya at nagpatuyo. Mabilis pero maayos siyang nagbihis, suot ang training shirt at joggers, habang ang mga huling patak ng tubig ay dumadaloy pa mula sa buhok niya.

Hindi nagtagal ay bumukas ang pinto mula sa shower area at lumabas na rin si Chaucer. Malinis na ang mukha nito, bahagya pang namumula ang labi, at ang tingin na ibinato nito kay Royce ay malaman.

Tahimik silang nagbihis, magkatabi. Wala nang ibang tao sa locker room; halos lahat umalis na.

Habang inaayos ni Royce ang lace ng sapatos niya, bigla siyang napatigil. Isang ideya ang sumulpot sa isip niya. Kinuha niya ang pagkakataong iyon habang wala pang ibang tao.

“Chaucer…” mahina niyang sabi, “Ah. Tama ba ako na… ‘yung pagkalap mo ng funds para sa sports charity missions mo… ‘yun ‘yung final project mo kay Prof. CV?”

Napatigil ang kapitan sa paglalagay ng belt. “Yeah,” anito, “oh? So ando’n na pala kayo? Final project na?”

Tumango si Royce habang sinasara ang kanyang gym bag. “Oo. Kaso… wala pa akong naiisip na concept para sa final project ko, eh. Hindi ko alam kung kasing tapang kita para gawin 'yung ginawa mo…” huminga ito nang malalim, sabay kindat, “By the way, sobrang solid nung essay mo.”

Nakatawa si Chaucer, mababa at may yabang na hindi nakakairita. “Thanks, pare. Enjoy naman. Hanggang ngayon, eh, nagagamit ko pa yung skills.” Kumindat ito. “If you know what I mean.”

“Puwede kayang ‘yan na lang din ang project ko?” tanong ni Royce, medyo nag-aalangan pero diretso. “Mag-pa-ano… para makakalap ng funds para sa charity?”

“You can always do what I do,” wika nito, mas seryoso ang tono. “Pero I don’t think that’s the point of the final project. Kailangan personal project mo. Hindi lang high stakes. Dapat may personal stakes ka. Dapat sarili mong pangarap ang tinutupad mo.”

“Gets. Gets…” Hinilot niya ang sentido., tapos napaisip: Eh kaso… ang problema ko nga, hindi ko alam kung ano ang gusto ko sa buhay.

Tumayo si Chaucer at sinara ang gamit nito. Inabot nito ang balikat ni Royce, isang marahang pisil ng suporta.

“Thanks, pare. Saya kanina.” Mas lalo itong ngumiti. “I’m sure mahahanap mo rin ang tamang concept para sa project mo.”

Lumakad na palayo si Chaucer, pero bago makalabas, lumingon ito sa huling pagkakataon.

“At pag nahanap mo ‘yon… mas masarap pa ‘yon kaysa sa lahat ng ginawa natin ngayon.”

At sabay kindat, umalis na ito.

——————————————————————————

Linggo.

Hindi gusto ni Rayon na nandoon siya. Hindi niya gusto ang liwanag, ang ingay, ang dami ng tao. Pero kailangan daw nandoon siya. Maski wala man lang halos pumapansin sa kanya.

Birthday ni Rayon Viterbo—ang kanyang nakatatandang kapatid na lalaki, ang golden boy ng pamilya. Rookie of the Year. Best Player of the Game halos kada linggo. Isa sa mga pinakamalalakas mag-rebound sa buong PBA. Two-time MVP. Mythical Five mainstay.

Magarbo ang party. Isang enggrandeng hotel function hall—mayayamang kulay ginto at maroon, mga kurtinang makapal na para bang ipinagpagawa pa talaga, at mga ilaw na may tamang timpla ng glamor at init. Ang centerpiece ng stage ay may malalaking LED panel na nag-roll ng highlights ni Rayon—slam dunks, clutch shots, buzzer beaters. May mga lamesang puno ng pagkain—steak carving station, sushi bar, imported cheeses. May mga giveaways na hindi pangkaraniwan: high-end basketball merch na may pangalan ni Rayon, pati limited edition na signature shoes.

May mga sports personalities sa bawat sulok. May mga news crew at press photographers na kumukuha ng kung sino mang lumalapit kay Rayon para bumati. Ang ilan ay halatang sumisipsip. Ang iba ay sponsor reps. Ang mas marami ay mga babae—puro magaganda, naka-gown, naka-fitted dress—lumalandi sa kapatid niya.

Samantalang si Royce, tahimik sa sulok. Nakaupo, nakasandal, at walang kausap. Ilang beses siyang naimbitahan sumama sa mga kamag-anak, pero nagkunwari siyang may kausap sa phone.

Ayaw niyang marinig na siya lang sa magkakapatid ang hindi nag-PBA. Ayaw niyang marinig ang, “sayang ang height” o “mas magaling si kuya mo noon pa” o “okay lang ‘yan, Royce, may volleyball ka naman, pampalipas oras.”

Napasulyap siya sa kapaligiran. Anong ganda ng venue—malawak, malinis, sosyal. Pero mas lalo lang niyang naramdaman na hindi niya iyon mundo.

At doon niya natanong ang sarili: Heto din ba ang gusto ko? Ganito ba ang success na gusto ko?

Sa loob ng utak niya, mas nag-a-appeal na ang volleyball. Mas maliit na spotlight. Mas intimate na community. Mas masaya. Mas disiplina. Low key celebrity status lang.

Nang matapos ang program proper at nagsimula ang open bar, unti-unti nang nag-wild ang atmosphere. May DJ na. May strobe lights. Nagsasayawan na ang mga tao—mga pinsan, mga tito’t tita, mga teammate ni Rayon, mga sponsor na nagpapa-cute.

“Baka si Hansel enjoy dito…” natatawang bulong ni Royce sa sarili. “Party party. Saka papampam talaga 'yun.”

Kumuha siya ng isang shot ng tequila at diretso siyang tumungo sa CR.

Pagkatapos umihi, naghuhugas pa siya ng kamay nang bumukas ang pinto at pumasok si Rayon.

Mukha itong pagod pero gwapo pa rin—matibay ang panga, defined ang ilong, mga matang sanay sa spotlight. Naka-slick back ang buhok. Medyo pula ang pisngi, lasing na. Bahagyang sablay ang composure nito.

Napatingin ito kay Royce at ngumiti, “Royce?! Andiyan ka pala.”

“Oo, tsong,” sagot niya, simple, walang lambing. “Pero magpapaalam na rin ako. Happy birthday.”

Pumikit si Rayon na parang napipikon. “Gagi? Uwi ka na agad? Inom ka pa! May open bar pa tayo diyan!”

“May laro ako bukas. Hindi ako puwedeng magpakalasing,” sagot ni Royce nang malamig.

Doon nagbago ang tingin ng kapatid. “Oh? Nagba-volleyball ka pa rin?” sabay tawa nito. “Bakla ka ba? Tangina. Natuluyan ka na siguro diyan. Kaya wala kang girlfriend—”

Sumiklab ang dibdib ni Royce. Parang may nanunog na apoy. Pero hindi siya nag-react.

“Uuwi na ako,” mariin niyang sabi. “Ingat ka.”

Pag-ikot niya, nadulas si Rayon at napayakap sa kanya—hindi dahil sa lambing, kundi dahil sa pagkadulas. Biglang bumagsak ang bigat ng propesyonal na atleta sa katawan niya.

At doon siya na-shock sa sarili. Dahil sa isang iglap, naramdaman niya ang init. Ang amoy. Ang tigas ng muscles. Ang lapit. Ang kapit.

'Putangina,' sa isip niya. ‘Ano’ng nangyayari sa katawan ko?'

Agad niyang itinulak si Rayon nang hindi halata. Maingat, pero mabilis. Sinandal niya ito sa pader ng CR.

“Uuwi na ako. Enjoy the party,” sabi ni Royce. Lumabas siya, mabilis, parang may kailangan siyang takasan. Parang kailangan niyang huminga.

Sa hallway, huminga siya nang malalim. Nang makalabas sa entrance ng hotel, malamig na hangin ang sumalubong sa kanya. Naghanap siya ng taxi. Tahimik. Malayo sa ingay. Malayo sa comparison. Malayo sa bigat.

Habang hinihintay ang sasakyan, napahawak siya sa dibdib. Ang pinakamalaking hiling niya lang naman pala sa buhay… ay hindi pera. Hindi trophies. Hindi spotlight.

Gusto lang niyang maging tanggap ng pamilya. Kahit hindi siya basketball star. Kahit hindi siya golden boy. Kahit hindi siya si Rayon.

Napakuyom ng kamao niya. …at paano ko magagamit ang Success Studies lessons para do’n?

——————————————————————————

Lunes.

Successful na nakakuha si Royce ng consultation time kay Prof. CV. Kailangan niya iyon—hindi lang dahil malabo pa sa kanya ang final project, kundi dahil nagulantang siya kagabi… sa party… sa pamilya… at sa naramdaman niya mismo.

Nang makarating siya sa gym ng opisina ni Prof. CV, agad siyang natigilan.

Nandoon na ang propesor—naka-asul na see-through briefs, halos parang wala nang imahinasyong natitira sa manipis na telang iyon. Pawis ang buong katawan, bawat hibla ng muscle ay kumikintab sa ilalim ng spotlights ng gym.

Pero hindi iyon ang pinakamalaking gulat niya.

Dahil sa gilid, nakahiga sa exercise mat, naka-stretching, naka-puting jockstrap… si Chaucer.

Ang volleyball captain. Pawisan. Ripped. At parang lalo pang gumuwapo habang tumitilamsik ang pawis mula sa mukha at leeg nito.

Bumaling sa kanya si Prof. CV. “Oh. Hi, Royce. Tamang-tama, kakatapos lang namin mag-stretching.”

Tumayo si Chaucer at ngumiti sa kanya—‘yung pamilyar na ngiting may alam, ‘yung ngiti nitong parang may nakatagong pulsing libido sa ilalim ng pagiging mahusay na atleta. “Hello, Royce. Inaya ako dito ni Prof. Sabi daw sumama ako sa consultation mo ngayon.”

Hindi niya napigilan ang kilig at libog na sabay sumampal sa dibdib niya. “Oh wow. Haha. Hindi ako magrereklamo diyan.”

Naglakad papalapit sa kanya ang dalawa. Hinagisan ni Prof. CV ng towel si Chaucer bago pareho silang nagpunas ng pawis, at sa bawat galaw ay umaalon ang kanilang mga muscle. Halos hindi makahinga si Royce.

“So,” ani Prof. CV habang iniaabot ang isa pang towel sa kanya, “may naisip ka na for your final project?”

Napakamot sa ulo si Royce, "yes. Kaso kailangan ko ng guidance kung paano ko maisasakatuparan ang gusto ko."

Kinuwento ni Royce ang kasayasayan niya kasama ang pamilya. Ang obsesyon ng mga ito sa basketball bilang karera. Ang kanyang ama at mga kapatid na successful players. Ang disappointment ng mga ito at estrangement sa kanya dahil hindi siya nakapasok sa varsity ng basketball sa school. Ang suhestiyon na huwag na siyang mag kolehiyo at mag-assistant na lang siya sa Kuya Rayon niya. Ang pagtanggi niya at pagpasok niya sa volleyball team para suportahan ang sariling kolehiyo. Ang kawalan niya ng espisikong career track post-college. At eksena na nangyari kagabi sa birthday ni Rayon. At ang naging realization niya.

Napalunok si Royce habang tinatapos ang kuwento, seryoso habang nilalango ang imahe ng dalawang matipunong lalaking taimtim na nakikinig sa kanya. "And maybe ang naisip ko, ang magbubukas talaga sa horizons ko ay ito. Hindi ko naman hinihingi na tanggapin o ma-belong sa pamilya ko. Wala namang alam 'yun kundi sports na basketball so wala naman talaga kaming magiging bonding outside that. Gusto ko lang siguro ng respeto. Mula sa kanila."

Tahimik na nakinig si Prof. CV at si Chaucer. Parehong pawisan, parehong nakabukol ang ari sa manipis na tela, parehong nakapako ang tingin sa kanya at taimtim na nakikinig.

Tumango si Prof, nakangiti. “I like that. That should be your goal for the class.”

“Kaso… paano ko gagamitin ang skills sa Success Studies para ro’n?”

Tumawa si Prof. CV. “Gago. You know the answer. You know exactly the answer.”

Natigilan si Royce. Bumukas ang mata niya sa ideya na hindi niya gustong isipin pero alam niyang naroon.

“Seryoso?” bulalas niya. “Kaso… kadugo ko ‘yun…?!”

Hinila ni Prof. CV pataas ang shirt niya at hinubad iyon, ibinuyangyang ang kanyang athletic katawan. “Let’s get you comfortable. May sasabihin si Chaucer sa’yo, kaya ko siya dinala.”

Hindi siya nakaangal nang sabay siyang hubaran nina Prof at Chaucer.

At nang umalpas ang burat niya: matigas, pulang-pula, nilamon ng init ang buong katawan niya.

Lumuhod si Prof. CV. “Subo ko lang ’tong burat mo habang sinasabi mo sa kanya.”

“Ugh…” Napaungol si Royce nang maramdaman ang bibig ng propesor, eksperto ang mga hagod. Halos manghina ang tuhod niya.

Lumapit si Chaucer at hinalikan siya. Mainit. Mabigat. Mapang-angkin. Sinabayan niya iyon ng paghaplos sa abs nito, dibdib, pababa sa bukol nitong kumikislot sa jockstrap. Pareho silang humihingal habang nararamdaman niya ang mapangahas na pagsipsip ni Prof sa kanya.

Pagbitaw sa halik, nagsalita si Chaucer. “Nakasama ko na si Rayon minsan sa mga… misyon ko.”

“What the fuck?!” gulat ni Royce, napatingala habang patuloy siyang sinusubo ni Prof. CV.

Huminga nang malalim si Chaucer bago nagsalita, at sa sandaling iyon ay ramdam ni Royce ang kakaibang tensyon sa hangin—lalo na’t habang nagsisimula ang kwento, patuloy pa rin ang pagtsupa ni Prof. CV sa kanya, mabagal, sensuwal, sinasabayan ang bawat detalye.

“Nitong six months ago lang ang nakalipas,” panimula ni Chaucer. “Kakatapos ko pa lang ng unang mission ko para sa Success Studies. May in-assign sa akin si Prof. CV—isang logistics company executive. Malaki ang perang umiikot sa company na ’yon, may koneksyon sa sports development. Kailangan ko ng dalawang TV sets na latest model para sa isang grassroots sports org. Sponsor para sa mga bata. .”

Napapikit si Royce nang mas lalo pang sumikip ang bibig ni Prof. CV sa buong kahabaan niya. “Ugh…”

Tinuloy ni Chaucer, mas lumapit, halos nakasandal sa katawan ni Royce habang kinukuwento ang lahat.

“Noong una, secretary lang ang kausap ko. Email. Schedule. Postponed. Rejected. Postponed ulit. Tapos nag-call sila sa akin na kailangan ko raw makipag-meet… hindi sa opisina, kundi sa private suite ng big boss. Alam ko na ang code noon. Alam kong may hinihingi.”

“Tangina…” bulong ni Royce.

“Dumating ako sa suite na naka-business attire,” pagpapatuloy ni Chaucer. “Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Rayon… kasama ang executive. Pero hindi siya nakaupo. Nakahubad sa bewang, tapos may hawak na glass ng whiskey. Halatang hindi niya trip ang nangyayari—pero kailangan niya ng pera.”

Nanlaki nang bahagya ang mata ni Royce nang mabanggit na ang pangalan ng Kuya niya. “Tangina…?”

Tumango si Chaucer. “Straight na straight ang aura niya noon. Galit pa nga ang itsura. Halatang napilitan lang. Sabi ng executive, ‘kailangan nating magtulungan, boys.’ Ako raw ang manghihingi ng sponsorship. Si Rayon naman, gusto lang niya ng pera para sa trip niya sa US. Pareho kaming may kailangan—pero ibang paraan ang alam ng executive para magpagalaw.”

Napalunok si Royce, pilit na inaalis sa isip ang eksenang gumuguhit ngayon sa imahinasyon niya pero lalo lang itong lumilinaw.

“At ayun na nga,” sabi ni Chaucer, tumigil saglit upang tumitig kay Royce nang direkta habang hinahaplos ang dibdib niya, “ako ang gumawa. Ako ang tsumupa. Ako ang nag-initiate. Habang nakaupo sa sofa ’yung executive, nanonood. Si Rayon… well, kita mo sa mukha niya: nandidiri, kinakabahan, napipilitan. Pero eventually, nag-react din ang katawan niya.”

Napakagat si Royce sa labi, halos mabilaukan sa sariling ungol nang sumubo pang mas malalim si Prof. CV, sinisilindro ang kahabaan niya, ramdam niya ang vibration ng pagtawa nito habang patuloy ang kwento ni Chaucer.

“Sinimulan ko sa executive, para gumaan ang loob niya. Then lumapit ako kay Rayon. Hawak niya ulo ko… hindi ko alam kung para itulak ako palayo o papunta. Pero nagbago ang hininga niya nang maramdaman ko siyang nagpapaubaya.” Napangisi si Chaucer, puno ng libog ang tono. “At kinailangan niya akong kantutin para makuha niya ang gusto niya. So ginawa niya. Pinakantot ko sarili ko sa kanya.”

Nanginginig ang dibdib ni Royce. Hindi niya alam kung dahil sa selos, shock, libog, o halo-halo. “T-Tangina…”

“Don’t get me wrong,” sabi ni Chaucer. “Ayaw niya. Pero ginawa niya."

Huminto si Prof. CV sa pagsubo—unti-unting iniluwa ang kahabaan ni Royce habang nananatili itong nakaluhod sa sahig ng gym, ang mga palad nito nakahawak pa rin sa magkabilaang hita niya. Basang-basa ng laway ang ulo ng burat niya, kumikintab sa ilaw, at unti-unting lumalamig sa ihip ng aircon.

Nakangiti si Prof. CV. “See? You know it’s possible.”

Walang pasintabi ang sagot ni Royce. “Tangina.”

Ang dibdib ni Royce ay puno ng pagkabagabag, pagkabaliw, at pagsiklab ng lakas ng loob na hindi niya alam na kayang sumiklab nang ganoon katindi. Naririnig niya ang sariling tibok ng puso. Parang tambol.

Narinig niyang humalakhak si Chaucer. Humakbang ito palapit, basang-basa ang dibdib, kumikintab ang jockstrap, at tila mas mabigat ang paghinga kaysa kanina. “Prof,” sabi nito. “Baka naman puwede akong kantutin ni Royce. Haha. Matagal ko nang pangarap. At nalibugan ako sa kuwento ko tungkol kay Rayon.”

“Go ahead,” tugon ng propesor. “Tuwad na.”

Agad tumalikod si Chaucer. Mabilis na ibinaba ang garter ng jockstrap, hinila nang bahagya, at itinuwad ang katawan. Nag-flex ang mga glutes. Mabilog. Matambok. May manipis na sheen ng pawis. Ang guhit ng butas niya ay humihinga sa pagitan ng puting strap.

At doon na nagdilim ang paningin ni Royce.

Lumapit siya. Mabilis. Hayok. Hinawakan niya ang balakang ni Chaucer at idinikit ang ulo ng burat niya sa bukana. Mainit. Malambot. Tapos ay kinabig niya ito papasok.

Isang ungol ang pumutok mula sa bibig ni Chaucer: baritono, mabigat, puno ng gutom. “Fuuuck, yes… yes… ughhh, Royce, ganyan—ganyan mismo—puta, sige pa!”

At doon na nagdilim ang isip ni Royce.

Hindi na si Chaucer ang nasa harap niya. Hindi na ito ang volleyball captain na pinagnanasaan niya noon pa man. Hindi na ito ang lalaking  tsumupa sa kanya sa shower.

Ang nasa isip niya ngayon ay si Rayon.

Ang malaking braso ng kuya. Ang mas malapad na dibdib. Ang mas mabigat na hininga. Ang basang buhok. Ang amoy ng cologne at alak kagabi sa CR ng hotel. Ang saglit na pagdikit ng mga katawan nila. Ang init.

At ang pang-iinsulto.

“Bakla ka ba?”

“Natuluyan ka na yata.”

“Mag-assistant ka na lang sa’kin.”

Nagliyab ang dibdib ni Royce. Napangiwi siya habang bumibilis ang pagkadyot niya kay Chaucer. Para siyang makina. Para siyang bagyong pumasok sa isang maliit na puwang at winawasak ang lahat.

Sa tainga niya, iba na ang sigaw na naririnig niya—hindi na kay Chaucer, kundi kay Rayon. Malalim. Galit. Umiiyak sa pagkalito. Dumadaing ang baritonong boses ng kadugong ilang pulgada ang tangkad sa kanya.

“Pukinginaaaa!” sigaw ni Royce, lalo pa siyang bumayo.

Natawa si Prof. CV, sabay hawi sa briefs niya. “Fucking monster ka, Royce. Sige. Harabas. Bigyan mo siya. Warakin mo pa—puta—your form is insane.” Nagsimulang mag-jakol ang propesor habang nanonood.

Tinakpan ni Chaucer ang bibig niya kahit nakatuwad—pero hindi napigilan ang pagtagas ng ungol. “YEAAAHHH! SHIIIT! FUCK! SIGE PA! GOD, ROYCE—YES—HARDER! HARDER!”

Walang awa siyang umatras at sumulong. Narinig niya ang tunog ng balat sa balat. Ang tunog ng pawis na humahalo sa hangin. Ang lagkit, amoy, at init.

At nang hindi na kinaya ng katawan niya, pumulandit ang katas niya. Malalim. Marahas. Sunod-sunod, parang bulkan.

“PUTANGINAAAAA—”

Kinagat ni Royce ang balikat ni Chaucer habang dumudura ang semilya niya sa loob. Ilang saglit pa ay bumunot siya at tumagas ang puting likido mula sa lagusan ng lalaki, naghalo sa tubig ng pawis na bumabagsak mula sa kanilang mga katawan.

Pero hindi pa siya tapos.

Lumuhod si Royce sa pagitan nila. Tumulo ang katas mula sa butas ni Chaucer papunta sa sahig, at sa kanyang mukha ay sumampal ang burat ni Prof. CV, mainit, mabigat. Sinundan iyon ng burat ni Chaucer, matigas pa rin sa kabila ng pagod.

Parehong itinapat sa mukha niya.

Hindi na siya nag-isip.  Sinulsulan ang bibig ng dalawang tarugo. Naging nagpaubaya ang panga niya. Nag-uunahan ang dalawang ulo na sumayad sa dila niya, at ang mga lalaking nasa ibabaw niya ay naghahalikan at nagmumura, nakasabay ang ritmo sa pagsalsal nila sa sariling mga ari.

At nang sabay na tigasan ang dalawa, nakita ni Royce ang pag-igting ng mga ugat sa mga leeg nila, ang pagkakuyom ng mga kamao, at ang paghawak sa buhok niya para idiin pa lalo ang mukha niya sa gitna.

Sumirit ang dalawang malakas na agos ng tamod kasabay ng koro ng mga ungol ng mga ito.

Puno ang bibig niya. Napuno ang ilong niya. Umagos sa pisngi, sa dibdib, sa braso, sa tiyan.

At nang alisin niya ang bibig niya, huminga siya nang malalim, nagangat ng mukha, at ngumiti—basang-basa, nangingintab.

Huminga rin nang malalim si Chaucer habang pinupunasan ang bibig. “Good luck sa project mo, pare.”

Tumingin si Prof. CV pababa sa kanya, hinahaplos ang basang buhok ni Royce. “Damn. I’m so excited.”

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!