ASSU 07

ANG PUBLIC INTRODUCTION NG STARTUP

Nag-ring ang alarm ni Bonj ng 6.30am nang sumunod na umaga. Morning person naman siya at masasabi naman niyang maaga ang oras na ito na gising niya.

Pero nang bumangon siya ay naririnig na niya ang mga galaw sa labas ng kanyang kuwarto.

Nang lumabas siya ay nakita niya si Gohan sa puwesto nito. Tumatakbo muli sa treadmill. Shirtless at pawisan. Medyo maigsing gray na running shorts ang suot nito. Agad nilayo ni Bonj ang tingin sa lalaki. Ayaw niya ng temptasyon.

Pero nakita siya ni Gohan. Kumaway ito sa kanya at mahingal na bumati, "good morning, Broskie Bonbon!" Medyo sumilip ang fine line ng buhok ng kilikili nito.

Tumango si Bonj, "good morning." Tapos ay nagbanyo na para maligo at maghanda ng sarili.

Matapos magbihis at kinuha na niya ang laptop niya, para siya ay magtrabaho na. Marami silang naging plano ni Gorio kahapon at gusto lang niyang ipagpatuloy ang buwelo.

Pagbaba niya ay naroon na si Gorio. May kape sa makeshift na workstation nila sa barren at undesigned na unit na iyon. Halinhinan itong nagsusulat at nagta-type sa laptop nito.

Napalunok si Bonj. Naalala niya ang naganap sa kanilang dalawa kagabi. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Noong umaga ay nakilala niya ito. Umalma siya. Tapos ay nakasundo niya sa pag-iisip. Tapos ay nakagaanan niya ng loob. Tapos noong gabi ay nakatsupaan niya. Lahat naganap under 24 hours.

Nakita siya ni Gorio na dumating. Ngumiti ang lalaki at inayos ang upo. "Good morning, CTO."

Lalong gumuwapo ang lalaki sa paningin niya. Naka-hoodie ito at straight jeans, pero hindi maikakaila ang hubog ng katawan nitong nalasap niya kahapon.

"Good morning, Gorio," nahihiyang tugon ni Bonj tapos ay umupo na malapit sa lalaki.

"We good?" tanong nito, maingat.

Tumango si Bonj, "yeah. Ayos kagabi. Pero minsan naiiisip ko kung may repercussions dahil magka-work tayo sa project na 'to."

Tumango din ito, "gets. Hindi ko alam sa'yo, pero ako seryoso pa rin naman magtrabaho. At kailangan nating masimulan ang [insert phase ng startup here]. And if makakagulo ang sex, okay na ako na one time big time 'yung kagabi."

Umiling siya, "nope. Tangina. Tingin mo ba aayaw ako sa libog? Haha. Ayaw ko lang makomplika natin 'yung mga relasyon natin kay Gohan."

Tumawa si Gorio, "huh. Huwag siyang mag-inarte diyan at tayo ang bumubuhat nitong project niya. Kung hindi lang promising ang seed capital at networks ng pamilya niya, eh."

"Ay sinabi mo pa."

"So deserve naman natin nang kaunting moments ng kalikutan," tapos ay patagong inabot ni Gorio ang kanyang bukol, "ah shucks. Ang laki mo talaga tangina." Pumisil-pisil pa ito.

Tinapatan naman ni Bonj ang angas nito, "sige. Simulan mo 'yan. Baka makantot ka."

Ngumiti si Gorio. Hindi umatras.

Sa halip, bahagya nitong kinagat ang ibabang labi nito, parang sinusukat kung hanggang saan siya papayag. Nakapatong pa rin ang kamay nito sa hita niya, magaan lang, pero ramdam niya ang init.

“Confident ka ah,” mahina nitong sabi.

Umangat ang kilay niya. “Hindi ako nagyayabang. Observational fact lang.”

Mahinang natawa ito. Mababa, halos pabulong.

Sa ibabaw nila ay walang kamuwang-muwang sang kanilang founder na tumatakbo sa treadmil. Ang mga yabag nito ay sumasaliw sa ritmo ng puso nilang may nakaw na sandali sa ilalim nito

Pero bago pa lumalim ang sandali, si Bonj na mismo ang unang umurong. Inabot niya ang mug ng kape sa mesa, inilapit sa labi, at humigop.

“Focus muna tayo,” sabi niya, ibinalik ang mug.

Naputol ang sandali nila nang muling umandar ang cursor sa laptop ni Gorio. Kumislap ito sa ibabaw ng heading ng note ni Gorio sa screen:

Project Codename: GOBOGO

"Ang baho naman ng title," reklamo ni Bonj.

"Working title lang 'yan. Gohan. Bonj. Gorio. GOBOGO," simpleng sabi nito.

Hindi na nila namalayan ang oras.

Nakabukas pa rin ang laptop ni Gorio, pero ngayon, hindi na lang sketches ang laman—may halo nang notes ni Bonj. May bullet points. May arrows. May mga tanong na nakasulat sa gilid na parang hamon, hindi pagtutol.

“So ang core natin,” sabi ni Bonj, nakasandal pero nakatingin nang diretso sa screen, “is habit loop. Move → progress → visual reward → repeat.”

Tumango si Gorio. “Yes. Emotional feedback over raw data.”

“Okay,” sagot ni Bonj. “Pero kailangan malinaw kung sino ang target user. Hindi puwedeng lahat.”

Napahinto si Gorio. “Sabagay.”

“Gamers?” tanong ni Bonj.

“Gamers who want to move more,” sagot ni Gorio.

“Or fitness people na gamer din,” dagdag ni Bonj. “Mas maliit na niche. Pero mas loyal.”

Napangiti si Gorio. “Mas madaling buuin ang culture.”

“Exactly.”

Nag-type si Bonj:

Target: gamer-leaning fitness beginners / returning fitness users

“Hindi hardcore athletes,” dagdag niya. “Hindi sila ang kailangan ng motivation. ‘Yung mga nawalan ng momentum.”

Tahimik na tumango si Gorio. Ramdam niya na mas lumilinaw ang direksyon.

“Next problem,” sabi ni Bonj. “Retention.”

“Meaning?”

“Initial excitement is easy,” paliwanag niya. “Pero after two weeks, magsasawa ang tao.”

Nag-isip si Gorio. “So kailangan may long-term progression.”

“Exactly. Hindi lang bahay. Eventually village. Then city.”

“Then regions,” dagdag ni Gorio.

Tumango si Bonj. “Content roadmap.”

Saglit itong tumahimik, tapos tumingin kay Gorio. “Kaya hindi puwedeng tayo lang forever.”

Hindi agad sumagot si Gorio.

“We’ll need people,” dagdag ni Bonj. “Developer. Artist. Maybe game designer.”

“Sound designer,” dagdag ni Gorio agad. “Malaki ang effect ng audio sa immersion.”

Napangiti si Bonj. “Good catch.”

Nag-type ulit siya:

Phase 1 hires:

– 1 mobile developer

– 1 backend engineer

– 1 part-time artist

– 1 sound designer (contract)

Napatingin si Gorio sa listahan. “Magkano kaya?”

Huminga si Bonj. “Hindi mura.”

Tahimik sandali.

“Siguro,” sabi ni Gorio, “prototype muna tayo. Something simple. Proof na gumagana.”

Tumango si Bonj. “Yes. Prototype first. Para may maipakita tayo sa investors.”

“Magkano tingin mong kailangan?” tanong ni Gorio.

Nag-isip si Bonj.

“Bare minimum,” sabi niya, “for six months runway… maybe enough to cover small team and expenses.”

“Alam mo,” sabi ni Gorio, “kaya ko i-design ang first version visually. Kahit simple lang.”

“I know,” sagot ni Bonj.

Tahimik sandali.

“Tapos ikaw,” dagdag ni Gorio, “kaya mong buuin ang system.”

Tumango si Bonj.

“Okay,” sabi ni Bonj sa wakas. “So next step: prototype. Ikaw sa visual. Ako sa structure.”

Ngumiti si Gorio. "Yes partner."

"YOWN!"

Nagulat si Bonj at ang kausap niya nang biglang sumabog ang baritonong boses mula sa likod nila.

Lumingon sila at nakita si Gohan. Bagong ligo na ito at may mug sa kamay.

Sa tagal ng usapan nilang dalawa, hindi nila namalayan na tapos na ang cardio ng founder at nasa likod na nila.

"Pucha naman pare, nakakagulat ka!" sigaw ni Gorio, halatang napikon.

"Sorry, sobrang na-amaze ako sa usapan niyo. Para kayong lulong sa mundo niyo," banggit ni Gohan, "ganda ng chemistry ng mga utak niyo."

Nagkatinginan sina Bonj at Gorio nang malaman.

Tapos ay umupo si Gohan sa isa pang silya sa mesa, "pero yeah. I agree. May clout ako both sa gym goers, sa mga nagre-recreational fitness at sports, at sa gamer community na rin. Okay 'yang ideas natin."

"Ideas mo talaga ah," pabirong sarkastikong banat ni Gorio.

"Well, to be fair, nung naglaro kami ng MTG ni Gohan kaya namin napag-isipan 'yan," sagot ni Bonj. "so Mr. Founder, dapat bukod sa clout ay makakuha pa tayo ng extra investors. Baka mabitin ang seed money mo."

Nag-pogi sign si Gohan, "sus. Ako pa. Lakas kaya ng karisma ko."

Pigil na pigil si Bonj sa pag-irap.

Siniko ni Gorio ang kaibigan, "tsong, hindi na 'to child's play katulad nung ginagawa natin nung mga estudyante pa tayo. Hindi ito katulad ng panliligaw ng babae, 'no?"

Umakbay si Gohan nang mahigpit kay Bonj, "I know! Pero with this on my team. At ikaw na isa pang henyong barkada ko? Magagawa natin 'to!"

Medyo nangisay si Bonj nang niyakag siya ng lalaki. Ang bango ng amoy nito.

Nagpatuloy si Gohan, "so pwede ko na bang i-announce ang idea?"

Pumalag mula sa akbay si Bonj, "oy sira ka ba? Eh 'di baka may magnakaw ng idea natin!"

"Ay oo nga!" bawi ng founder. "Pero kailangan na natin ng hype! Ipapakilala ko kayo mamaya sa followers ko!"

"Hala sabi ko sa'yo pare hindi ako puwede, incognito ako! Baka makita ako nung mga nagko-komisyon sa akin. Sabi ko naman sa'yo, moonlighter ako," tanggi ni Gorio.

"Ohhh yeah oo nga pala," ani Gohan tapos baling kay Bonj, "eh 'di ikaw na lang!"

"HUH?!" bulalas ni Bonj.

——————————————————————————

Medyo blanko ang ekspresyon ni Bonj habang naka-upo sa couch. Katabi niya si Gohan. Hoodie at jeans silang dalawa—tech-bro cosplay, sabi ng isa niyang bahagi ng utak.

Nag-on ang live.

Gohan, buong chest-out, kinabayo ang camera: “WASSUP, mga broskie! It’s your boy, Gohan — ang hari ng gains, ang boss ng grind. Bro, kung nag-lift ka ngayon, mag-react ka. If hindi, mag-standby ka — kasi may ipapakita kaming next-level na solution parasa fitness. Bro, broskie — bring the energy!”

Tumaas agad ang viewer count. Pinapanood ni Bonj ang numbers at ang chat na mabilis magtumugtog ng emoji at hype lines.

Hindi siya mahiyain sa public speaking, pero sa mundo ng influencers sobra ang cringe na nadarama niya. Pinipiga niya ng konti ang gilid ng hoodie para pantakip sa pag-init ng pisngi.

Ipinakilala ni Gohan ang venture nang half-teaser, half-hype: “Obvious guys — gagawa kami ng something para sa gym bros and fitness enthusiasts. Hindi kami magbibigay ng full deets ngayon, pero expect big things. Major milestones lang ang i-announce namin — stay tuned.”

Nag-pop ang chat: “What’s the name? 👀” “Merch? preorder?!” “Founder collab??” Gohan smile-and-deflect: “Secret muna, tsong. Pero major updates — yun lang.”

Sumabog ang mga typical entries: pick-me girls na preaffirming (“OMG so cute!!! gohan pls marry me 💖”), pick-me gays (“I DEMAND a tutorial!!!”), at dudebro gigachats (“Wassup bro, what’s your deadlift???” “GIVE US PROTEIN SPONSOR DEAL”). Bonj napaiinis at napatawa nang sabay.

Tapos inakbayan ni Gohan si Bonj at tumingin sa camera: “And also — mga broskie, meet my Chief Technology Officer — si Broskie Bonbon!”

Nanlisik ang mata ni Bonj. “Loko ka! Bakit Bonbon ang pakilala mo sa’kin?!”

Kumindat si Gohan at nag-pose: “‘Yan na ang pangalang magpapasikat sa’yo.”

Ang mga chat agad nag-explode:

“Hello Bonbon 😍”

“Guwapo naman ni Bonbon!”

“Sir Bonbon, share skincare routine pls”

“CTO GOAT!!!”

"Please drop his @"

Namula si Bonj hanggang sa tenga. Umaalon ang awkwardness, pero may maliit na amusement din.

Kumabig na si Gohan: “Basta mga tsong, supportahan niyo kami ha! Like, share, follow — at kung may investor kayo in the family, you know who to call.” May pause, then grin: “We’ll update kayo sa milestones. Promise may exclusive para sa mga die hard nating broskies.”

Nag-scroll si Bonj sa chat at nakakita ng ilang supportive lines na hindi puro meme:

“Exciting idea. Will follow dev updates.”

“Good luck CTO! We back you.”

“I’ll join the beta. Send link pls.”

Tumaas ng konti ang dibdib niya. Hindi siya magpapanggap na hindi nakatikim ng validation.

Tinapos ni Gohan ang live—dramatikong kindat at biceps flex sa camera.

Sinungitan ni Bonj ang lalaki sa tabi niya. “Gago ka talaga,” sabi niya.

Pinisil ng malumanay ni Gohan ang pisngi niya. “Tanggapin mo na ang palayaw, hehe. Positive effect naman. Cute ka daw, Broskie Bonbon.”

Namula si Bonj at umiwas ng tingin. “Leche. Ewan ko sa’yo.”

Tumayo si Gohan, inayos ang hoodie. “Anyway, punta ako sa party. May girl doon na popormahan ko — tatay niya may potential investor.” Kumindat, at umalis na ang lalaki na parang lagi nang naka-show.

Nagtagal si Bonj sa couch, hinahabol ang tibok ng puso.

——————————————————————————

Si Bonj ay nakaupo sa mesa, nakayuko sa laptop—lines of code ang nagliliparan sa screen—habang nakatutok ang ilaw sa keyboard. Tahimik ang condo; tanging humihingal na aircon at ang maliit na hum ng fridge ang pumupuno sa background. Pinipilit niyang tapusin ang prototype stub para sa avatar progression system.

Mula sa likod, dumampi ang malamig na kamay sa kanyang balikat. Napanganga siya sa reflex, pero ngumiti rin nang lumingon at makita si Gorio na nakatayo, naka-hoodie, may suot na slim gray briefs sa ilalim ng jogging pants na bahagyang naka-unzip. Malamig ang amoy ng sabon; kakagaling lang sa shower.

“Oy 11pm na, bro. Baka gusto mo ipahinga muna 'yan? Ako natapos na ako sa commissioned work ko.” mahina at may halong pabulong ang boses ni Gorio. Mababa at velvety ang tono nito.

Tumingin si Bonj. Pagod man, may init na sumingaw sa dibdib niya. “Sige pahinga muna,” sagot niya, habang minamalas ang obvious na malapad na dibdib ng lalaki.

Unti-unti, bumaba ang kamay ni Gorio mula balikat hanggang sa likod ng leeg, pumasok ang daliri sa buhok ni Bonj at hinila pataas ang collar ng t-shirt niya.

Hindi tumutol si Bonj. Sa loob ng ilang segundo nagkatinginan lang sila, may tahimik na kasunduan. Wala naman si Gohan. Kaya malaya nilang i-explore ang bagong natuklasan nila sa isa't-isa.

Mayamaya ay wala na ang mga damit hanggang sa briefs lang sila pareho—gray ni Gorio, white ni Bonj. Ang liwanag mula sa monitor ay mahinang umiilaw sa hulma ng kanilang mga katawan at ang kulay ng kanilang mga kutis: mocha ng balat ni Gorio, maputi at konting asul ng vein sa braso ni Bonj.

Umupo si Gorio sa may likod ni Bonj at hinawakan ang kaniyang mga balakang, dahan-dahang ipinapahid ang palad sa cotton ng briefs.

"Uhmm... Tangina. Isang taon ka pa lang nag-e-explore kamo?" tanong ni Bonj.

"Yeah. Halata ba na inexperienced ako?" anito.

Umiling siya, "hindi. Halata kasi parang uhaw na uhaw ka sa experience."

Tumawa si Gorio, "you're right. Medyo maingat din kasi ako. Hindi naman ako lagi nakaka-trip. Medyo conservative ang mga tao sa paligid ko. At hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ng barkada namin ni Gohan kapag nalaman nila. Although si Gohan eh medyo wala namang pake sa ganyan, 'yung iba eh medyo--alam mo na."

"Yeah. Kaya nga nagulat ako sa pag-out mo sa'kin eh. Kasi sobrang bro-bro at giga chad kayo nitong si Gohan," tapos ay umusisa siya, "so paano mo nalaman na gusto mo pala pumatol?"

“Ah hindi naman masyadong komplikado. 'Yung mga nababasa lang sa mga erotica at napapanood sa porn, nagsimula sa gym,” panimula ni Gorio. “May trainer kami noon, sa fitness center ng building kung saan ako nagta-trabaho nung office job pa ako. Siya yung typical—matangkad, brolic, mukha ng tao na hindi mo mapaghahalataan. Syempre macho. Tawagin natin siyang Marco.”

Magkatabi na sila ngayon, tig-isang upuan. Hindi na nila iniinda kung awkward ang posisyon na nakaupo sila sa simpleng office chairs.

Hinahaplos ni Bonj ang bukol ni Gorio na tumitigas at umiinit habang nagkukuwento ito. Panay din ang lamas nito sa kanyang umbok. Sumisikip ang mga briefs na suot nila.

"Madalas ako mag-stay after shoots para linisin ang set o ayusin ang lights," pagpapatuloy ni Gorio, "kaya late na ako nakaka gym doon sa 24-hour na center na may partnership 'yung company ko noon. At ayun nakikita ko siya doon na nagwo-workout din. Alam mo, nagbubuhat naman kami nina Gohan nung mga barkada namin. Tapos nagso-sports din kami. Pero iba 'tong si Marco eh. Parang nang-aakit talaga ang dating. Bukod sa laging pang competition ang katawan, magsusuot siya ng sobrang sikip na sobrang nipis na puting drifit na compressions. Parang ugh. Nakakabuwisit. Kami lang madalas magkasabay, walang tao. Kung meron man ma-eskandalo. Kita mo bukol sa lahat! Napapatingin ako."

Nilabas na ni Bonj ang kanyang 8-incher at nagjakol, "fuck sige. Tapos ano'ng nangyari?"

Nilabas na rin ni Gorio ang titing mataba at nagsalsal habang tinutuloy ang kuwento. "Minsan nahuli niya akong tumitingin. Sumampal siya ng tubig sa mukha ko tapos tumawa. ‘Bro, you okay?’ sabi niya. Nagtawanan lang kami. Ayun nagkagaanan na kami ng loob. Barkada. Mukhang hindi naman niya nahalata... pero 'yun ang akala ko."

Habang nagsasalita si Gorio, pinapabilis ni Bonj ang pag-ikot ng kamay niya sa sariling shaft. "Ano nangyari pagkatapos?” tanong niya nang panandalian, boses medyo naputol dahil sa paghinga.

“So ayun, naging gym buddies kami sa evenings. Pero medyo nakakahalata na rin ako. Dami ring pahapyaw na galaw eh—pag aayos ng buhok ko, pag-aabot ng towel, paghawak sa muscles para ipakita ang form. Mga normal na bagay, pero matagal-tagal na tingin. Minsan yun namumula ka lang sa sulok tapos bigla may kamay sa balakang mo. Gusto kong awayin pero ang katawan ko—tangina kung ano ano pumapasok sa isip ko.”

Si Gorio ay huminto ng saglit at humalik sa leeg ni Bonj.

"Ahhh tangina Gorio, nalilibugan ka rin sa kuwento mo ah..." sabi ni Bonj, napapaliyad.

Nagpatuloy si Gorio. “Isang gabi, pagkatapos ng session, nag-alok siyang magbigay ng physio na masahe, kasi nga nabanggit ko na may lamig ako sa likod dail sa stress. Inihiga niya ako sa mat. Masahe. Maayos naman. Noong una. Minsan ang haplos, ang init, parang hindi lang muscles ang inaayos niya.”

Nakatuon si Bonj sa linya ng panga ng kausap, sa maliit na pag-ikot ng dila nito. “Tapos?” pabalik-balik niya, isa pang mabilis na laro ng kamay sa sariling ari.

"Sabi niya sa akin, simple lang, 'kung gusto mo pare, gusto ko rin ah' sabay kindat si gago. Tapos pinatalbog 'yung dibdib niyang nagmumura sa compression short at haplos sa bukol niya, tapos 'yung tingin niya sa bukol ko sa shorts. Tangina parang sumabog utak ko no'n... Hindi ako nagsalita. Tumango lang ako. Tapos ayun dinala ako ni gago sa cubicle. Luhod siya. Tangina. Sinubo niya burat ko. Hirap ako magpigil ng ungol. Paano ba naman ang galing niyang bumibig ng titi eh. Tapos ang guwapo. Ang macho. Pawis pawis pa 'yung katawan sa compression niya. Tapos nakatingalang uhaw. Gagi."

Si Bonj ay napapaungol nang hindi sinasadya—mas malakas ang pag-ikot ng kamay niya ngayon, bibig niya bahagyang nakabukas. “Oh god."

"Tapos do'n din sa cubicle," sabi nito, "tumayo siya, tumalikod, tumuwad. Pinakita niya puwet niya sa'kin."

Nanlaki ang mga mata ni Bonj. "Kinantot mo?!"

"Ano pa ba'ng magagawa mo kapag gumanon sa harapan mo? Tangina, siya mismo ang nagbuka ng glutes niya para pakita butas niya. Tangina nanghina ako sa libog talaga. Hindi ko alam kung paano ko nagawa, eh never ko pa nagawa before. Pero nung naririnig ko na siyang humahalinghing habang binabarena ko ang butas niya, gagoooo. Ang sarap. Alam ko nang nagbago ako," maangas na kuwento ni Gorio habang kumakadyot pataas habang nagjajakol.

"Tanginaaaaaaa!" sabay dura ni Bonj sa kanyang burat para pampadulas.

"Gagi. Wala pang isang minuto bumubuga na burat ng tamod ko sa glutes niya. Tapos hinalikan niya ako habang nagjajakol habang nag-oorgasm siya. Pinutok niya hita ko, gago 'yon."

Si Bonj ay napahalimuyak sa precum at laway na nakakalat sa palad nila. "Fuuuckers..."

"At siya ang nagturo sa akin ng lahat ng alam ko. Siya ang first tsupa ko. Tapos gabi gabi kami halos magkantutan, sa place niya minsan. O kaya naman doon sa cubicles do'n. Tangina si gago, 'di na natakot na matanggal sa trabaho. Nag-try din ako na tumanggap ng burat kaso wala. Hindi talaga kaya. Hindi bumubuka butas ko. Haha. Enjoy naman akong top. At masaya naman pati 'yung mga barkada niya na kinantot ko. Hahaha."

"Tangina mo. Libog!" natatawa pero mahanging bulalas niya habang dumadalawa na ang kamay niya sa eight-incher niya.

“May isa pa siyang kaibigan noon—Dante itawag natin sa kanya,” bulong ni Gorio. “Pareho silang trainers sa building. Si Marco, ang brolic; si Dante naman, matangkad, darker skinned, macho din per tahimik. Pero champion din 'yun sa contests.”

"So, pa'no mo nakuha 'tong si Dante?" usisa ni Bonj.

"Sobrang non-chalant lang. Nung dumating ako sa bahay ni Marco, andun na si Dante. Naka-jockstrap lang tapos finifinger ang sarili. Tangina bagsak ang panga ko talaga. Ang seksi niya gago," ani Gorio, napapakagat ang labi habang lalong tumitindi ang salsal sa sarili.

"Oh ugh tapos?"

"Gago puta. Lalaking lalaki. Barakong barako. Gumapang agad sa akin. Tsinupa ako, tangina," salaysay nito, "tapos gago, sinakyan burat ko habang nakajockstrap siya. Tuwang tuwa si gago. Tapos tsinupa si Marco. Tapos nilabasan mag-isa."

"Tapos kinantot mo si Marco?" hula ni Bonj.

"Oo. Binitin ako ni Dante eh. Nasarapan masyado sa kantot ko, eh nilabasan agad," mayabang na banat nito.

“Hindi ko na mabilang kung ilang beses ako nag-top sa dalawa,” patuloy ni Gorio, “ngunit may isa akong natatandaan: sa bench, Marco sa kanan, Dante sa kaliwa; ako nasa gitna at salitan ko sila kinakantot habang nagbubuhat. Siya ang nag-spot kay Marco, si Dante sumasabay. Ganun. Ako ang nag-utos ng crescendos. At nang matapos, tatlo kami, saucy grin, parang mission. Hanggang sa umalis na ako sa trabaho.”

"Uhm. Tangina ka."

"I'm sure marami kang storya kasi ang guwapo mo, tapos laki pa ng burat mo," buska ni Gorio sa kanya.

"We have the whole startup journey para ikuwento ko lahat sa'yo ang lahat ng crazy adventures ko. Pero tangina hindi ko na kaya. Lalabasan na ako sa storya mo," banggit ni Bonj.

Napalapit silang dalawa, halik sa bibig, halik sa leeg, sa collarbone. Si Gorio ay umakyat muli ng kaunti, mukha malapit sa mukha ni Bonj, ang dila ay dumila-dila sa labi ni Bonj. “Sana nandito si Marco at Dante ngayon,” bulong niya, halong tawa. “Pero mas ok na ganito, tayo lang.”

Hindi nagtagal ay inikot ni Gorio ang paligid: kinuha niya ang kamay ni Bonj at inilagay sa base ng shaft niya, pinapadulas ng palad ang init ng laway. Ganoon din ang ginawa ni Bonj. Magka-ekis ang kanilang mga braso habang nagha-handjob sa isa't-isa.

"Lalabasan na ako, Bonj."

"Tangina Gorio, ako rin. Ahhh..."

Nag-alsa ang katawan ni Bonj, ang kanyang mukha ay nalukot dahil sa rurok. "Gaahhh..." Limang sirit, init na sumabog sa buong katawan niya, ang unang nagpakawala ng malagkit na ilaw sa kanyang palad at dibdib.

Si Gorio naman ay hindi nagpahuli: umigkas rin nang malakas, ang sariling tamod ay tumalsik sa baba, leeg, at dibdib ni Gorio. Nang mahulog ang huling alon, nagkatinginan silang pareho at nagtagpo ang mga labi sa isang halik—matamis, maalat, may tamis ng tamod, at hindi mapigaang init.

Mahaba ang ginawa nilang halikan. Kinakalat ang tamod sa katawan ng isa't-isa gamit ang palad nila. Rinig ang basang tunog ng kanilang sipsipan ng laway at ang saltik ng tamod sa kanilang balat.

Pero biglang dumagundong ang puso ni Bonj nang biglang bumukas ang pinto at marinig ang isang sigaw.

"What the fuck?!"

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1687] Hypermasculine Thongs

HYPERMASCULINE THONGS

They built their whole identities on being untouchable.

Gym bodies. Loud opinions. Women on rotation. Podcast quotes about dominance and control. They slapped each other on the back, called each other “brother,” talked about conquest like it was currency.

And then one stupid night, it cracked.

They were at Marcus’s place after leg day, half drunk, shirts off because that’s just how they lived. The air smelled like sweat and whiskey and ego. They were arguing about nothing, flexing at each other like usual.

Then Jason saw it.

A flash of color when Marcus bent to grab another beer. Not boxers. Not briefs.

A thin strip. Yellow. Disappearing.

Jason went quiet.

Marcus straightened up and caught the look.

“What?” Marcus snapped.

Jason’s jaw tightened. He stepped closer instead of backing off. “You wear thongs?”

Silence. Heavy.

Marcus didn’t deny it. Didn’t laugh it off. His chest rose slow, aggressive. “Yeah. So?”

That should’ve been the end. A joke. A shove. A fight.

Instead Jason grabbed his own waistband and pulled it down just enough to show bright red fabric hugging his hips.

Marcus stared.

No laughing now.

“You too?” Marcus asked, voice low, almost dangerous.

Jason stepped closer until their chests almost touched. “Yeah. I like how it feels.”

The room changed.

All that macho crap suddenly felt thin. Fake. There was something hotter underneath it, something mean and needy. Two hyper-masculine idiots staring at each other like prey and predator at the same time.

“Show me,” Marcus said.

Jason didn’t hesitate. He stripped down, slow but not shy. The yellow thong clung tight, absurd against his thick thighs. Marcus’s breath got heavier. Not soft. Not sweet. Rough.

“Damn,” Marcus muttered. “You look filthy.”

Jason smirked. “You like it.”

Marcus’s hands were still gripping Jason’s hips when the air shifted again.

They were close. Too close. Fabric thin. Breathing heavier now, not from lifting weights but from something else building between them.

Jason looked down first.

The neon strip did nothing to hide the obvious tension pressing against it. The outline was clear. Thick. Straining. Marcus noticed and let out a low, almost amused huff.

“Guess I’m not the only one,” Marcus muttered.

Jason didn’t answer. Instead, he dragged his palm slowly down Marcus’s torso, over hard abs, stopping just above the waistband. He hesitated only a second — then pressed.

Not gentle.

Firm. Testing.

Marcus sucked in a breath. His jaw flexed. The reaction was instant and undeniable, the thin fabric tightening under Jason’s hand. Marcus grabbed Jason’s wrist but didn’t pull it away.

“You’re bold,” Marcus said, voice rough.

Jason smirked and pushed closer, their hips brushing deliberately now. The contact was impossible to ignore. Heat through fabric. Pressure building. Both of them fully aware of the friction.

Marcus responded in kind. His large hand slid down Jason’s stomach, fingers spreading wide, then lower. He cupped over the bright red fabric and pressed, slow and deliberate.

Jason’s breath broke for a second.

The room felt smaller. Louder. Their pulses were practically visible in their necks. Neither one pretending now. Neither one joking.

Marcus moved his hand in a slow drag, rubbing over the obvious bulge beneath the thin material, watching Jason’s face for every flicker of reaction.

“You like that?” Marcus asked quietly.

Jason answered by grinding forward, pushing into Marcus’s palm with shameless hunger.

That did it.

Marcus stepped forward, forcing Jason back until his shoulders hit the wall again. Their hips aligned. Fabric against fabric. The friction was rough, urgent, aggressive. They rolled against each other, competitive almost, like neither wanted to be the first to break.

Hands kept roaming. Gripping. Pressing. Feeling the hard evidence of what they were doing to each other.

“Damn,” Jason muttered. “You’re rock solid.”

Marcus gave a dark grin. “So are you.”

They went to the bed.

They kept moving like that — slow, forceful rubs that made both of them grit their teeth. It wasn’t soft. It wasn’t romantic. It was raw and territorial. Two hyper-masculine men openly acknowledging the hunger neither would admit anywhere else.

Every drag of fabric over swelling heat made their breathing harsher. Every press of palm over strained material made it harder to pretend this was just curiosity.

It wasn’t curiosity.

It was need.

And neither of them were backing down.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1686] Demanding Attendee

DEMANDING ATTENDEE

The volunteer had been assigned to him on the first day.

“Stay with Speaker Fourteen,” the organizer said. “Whatever he needs.”

He didn’t expect whatever to mean everything.

The man was perfect. Tall. Clean. Calm face, sharp eyes. The kind of man who didn’t raise his voice because he didn’t have to. He wore simple black shirts and jeans, but somehow looked richer than everyone else.

And he was demanding.

“The lighting is wrong,” the man said the first morning.

The volunteer forced a smile. “I’ll fix it, sir.”

“And the chair. Too low.”

“Yes, sir.”

“And I need water. Cold. Not room temperature.”

“Yes, sir.”

Every request was calm, quiet. But heavy. Like an order, not a favor.

The volunteer ran everywhere. Adjusting. Carrying. Fixing. Sweat soaked through his back while the man stayed calm and clean, watching him work.

By the second day, the volunteer was angry.

The man stood close once, adjusting his microphone. His arm brushed the volunteer’s chest. Hard muscle under soft fabric. The volunteer noticed it and hated that he noticed it.

“Focus,” the man said quietly, eyes locked on him.

The volunteer swallowed. “Yes, sir.”

He hated how his body reacted to that voice.

By the third day, he was exhausted.

When the conference ended, the organizing team finally got their free day. The volunteer went straight to the pool. He wore his tight speedos, dark blue, clinging to his hips. The water felt cold and clean on his skin.

He swam hard. Fast. Trying to wash off three days of tension.

When he surfaced, he saw him.

The demanding attendee.

Sitting at the edge of the pool. Designer trunks. Dark glasses. Wet skin glowing under the sun. Calm as always.

The volunteer froze.

The man stood and walked closer. Slow. Confident.

“You worked hard,” he said.

The volunteer didn’t answer.

“I was hard on you.”

Silence.

“I’m sorry.”

The volunteer laughed bitterly. “You don’t look sorry.”

The man stepped closer, close enough that the volunteer could see the water dripping down his chest.

“I noticed you,” the man said quietly.

The volunteer’s heart pounded.

“Not just your work.”

The man crouched at the pool’s edge. His hand reached down, fingers brushing the volunteer’s shoulder. Firm. Warm.

“I want to make it up to you.”

The volunteer’s breath caught.

The man’s voice dropped lower.

“Let me take care of you now.”

The demanding man smiled slightly. Not cold anymore. Hungry.

The man slid into the water, his movements fluid and deliberate. He closed the distance between them, his body pressing against the volunteer's. His hands roamed, tracing the lines of the volunteer's chest, his thumbs brushing over already hard nipples. The volunteer gasped, his head falling back as the man's mouth found his neck, biting and sucking.

"You've been wanting this," the man murmured against his skin. "Don't lie." The volunteer could only moan in response.

The man's hand slid down, gripping the volunteer's ass, pulling him closer. Their cocks brushed through the thin fabric of their trunks, both hard and leaking. The man's other hand slipped into the volunteer's speedos, wrapping around his thick shaft. The volunteer bucked into his touch, a desperate sound

The man laughed, a low, throaty sound. He pushed the volunteer against the pool edge, yanking his speedos down. His mouth was on the volunteer's cock in an instant, hot and wet and hungry. He took him deep, his throat relaxing as the volunteer's hips jerked forward. The man's hands gripped his ass, holding him in place as he fucked his mouth with brutal, shallow thrusts.

The volunteer could feel the tension coiling in his gut, his balls drawing up tight. "I'm gonna cum," he warned.

The man pulled back just enough to speak. "Then cum for me."

He took him deep again, and with a strangled cry, the volunteer exploded, pouring his release down the man's throat. The man swallowed every drop, his tongue swirling around the sensitive head.

As the volunteer orgasmed, he was proud of himself. He definitely served the attendee well.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

ASSU 06

ANG ISA PANG TUTULOY SA HQ

Gumising si Bonj mula sa mahimbing na pagkakatulog. May ilang patak ng natuyong tamod sa katawan niya.

Bumangon siya at hinawakan ang ulo. Naalala niya ang masarap na pagjajakol niya kagabi. Pero higit doon ay ang pagdagdag sa pangalan at imahe ni Gohan habang siya ay nagpe-pleasure ng sarili.

"I can't have these feelings towards him," mariing payo ni Bonj sa kanyang sarili, "boss mo 'yan. Saka shit straight 'yan gago."

Mas nabuhay ang diwa niya nang marinig niya ang tunog ng mga yabag na mabilis, kasabay ang tunog ng buhay na makina ng treadmill. Mukhang tumatakbo ulit si Gohan sa labas.

Pero ang lalong nagpagising sa kanya ay nakarinig siya ng dalawang boses ng lalaki na nag-uusap. Ang isa ay kay Gohan, breathy dahil marahil ay nag-eehersisyo.

Ang isa ay mas mababa, baritone, makinis ang texture kahit tumatawa. Hindi niya kilala.

Tuluyang nawala ang antok niya.

Mabilis siyang naligo, nagbihis ng simpleng shirt at joggers, at lumabas ng kuwarto.

Naroon si Gohan—shirtless, pawis na pawis, tumatakbo sa treadmill habang nakatapat ang dalawang videophones. Kumikinang ang balikat nito sa umaga; bawat hakbang ay kontrolado.

Sa tabi ng treadmill ay may isang matangkad na lalaki. Fitted ang t-shirt, straight jeans, malinis ang postura. Well-built ang katawan—hindi kasing lapad ni Gohan pero may athletic refinement. Kayumangi. Matangos ang ilong. Full ang labi. Maningning ang mga mata.

Sa tabi nito ay may dalawang maleta.

Napansin ni Gohan ang pagsulpot niya.

“Broskie Bonbon! Gising ka na pala,” masiglang bati nito kahit hinihingal. “May bago na tayong kasama sa startup!”

Kumunot ang noo ni Bonj habang papalapit. “Huh?”

Ngumiti ang lalaki at iniabot ang kamay. “I’m Gregorio Tamasat. Gorio na lang. Barkada ako ni Gohan. You’re the CTO, right?”

Mapanuri ang tingin ni Bonj habang kinakamay ito. Firm grip. Mainit ang palad.

“Yeah. And call me Bonj,” sagot niya, sabay taas ng kilay kay Gohan. “Not Bonbon.”

Tumawa si Gorio.

Pinindot ni Gohan ang treadmill para bumagal. Unti-unting huminto ang makina. Bumaba ito, hinablot ang tuwalya, at nagpunas ng pawis sa leeg at dibdib.

“Dahil sa naisip nating idea kahapon—digital game for fitness,” sabi nito habang nagpapahangin, “naisip kong yayain ’tong barkada ko mula pagkabata. Visual at game design ang natapos niya. Top ng class.”

“Graduate ako ng Benilde,” dagdag ni Gorio, relaxed ang tindig. “May microcredentials din sa production design. Pwede akong tumulong sa space, visuals, interface. Founder-centered at content-heavy daw ang narrative niyo?”

Tinuro ni Gohan ang mga luggage. “And dito na rin muna siya mag-stay. Third room sa second floor.”

Napatigil si Bonj. “Teka. Ang bilis ng mga pangyayari.”

Tumingin siya kay Gohan. Diretso.

“Pwede ba kitang makausap? In private.”

Nag-fist bump muna si Gohan kay Gorio. “Wait lang, bro. Kausapin ko lang CTO natin.”

Lumayo silang dalawa sa sulok ng floor, malapit sa whiteboard na may mga scribble ng roadmap.

Huminga nang malalim si Bonj.

Ilang araw na siyang nag-a-adjust. Sa ugali. Sa spontaneity. Sa pagiging… unpredictable.

Oras na.

“Gohan, ano ba ’to?” diretsahan niyang tanong. “Gusto mo bang mag-fail tayo?”

Sumimangot ito. “Ha? Hindi ’no. Akala ko ba okay na tayo sa idea? Kaya nga ako nagpasok ng taong sure akong makakatulong.”

Nilahad ni Bonj ang palad, pinipigil ang irita. Naalala niya ang bilin ni Lilibeth—turuan ito. I-ground.

“HindI ko gusto ang way ng pagdedesisyon mo,” malamig niyang sabi. “Alam kong founder ka. Ikaw ang may capital. Pero major human resource decisions? You have to run them by me.”

Tahimik si Gohan sandali.

Hindi ito sumabog. Hindi rin nagbiro.

“Fair,” sabi nito sa wakas. Pero may ibang timbre ang boses—mas mababa, mas steady. “Pero hindi ko rin gusto kung paano mo ako ini-infantilize.”

Natigilan si Bonj.

“Akala mo hindi ko napapansin?” dagdag ni Gohan. “Parang laging kailangan mong i-approve bago maging valid ang idea ko. Dahil content-creator ako? Dahil hindi ako kasing taas ng grades mo?”

Humihingal pa rin ito mula sa treadmill, pero malinaw ang bawat salita.

“Hindi ko lang pinupuna kasi ako ang nakiusap na magtrabaho ka sa akin.”

May bigat iyon.

Lumapit pa si Gohan ng kalahating hakbang. Malapit na ang pagitan nila. Naamoy ni Bonj ang pawis nito—hindi mabaho, kundi mainit at totoo.

“I don’t have your grades,” sabi nito, diretso ang tingin. “Pero I’ve got brains. Gusto mo makita? Laro tayo ng magic.”

Napalunok si Bonj.

May kumpyansa ang tindig nito. Hindi yabang—kundi conviction.

Napalunok si Bonj. May diin ang mga salita nito. Pero imbis na tapatan niya ang angas nito ay naalala na naman niya ang barakong paraan kung paano ito kumantot kahapon sa babae kahapon.

“Fair…” ang nasabi niya, halos ginagaya ang tono nito. “But please. Major decisions like this—run them by me.”

Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Gohan. Nag-soften. Ngumiti.

Tinapik nito ang balikat niya.

“Okay. I promise, broskie Bonbon.”

Umirap si Bonj pero hindi na sumagot.

Sa likod nila, naririnig ang mahinang tawa ni Gorio habang may chine-check sa phone.

May bagong tao sa HQ.

——————————————————————————

Isang oras pagkatapos ng pag-uusap nila ni Gohan at pagkain ng breakfast, bumalik si Bonj sa common area sa first floor na may dalang mabigat na pakiramdam sa dibdib. Amoy niya pa ang pawis sa hangin—maalat, mainit, may halong faint na pabango ni Gohan.

Nandoon si Gorio, nakaupo sa high table malapit sa bintana. Nakalatag ang isang sketchpad sa harap nito, katabi ang itim na lapis at isang tasa ng kape na halos hindi pa nababawasan. Sinasala ng umagang liwanag ang kayumangging balat nito; may manipis na ugat sa braso na litaw habang hawak ang lapis.

“Tapos na kayo mag-CEO at CTO showdown?” nakangiting tanong ni Gorio, hindi tumitingin pero halatang aware sa presensya niya.

Napairap si Bonj pero napangiti rin ng kaunti. “Hindi showdown. Professional disagreement lang.”

“Ah. Corporate term pala ‘yon,” sagot ni Gorio. “Sa amin sa barkada, away na ‘yon.”

Umupo si Bonj sa tapat nito. Ramdam niya ang lamig ng metal stool sa hita niya. “Sorry kung medyo intense kanina. Hindi lang ako sanay na may biglang bagong tao sa team.”

“Fair,” sagot ni Gorio, ginaya ang tono nila kanina ni Gohan. “Kung ako rin naman nasa posisyon mo, gusto kong alam ko muna kung sino ‘yung papasok sa bahay at sa project.”

May kakaibang gaan sa boses nito—hindi defensive, hindi nagyayabang. Simple. Diretso.

“Okay,” sabi ni Bonj. “So let’s start there. Ano bang naiimagine mo sa startup na ‘to?”

Itinaas ni Gorio ang sketchpad at pinaikot papunta sa kanya. Isang magaspang na drawing ang bumungad—parang app interface, pero hindi masyadong komplikado. May avatar sa gitna, may paligid na parang maliit na mundo. May treadmill icon, may weights, may maliit na bahay.

“Hindi ako masyadong techie,” sabi ni Gorio habang nagla-lapis ulit. “Pero naiisip ko… kung fitness siya, bakit hindi gawing parang laro talaga? Hindi lang tracker ng calories o steps. Parang may mundo kang binubuo habang gumagalaw ka.”

Pinanood ni Bonj ang kamay nito. Sigurado ang galaw. Hindi nag-aalangan ang linya.

“Explain mo,” sabi niya.

“Halimbawa,” patuloy ni Gorio, “kapag tumakbo ka ng certain distance, may nade-develop na part ng mundo mo. Kapag consistent ka for a week, may bagong character. Tapos may small stories. Hindi sobrang drama, pero enough para may dahilan ka bumalik.”

Hindi napansin ni Bonj na nakasandal na pala siya, nakatingin sa drawing na parang bata.

“Hindi siya puro stats?” tanong niya.

Umiling si Gorio. “Ayoko ng sobrang numbers. Nakaka-intimidate minsan. Gusto ko parang… achievement na may visual reward. Hindi lang ‘5km achieved.’ Parang may nabuo kang tulay. O may na-unlock kang bagong lugar.”

Tahimik si Bonj sandali. May sense.

“Paano kung tamarin ‘yung user?” tanong niya.

“Edi may consequences din,” sagot ni Gorio. “Hindi harsh. Pero kunwari, unti-unting nagiging dull ang kulay ng world mo kapag hindi ka active. Hindi siya punishment. Reminder lang.”

Napangiti si Bonj. “May pagka-poetic ka pala.”

“Graduate ako ng design. May karapatan ako maging dramatic,” biro ni Gorio.

Natawa si Bonj. Hindi niya inaasahan na magiging ganito ka-relaxed ang usapan. Kanina parang may invisible tension sa dibdib niya. Ngayon, parang unti-unting lumuluwag.

“Anong type ng games ba nilalaro mo?” tanong niya.

“Hindi ako hardcore gamer,” sagot ni Gorio. “Mas gusto ko ‘yung may kwento. O kaya ‘yung chill lang. Ikaw?”

“Strategy. Puzzle. Mga bagay na kailangan ng utak.”

“Ah, kaya pala seryoso ka.”

“Hindi ako seryoso.”

“Medyo.”

Nagkatinginan sila sandali. May half-smile si Gorio. Hindi nang-aasar—parang nag-oobserve lang.

Napahinga si Bonj. “Okay, medyo.”

Nagpatuloy si Gorio sa pag-sketch. Ngayon, may dinagdag itong parang profile screen. “Tsaka iniisip ko, since founder-centered ang narrative niyo, puwede ring may ‘mentor’ figure sa game. Hindi directly si Gohan, pero inspired sa kanya. Parang may personality.”

“Kaya mo i-design ‘yon?” tanong ni Bonj.

Sumagot si Gorio sa pamamagitan ng pag-drawing. Ilang mabilis na guhit. Lumitaw ang isang character—athletic ang build, confident ang tindig, may konting smirk.

Napalunok si Bonj nang bahagya. Masyadong pamilyar ang aura.

“Hindi ko ginawang kamukha niya ha,” sabi ni Gorio, nakangiti. “Inspired lang.”

“Uh-huh.”

“May problema?”

“Wala,” mabilis na sagot ni Bonj.

Ramdam niya ang kakaibang init sa tenga niya. Inis? O iba?

“Actually,” dagdag ni Gorio, “maganda ‘to kung may balance. Si Gohan magaling sa presence. Sa pagdala ng tao. Pero kailangan natin ng structure sa likod.”

“Finally,” bulong ni Bonj.

“Hoy, hindi ko siya minamaliit,” agad na sabi ni Gorio. “Iba lang strengths niya. I think kaya niya mag-hype. Pero tayo ‘yung mag-eensure na may substance.”

Napatingin si Bonj sa kanya. “Tayo?”

“CTO ka. Design ako. Kung magtutulungan tayo, may chance ‘to to be big.”

May simpleng kumpiyansa sa pagkakasabi nito. Hindi mayabang. Hindi pilit.

Napansin ni Bonj na mas komportable siyang magsalita ngayon. “Alam mo, akala ko magiging sakit ka sa ulo.”

“Ouch.”

“Hindi, kasi bigla ka lang dumating. Luggage and all.”

“Spontaneous talaga ako,” sagot ni Gorio. “Pero hindi ako irresponsible.”

"Haha. Okay. Pero let's be realistic din." Nag-isip si Bonj. “Siguro… small goals muna. Hindi agad intimidating.”

“Okay.” Gumuhit si Gorio ng maliit na bahay. “Starter home. Hindi mansion. Hindi castle. Simple. Habang gumagalaw siya, unti-unting gumaganda. Hindi kailangang maging superhero agad.”

Saglit itong tumigil, tapos may idinagdag na maliit na simbolo sa gilid ng drawing—parang crest o mana icon.

“Alam mo,” sabi ni Gorio, bahagyang tumingala, “since MTG-inspired naman tayo sa mechanics, puwede nating isipin na habang nagle-level up siya, nagkaka-‘archetype’ siya.”

“Archetype?” tanong ni Bonj, nakakunot-noo pero interesado.

“Hindi sobrang technical,” mabilis na dagdag ni Gorio. “Halimbawa, kung mas mahilig siya sa running, may agility-type build. Kung weights, strength-type. Kung balanced, may hybrid. Tapos ‘yung mentor character na ginawa ko kanina—”

Tinapik nito ang drawing ng athletic na figure.

“—puwedeng eventually maging playable card sa sarili nating card game or... RPG? Or pwede ring fighting game or Tekken. Kaya ba 'yun ng comp skills mo?" tanong ni Gorio, may kaunting hamon.

"I know foundational coding for games. Pero okay na direction 'yan kapag expansion na tayo," sabi ni Bonj. "Kapag nag-scale up na tayo maraming game developers ang need natin siguro."

Nagpatuloy pa sila ng engaged na usap. Sadyang napukaw ni Gorio at ang galing nito sa pag-sketch ang kanyang neurons.

“Alam mo,” sabi ni Bonj, mas mahina ang boses, “kapag ganito ‘yung direction, mas madali kong makita kung saan papasok ‘yung system side.”

“See?” sagot ni Gorio. “Hindi lang vibes.”

“Hindi lang vibes,” ulit ni Bonj, may bahagyang ngiti.

Saglit silang natahimik, pareho nakatingin sa sketchpad tapos ay sa isa't-isa.

Sa likod nila, bumukas ang pinto.

“Uy!” masiglang bati ni Gohan, bagong ligo, basa pa ang buhok. “Mukhang may ginagawa kayong world domination diyan ah.”

Mabilis na tinakpan ni Gorio ang sketchpad ng kamay. “Secret muna.”

“Hoy!” reklamo ni Gohan. “Founder ako ah.”

“Exactly,” sagot ni Bonj, hindi napigilang ngumiti.

Lumapit si Gohan, may dalang tablet. “Check niyo ‘to. Habang nag-uusap kayo, gumawa ako ng content plan.” Ipinapakita nito ang mga vlog ideas, gym challenges, at influencer collabs.

“Okay ‘yan,” sabi niya. “At least may movement.”

Ngumiti nang malapad si Gohan. “I knew you’d get it, broskie.”

May konting inis sa loob ni Bonj. Pero tinago niya iyon sa likod ng kalmadong mukha.

Habang nagsasalita pa si Gohan tungkol sa thumbnails at captions, napatingin si Bonj kay Gorio. Tahimik itong nakikinig, pero paminsan-minsan ay may mabilis na sulat sa gilid ng sketchpad—parang nag-iipon ng mas solid na plano.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, naisip ni Bonj na baka hindi siya nag-iisa sa pagdadala ng bigat ng proyektong ito.

Ngumiti siya—hindi kay Gohan.

Kundi sa ideyang may kasama siyang matino.

——————————————————————————

Nagising si Bonj sa gitna ng gabi dahil kailangang umihi. Tumayo siya nang mabagal, sinubsob ang katawan sa blue briefs—ganun lang ang getup niya kapag natutulog—at naglakad palabas ng kuwarto. Tahimik; ang ilaw mula sa hallway ay payak na strip ng liwanag.

Paglapit niya sa CR, may nagbukás din na pinto. Si Gorio ang lumabas; bagong ligo, nagbubura pa ng tubig sa mukha gamit ang tuwalya. Nakasuot ng gray seamless briefs na halos nagpapakita ng hugis ng ari sa loob; mula sa basang buhok hanggang sa mocha-colored na balat, flawless ang itsura nito.

“Oh shit. Sorry,” bungad ni Bonj nang magulat silang pareho. Tinakpan niya ang crotch niya dahil instinct. Pero hindi mapigilan ang titig niya, parang humawak ang mga mata sa lalaki.

Ang katawan ni Gorio ay athletic at pino ang hugis. Malapad ang balikat, mababa ang baywang, defined ang obliques at pecs. Tumama ang citrus na amoy ng sabong ginamit sa ilong ni Bonj.

Naalala niya agad ang dumaang araw: ang pagkakasundo nila ni Gorio, ang pagkakapareho ng direksyon sa ideya. Katulad niya: seryoso at grounded.

Ngayon, halos hubad, may malinaw na bulge sa ilalim ng seamless briefs, at may lumalasap na kakaibang pagnanasang tumusok sa dibdib ni Bonj.

“It’s okay. Hindi natin alam pareho,” ngiti ni Gorio, bahagyang namumula ang pisngi. “Naligo lang ako nang mabilis para mahimbing kahit ilang oras lang bago ang bakbakan bukas.”

“Alas dos na ah. Ngayon ka lang matulog?” tanong ni Bonj, di sinasadyang sumusulyap sa malapad na mga balikat at perky na utong.

“May ibang work ako—commissioned stuff. Gabi ko ginagawa para hindi makaabala dito,” paliwanag ni Gorio, mahinahon.

“Ang sipag mo. Paano kayo naging magkabarkada ni Gohan?” natatawa si Bonj, halos hindi napansin ang pagdila sa labi niya.

Natawa si Gorio. “Magkababata kami. Nagkahiwalay lang ng college—oh sige, gumamit ka na ng CR.” Nagbigay ito ng maliit na salut at umatras.

Pumasok si Bonj, inilabas ang burat niya at sinimulan umihi. Hirap siyang mag-focus dahil tigas pa rin iyon dahil sa sariwang libog mula sa nakitang adonis kanina. Nakatayo lang siya na may malamlam na pagnganga sa dibdib.

Paglabas niya, naghihintay pa rin si Gorio sa labas. Tahimik na pagtayo. Iba ang tingin nito ngayon — hindi na lang friendly, may seriousness at may halong curiosity. May mas malaking nakikitang bukol sa gray briefs. Wala na ang tuwalya, pero medyo basa pa rin ang buhok.

“Woah,” napapasinghap si Bonj. Napatingin siya sa bulge nang hindi sinasadya.

“May tanong ako,” seryoso, blankong tanong ni Gorio.

“Ano ’yon?” sagot ni Bonj, nag-iingat ang tinig.

“Sabi sa akin ni Gohan, bakla ka daw. Totoo ’yon?” tanong nonchalant ni Gorio.

Naramdaman ni Bonj ang halo ng gulat, inis, at konting amusement. “Huh? Tangina ’yan tsismiso. Pero oo, I'm gay. Out and proud. Magkakaproblema ba tayo do’n?”

Nagkibit-balikat si Gorio. “Kind of.”

“I don’t care kung homophobic ka,” almost defensive si Bonj.

“Nope. Ang problema—bisexual ako. At kanina pa ako hot na hot sa’yo,” bulong ni Gorio nang tahimik; nag-iba ng kulay ang mukha nito.

“Ha?” nagulat si Bonj. “Alam ni Go—”

“—Nope. I just started exploring last year. Hindi pa ako ready for labels.” Nakatinging lang ito sa kanya nang diretso.

“Cool. I respect that,” sinabi ni Bonj, pinipilit hindi maging maingay ang boses niya.

Bumukas ang mga braso ni Gorio, isang simpleng pagsabi: “Masarap matulog after sex.”

Ngumisi si Bonj. “Is that an invitation?”

Dinakma ni Gorio ang bulge ni Bonj nang hindi nag-aalala. “Ako ba ang nag-iimbita? O ito — itong burat mo? Parang ang laki nito ah.”

Hindi na inaantala pa ang tensyon. Lumapit nang mabilis si Gorio at umatras ang mukha ni Bonj papalapit sa kaniyang pisngi. Isang halik ang dumapo, matalas, mapusok. Nag-init ang lugar sa pagitan nila.

Sumabog ang unang halikan: maalab, maungol, malaway. Parehong huminga nang mabigat. Nagbitaw ng mahinang pabulong si Bonj — “Gorio…” — at tumugon ang lalaki ng mahigpit na yakap.

Nagdikit ang laman sa laman habang magkayakag sila. Ramdam ni Bonj ang tibok ng puso ni Gorio sa pagitan ng palad niya at ng dibdib ng lalaki. Ginalaw nila ang mga paa papunta sa kwarto ni Bonj, patuloy sa make-out, magkadikit ang mga hita, parang may magnetic na humihila. Tahimik, para hindi magising si Gohan.

Pumasok silang dalawa; mabilis na bumagsak ang katawan nila sa kama. Pinilit ni Bonj sa ibabaw at sinimulan ang pagsamba sa bagong lalaki: halik sa batok, sa leeg, sa kuwadradong pecs at ang pinkish na nipples. Bawat ugat, bawat linya ng kalamnan—hinihimod niya nang marubdob, marahang nagbubulong ng mga murang papuri.

“Pucha ang ganda ng abs mo,” ungol ni Bonj sa pagitan ng halik. “Ang sarap, grabe.”

Hinubad ni Bonj nang dahan-dahan ang gilid ng gray briefs ni Gorio, hinayaan ang palad niya na mag-slide diretso sa mainit na bulge. Malumanay niyang nilapag ang mga daliri sa betlog, pinalipat-lipat ang presyon—mga paikot na himod na sinasamahan ng mababaw na pagdiin sa tela hanggang sa mag-slide ang balat. Nabasa ang bulge ng laway ni Bonj at matamis at makatas na precum ni Gorio.

Sumunod ang mga labi ni Bonj: unang halik, mababang paglanghap na inilalagay ang init ng bibig sa ulo ng ari sa ibabaw ng tela. Dahan-dahan, inilapat niya ang dila sa gilid, paikot na pag-lick na sinasabayan ng kamay; nag-uusbong ang maliliit na ungol mula sa dibdib ni Gorio.

“Fuck—” pabulong na nasabi ng lalaki, ramdam ang pagkabigla at pagnanasa habang ang mga daliri ni Bonj ay pinipisil pisil ang hugis ng shaft ng lalaki.

Tumigas pa ang hawak ni Bonj, tumitigil sandali at kinikiskis ang ulo ng ari sa ilalim ng basang dila; naging mabigat ang paghinga ni Gorio, nanginginig ang mga balikat.

"Teka..." sabi ni Gorio. Tinulak siya mula sa burat. "Ako naman."

Biglang umikot ang posisyon: si Gorio ang pumaimbabaw, nanginginig sa paggalaw ng mga hita habang sinasabi sa pagitan ng paghinga, “Ang ganda ng body mo, bro.”

Napapalibutan ng halik ang bawat pulgada ng balat ni Bonj. Ang kamay ni Gorio ay naglalakbay pababa, pinipiga at pinapadyak ang bulge ni Bonj sa isang tempo na pareho nilang hinihingi. Alam ng lalaki ang ginagawa: marunong magpasarap ng kapwa lalaki.

Hinagkan ni Gorio ng mababang halik ang loob ng waistband ni Bonj bago dahan-dahang ibaba ang kamay at nagmadaling sumubsob ang ilong sa harap ng blue briefs. Lumalanghap ito, ang amoy ng bulge na nakabilad sa telang basa ng pre-cum. Tumagilid ang ulo nito at ngumunguya sa gilid ng tela, sinisipsip dagta.

Dahan-dahan, inusod ni Gorio ang fabric palayo mula sa ulo ng ari. Lumapad ang mata ni Gorio sa pagkagulat at init habang mainang ang hugis ng ulo ng kanyang 8-inch na burat—mamula, mamasa-masa sa katas, nakaipit pa sa tela pero kitang-kita ang ugat na umaalon sa shaft. Hinatak ni Gorio ang base ng briefs at hinatak nang tuluyan. Sumirit ang isang maliit na patak ng pre-cum at tumulo paibaba.

“Shit,” mahina bulong ng designer nang may paghanga. Hinimas-himas ang ulo na basa, pinapahiran ng dila ang paligid. Ang literal na ekspresyon ng pag-amaze ay lumilitaw sa mukha—mata na kumikislap, pisngi medyo namumula. “Gago, ang laki ng titi mo,” sabi niya, halong pagtataka at paghanga.

Humiga si Bonj nang bahagya, pinapayagan ang sarili na malibugan sa pagtingin: si Gorio—kaumangging balat na kumikinang pa sa sabon, chest na maayos ang hugis, mga pec na kumikislap sa malamlam na ilaw—ay nag-focus sa bulge niya na parang altar. Ang guwapo ng astiging lalaki na parang adik sa burat. Mabilis ang galaw ng dila ni Gorio; paikot-ikot, mababaw muna, saka biglang lumalim ng kaunti. Napapikit si Bonj, napapikit ng malakas, tumutunog ang kanyang hininga.

“Ah—oh—fuck,” mahinang ungol niya.

Pinisil ni Gorio ang shaft sa ilalim ng tela ng kaunti, pinukpok-pukpok ng dila, saka bumalik ng mas malalim na pang-sipsip. Halos hindi pa tuluyang lumulubog sa bibig pero sapat na para magpadala ng kuryente sa bawat nerbiyos ni Bonj.

Nag-iwan ng ngiting mapang-malikot si Gorio bago nagtanong nang mabilis, “Bottom ka?”

“Top ako, gagi,” sagot ni Bonj, halata ang pag-aangkin.

“Sayang,” sagot ni Gorio, sabay sulyap sa kanya, “pero tsumutsupa ka?”

“Oo naman. Tangina.”

“Yon. Sixty-nine tayo.”

Agad siyang pumuwesto; umiikot nang mag-sideways ang dalawang katawan—si Gorio na nakaluhod, si Bonj na nakahiga nang bahagya, ang mukha ni Gorio sa taas ng ari ni Bonj, ang ulo ni Bonj naman papunta sa bulge ni Gorio.

Hinubad ni Bonj nang mabilis ang gray briefs ni Gorio. Sumabog ang isang maliit na plop ng pre-cum mula sa ulo ng aring lumabas—pinkish at makintab, six-inches, at medyo maugat.

Nahubad na rin ang blue briefs ni Bonj. At nag-rect si Gorio. “Gago putangina. Napalaki ng burat mo,” habang hawak-hawak ang shaft niya

“Kakayanin mo ’yan?” muli ang hamon.

“Shit. Tingnan natin,” sambit ni Bonj.

Nagkatinginan sila saglit—mata sa mata—parang may tahimik na kasunduan. Humigpit ang mga kalamnan ng leeg ni Gorio at saka unti-unting isinubo ni Bonj ang ulo ng burat nito. Malikot ngunit kontrolado.  Malambot ang labi ni Bonj habang kumakain ng dila at sumisinghot ng pawis na may amoy ng sabon ni Gorio. “Ah,” ungol ni Gorio, malalim at mababa.

Dumagundong sa kwarto ang mga basang tunog—sipsip, saltik ng laway, ang maliliit na tapik ng palad sa mga hita. Naghalo ang lasa ng pre-cum ni Gorio sa bibig ni Bonj—mainit, maalat, may bahagyang matamis. Kadalasang umuungol si Bonj nang malalim, maliit na mga halinghing na may tunog ng pag-pipigil, habang pilit niyang inaadjust ang sarili sa lalim ng paghulog ng ari ni Gorio sa bibig niya.

Si Gorio naman ay hindi nagpahuli: medyo nahamon ang malaking titi ni Bonj—malaki, mataba, mainit—sa bibig. Ang kalahati ng shaft na nakalubog, iyon lang ang nakaya nito. Sloppy man, puno ng laway at pre-cum ang palibot, pero masarap. Mabilis ang sipsip ng labi ni Gorio sa ari, kasabay ng maliliit na pag-ikot ng dila na nagpapasabay sa papasang pag-supsop.

Tumataas ang tempo nila pareho: paulit-ulit na pagpasok, pag-bawi, malalim na gagalaw.

Dumating ang sandali—si Gorio ang nauna. Nag-peak ang paghinga nito, ang mga hita nito ay nanginig, at nag-apply ng huling malakas na kadyot papasok sa bibig ni Bonj. Isang malakas na garalgal, at saka sumabog ang unang alon: mainit, malagkit, umagos ang tamod sa bibig ni Bonj. Nilunod ni Bonj ang sarili sa lasang maalat at matapang—ang semilya ni Gorio ay puno ng lasa ng katawan at asin. Hinila ni Gorio ang ulo pabalik sandali, nanginginig, at huminga ng malalim.

"Hmmm hmmm..." ungol ni Bonj habang nilalasap ang lalaki.

Ang tamod ay padami nang padami—ang pag-igkas ni Gorio ay nag-iwan ng isang malakas na agos; tumulo ang katas sa baba ni Bonj, ang ilang patak ay natapon sa dibdib niya. Si Bonj ay dumura, nag-tilt ng ulo, at nilunok ng ilang beses bago muling lumubog sa pagsupsop.

Ang pagsabog na iyon ang nag-trigger naman kay Bonj. Namilipit siya—limang sirit ang sumunod, mainit, malakas, pumasok sa loob ng bibig ni Gorio at tumalsik pa sa mukha at leeg nito. May ilang pag-igo na tumama sa dibdib at leeg ni Gorio; siya naman ay umubo sa gulat at sarap, nag-titiklop ang mga mata.

“Ahhh—ahhh—shit,” ungol ni Bonj habang nararamdaman ang bawat pag-buga ng init.

Nang mahimasmasan, hindi nag-antay si Gorio: muling umatras, pinainit ang labi ni Bonj ng mahinang halik, at saka sinimulan sumipsip ng mas malumanay sa mga labi. Nagkalasahan sila ng tamod.

Tumayo si Gorio pagkatapos, nag-pahid ng kamay sa dibdib niya at nilaro-laro ang natitirang katas sa palad. Ngumiti ito nang malaki, nagpakita ng parang batang tuwa. “Ligo lang ako ulit. Damn. Sobrang saya ng startup na ’to,” sabi niya, sabay kindat kay Bonj habang papalabas ng kuwarto, ang halakhak niya mahina ngunit malaman.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1685] Police Hiding

POLICE HIDING

The department handed him the case like it was a promotion and a threat at the same time.

High-profile. Serial thefts. Luxury condos. Political donors. Cameras disabled with surgical precision. The commissioner said his name in front of everyone. “You’re our best. Bring him in.”

He nodded, jaw tight, shoulders square in his uniform. He looked like the kind of cop who bent criminals over hoods and cuffed them without breaking a sweat.

Only the thief was already in his bed.

The condo was small, high-rise, glass walls sweating city light. He kept the curtains half drawn. Kept the news low. Kept his badge on the counter like a warning.

The thief moved around the kitchen shirtless, all muscle and quiet confidence. Lean. Cut. Dangerous. He handled a knife like he handled everything—casual and precise.

“You watch me like I’m evidence,” the thief said without looking at him.

The cop’s voice was rough. “You are evidence.”

The thief turned, slow grin spreading. “Then arrest me.”

The air thickened.

He didn’t arrest him. He undressed to his briefs and looked serious.

The cop still smelled like the station—metal, sweat, gun oil. The thief smelled like soap and heat and something darker underneath.

When they collided, it wasn’t soft. It was teeth-gritted, breath-shared, hands gripping hard enough to leave proof.

“You’re supposed to be hunting me,” the thief muttered against his ear.

“I am,” the cop shot back.

The thief laughed, low and taunting. He pushed him backward into the wall, forearm braced beside his head. “You don’t look like you want to catch me.”

The cop’s chest heaved. He hated how his body answered. Hated how easily control slipped when the thief’s hands slid down his sides, when fingers dug into his hips and held him in place.

“I could turn you in tomorrow,” the cop said.

“Then do it.”

Instead, he grabbed the thief’s wrists and spun him, shoving him toward the couch. It was a fight disguised as hunger. Aggressive. Needy. Their mouths crashed together, breaths ragged, hands roaming like they were mapping territory.

The cop groaned as the thief dropped to his knees, taking him deep into his throat. The suction was relentless, a hot, wet vacuum that stole his breath. He gripped the thief’s hair, fucking his face with brutal, shallow thrusts.

The cop pulled him up, spun him around, and bent him over the couch arm. He yanked the thief’s jeans down, exposing his tight ass. He spat on his hole, not bothering with gentleness, and drove his cock in with one hard, punishing thrust. The thief cried out, a mix of pain and pleasure. The cop set a ruthless pace, his hips slapping against the thief’s ass, the sound echoing in the quiet room.

He reached around, stroking the thief’s cock in time with his thrusts. The thief came first, a strangled cry as he spilled all over the couch cushions.

The feeling of his ass clenching around the cop’s dick sent him over the edge, and he buried himself deep, pumping his release into the thief’s body.

The condo walls felt too thin. The city outside felt too loud. But inside it was just skin and heat and the rhythm of two men who should have been enemies.

Later, sweat cooling on his back, the cop lay staring at the ceiling while the thief traced slow lines over his chest.

“You’re hiding me,” the thief murmured.

“For now.”

“Why?”

The cop swallowed. His voice cracked a little. “Because when you look at me like that… I don’t want to be the good guy.”

The thief smirked and rolled over him again, pinning him with that same ruthless ease.

“Then stop pretending,” he said.

In the morning, the cop would stand in briefing rooms and promise justice.

At night, he locked the door and let the criminal take control.

And every time the thief whispered, “You’re mine tonight,” he never argued.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

ASSU 05

ANG PAG-SETTLE SA HQ NG STARTUP

Alas kuwatro pasado nang umaga.

"Ay lipat bahay yarn?!"

Napatigil si Bonj sa pag-eempake ng mga damit dahil sa boses ng babae na narinig niya.

Lumingon siya at nakitang nakatayo sa may pintuan ng kuwarto niya ang nakababatang kapatid na si Vangie. Naka bathrobe pa ito. Mukhang bagong gising para mag-prepare na sa school para sa araw na iyon.

"Eh sabi kasi nung founder ng startup na wala pang nafa-found eh maganda daw na gawing tirahan din 'yung headquarters. Masyado iniidolo ang mga content creator abroad na mga CEO-influencers," sarkastiko niyang sabi.

Tumawa si Vangie, "oh my gosh. Gusto niyang maging Roy Lee ng Cluely or Carl Pei ng Nothing Phone? Ni hindi ko nga sure kung marunong siyang mag-divide ng decimals."

Natawa si Bonj, "harsh! Pero gets."

Umiling ang babae, "hindi pa rin ako maka-get over na may joint venture kayo ni Bonj."

Bumuntong-hininga siya, "I know this is awkward kasi nag-date din kayo before. Kaso nabulag ako sa perang ibibigay sa akin ng Mommy niya na si Lilibeth eh. Hirap talikuran!"

Kumunot ang noo nito, "nyeh. Sobrang history na nun. Two months lang kami nag-date. Head over heels ang lola mo. Mega iyak nang na-ghost. Pero may bf na ako ngayon so matagal na ako naka-get over. Ang wonder ko lang eh sobrang two different persons kayo. Hindi naman siya tanga--siguro sa streetsmarts masagana si Gohan. Pero ibang iba kayo ng ugali. Ang gulo siguro."

Sumimangot si Bonj, "yep. I'm learning that now. But I have to make his mom's incentive worth it. Ay bawal pala malaman ng iba ha. Secret yun. Di alam ni Gohan."

"Nyek. Jusko ang tagal tagal na since nag usap kami," ani Vangie.

Nagpatuloy sa empake si Bonj, "pero di naman ako doon titira. Uuwi pa rin naman ako dito. May days lang siguro na doon ako."

Ngumisi ang kapatid, "at dahil nakilala ka niya dahil nag-date kami, kelangan meron ako komisyon."

Natawa siya, "dun ka na nga. Matatapos na ako dito."

Nang natapoos na ni Bonj ang kanyang pag-eempake ay kinuha na niya ang mga maleta ng gamit, tumawag ng taxi at tumungo na sa condo unit ng HQ ng startup.

Mag-alas sais pa lang ng umaga nang dumating si Bonj sa condo. Gusto niya ayusin ang gamit bago magsimula ang kanyang trabaho nang alas otso.

Pero nang makarating siya sa unit ay napansin niyang bukas ang ilaw sa ilalim ng pinto. Tapos may malakas na R&B music na lumalabas.

"Huh. Ang aga naman niyang mag-exercise," sabi niya sa kanyang sarili.

Pero pagkalapit niya sa pintuan may mga narinig siyang kakaiba. Mga garalgal na ungol ng lalaki. Halinghing ng babae na sumasagot. Tapos ay tunog ng nagbubungguang katawan.

"No shit, he didn't just do this," disappointed pero curious na turan ni Bonj. Binitawan niya ang mga gamit na dala niya. Mahinang binuksan niya ang pintuan, inuwang ng ilang sentimetro ang pinto at sumilip.

At nakita niya agad ang nangyayari.

Sa gitna ng malakas na tunog ng musika, at sa nag-iisang sofa sa may first floor ng kanilang HQ, nakita ni Bonj ang dalawang hubo't-hubad na katawan.

Isang seksi na babae. Maputi. Mahaba ang buhok. Mukhang artistagin. Nakatuwad at nakasalampak ang mukha sa sofa. Muffled ang mga ungol na lumalabas mula sa babae.

At sa likod ng babae ay si Gohan.

Napalunok si Bonj sa nakita niya.

Ang likod ni Gohan ay parang eskultura. Balikat na malapad, braso na litaw ang linya. Sa bawat galaw, nagko-contract ang mga kalamnan, malinaw ang puwersa sa bawat kadyot. Hawak nito ang balakang ng babae, triceps ay putok na putok sa tensyon.

Tumunaw sandali ang mundo ni Bonj. Hindi siya makagalaw; ang mga mata niya ay naka-focus sa likod ni Gohan—ang lapad ng balikat, ang agwat ng lat muscles na nagko-contract, ang daloy ng butil ng pawis.

Pawis ang kintab ng balat. Sobrang flawless, walang pilit—parang natural na display ng lakas. Kita ang six-incher nitong burat na pumapasok-labas na parang barena sa hiyas ng babae. Alam nito ang ginagawa.

Ang mga ungol ni Gohan ay malalim, baritono, parang hayop na sumusunod sa instinct. "Tangina. Babe. Ugh ang saraaaap..."

At ang lower body—napapako ang tingin ni Bonj. Hita na parang troso, calves na hinubog sa paulit-ulit na galaw. Pero higit sa lahat, ang puwet—malaki, buo, gumagalaw kasabay ng katawan. Kita ang pag-igting at pagluwag, parang makina. Kumikintab pa sa pawis.

Nanuyo ang lalamunan ni Bonj.

Bilang top, may alam siyang kahinaan. At iyon ang eksaktong hulma na nakikita niya ngayon. Ramdam niya ang init na umaakyat sa dibdib niya—inis, pagkagulat, at isang libog na ayaw niyang aminin. Napapahawak siya sa sarili niyang bukol sa loob ng pants na suot. Ang daming maduming pumapasok sa isipan ni Bonj.

Patuloy ang galaw sa sofa. Ang musika ay tila mas bumagal, o baka siya lang iyon. Hindi siya makaalis. Ayaw niya. At ayaw din niyang manatili. Nasa sahig lang sa paligid niya ang kanyang mga maleta.

Maya-maya, huminto si Gohan. Umangat ang katawan nito, huminga nang malalim. Ang babae ay napasandal, nanginginig pa. Kitang kita ang kumikislot nitong ereksyon.

“Fuck,” anito, mababa ang boses. “Ang sarap.”

Parang hayop ang anyo ni Gohan—pawis, init, adrenaline. Uhaw pa ang tingin.

“Nababaliw ako sa’yo,” sabi ng babae, hingalin.

“Hindi pa tayo tapos,” sagot ni Gohan, may ngiting pilyo. “May oras pa. Bago dumating 'yung kasama ko sa work!"

Binuhat nito ang babae na parang walang bigat at umakyat sa hagdan.

Doon natauhan si Bonj.

Umiling siya, umatras palayo sa pinto. Ang puso niya ay mabilis pa rin ang tibok. Hindi niya alam kung alin ang mas nangingibabaw—inis bilang ka-work, o ang kakaibang kiliti na iniwan ng eksena sa isip niya.

Kinuha ni Bonj ang mga maleta.

“Professional boundaries,” bulong niya sa sarili, kahit hindi siya sigurado kung kanino niya iyon sinasabi.

Tahimik siyang bumaba muli at lumabas mula sa condo. Nakatulala siya habang kumakain ng breakfast sa McDonalds. Mukha siyang ewan na kumakain ng sausage muffin na may mga maleta na nakapaligid.

Hindi nakatulong ang kape. Lalo pang bumilis ang kanyang puso. At ang kanyang ereksyon ay hindi pa rin humuhupa. Paano ayaw umalis ng makasalanang imahe sa kanyang utak.

Pero pinipilit niyang ibsan ang kanyang libog na wala sa lugar. Sinasabi niya sa sarili niyang malala ang atraso ni Gohan. Hindi dapat ito nagdadala ng babae at nakikipagniig sa kanilang lugar na pinagtatrabahuhan.

Tiningnan niya ang orasan. 7.40am. Nagpasya na siya na gumayak at bumalik sa unit ng condo.

Lumukso ang dugo ni Bonj nang makita ang babaeng nakaniig ni Gohan kanina. Naka-uniporme ito ng university na pinanggalingan nila. Nilampasan lang siya nito.

Hindi niya alam kung ano ang dapat gawin pagdating niya sa harapan ng unit. Pagbukas niya ng pinto ay nakita niyang naka jogging pants at hoodie si Gohan. Halata sa buhok nito na bagong ligo lang ito.

Lumingon sa kanya ang lalaki nang marinig ang pagdating niya. Lumiwanag ang mukha nito nang makita ang mga maleta niya.

"Yoooh there's my CTO partner roomie broskie Bonbon right there!" bati ni Gohan habang lumalapit sa kanya.

"Gohan, pwede ba don't call me Bonbon. Bonj kasi ang palayaw ko," mahinahonh turan niya.

"Uh. Akala ko 'yun ang nickname mo kasi 'yun ang ginagamit minsan ni Vangie," paliwanag nito, "Bonbon sounds more fun! Broskie Bonbon. Anyway yown! You're finally staying in!"

"Hoy, maglalagay lang ako dito to be ready for all nighters. Pero hindi ako dito titira," pagklaro ni Bonj, "and also para din mabantayan ko closely ang mga nagaganap dito."

Natawa ito, "grabe ka naman! Para namang may ginagawa akong kababalaghan dito."

Lumukso muli ang puso niya. Naninimbang pa siya kung sasabihin niya ang nakita kanina. Gusto niyang iparating sa influencer na hindi okay iyon.

Pero bago siya magkatapang ay nakita niya ang maaliwalas na guwapong mukha ni Gohan. Naalala na naman niya na contorted ang ekspresyon nito dahil sa sarap. Kahit balot na ang katawan nito ay aninag ang matipunong hugis niyon.

"Basta. Work lang tayo dapat. Hindi ito sleepover at hindi ito bakasyon," seryosong sabi ni Bonj. "Wala pa nga tayong MVP eh."

"Yeah, tama ka. Let's not kill time. I promise I'll be more serious in brainstorming today. Although huwag mo lagi i-shootdown ideas ko, ah," pakyut na turan ni Gohan, "halika. Let me show you your room."

Sabay na gumalaw ang mga braso nila para abutin ang isang maleta. Sumagi nang mabilis ang kanilang mga kamay. Wala lang iyon kay Gohan. Pero kay Bonj, may kaunting kuryenteng dumaloy sa kanya.

Binuhat na nila ang mga gamit at pumasok sila sa isang kuwarto sa second floor.

Naroon pa rin ang pagiging simple ng layout—isang mababang platform bed na may puting linen, isang maliit na desk na raw wood ang hibla, open rack na may ilang boxed na gamit. Sa tabi, isang malawak na bintana ang nakabukas sa lungsod; humahampas ang malayong ingay ng trapiko sa exposed concrete. Kumalat ang warm glow ng pendant light sa malambot na area rug, parang tahimik na hinga ng lugar.

Humakbang si Gohan papunta sa kama at agad inayos ang isang corner. Maingat pero mabilis ang galaw. “Ayos ’to, broskie. Maluwang. Puwede ka mag-stream dito—or code in peace,” sabi niya, may sigla sa boses.

“Hindi naman ako streamer,” sagot niya habang nagbubukas ng box. Lumabas ang mga Magic: The Gathering decks—maingat ang sleeves, may bigat ang presensya.

Napahinto si Gohan. Tinuro ang cards, mata’y kumikislap. “Ohhh! You play MTG too?”

Tumaas ang kilay niya. “Naglalaro ka ng Magic?” May konting duda. Akala niya, hindi tipo ng lalaking ’to ang ganitong laro.

Biglang lumabas si Gohan.

Saglit siyang napatingin sa pinto, pero tinuloy ang pag-aayos—ang tunog ng karton, ang mahinang kaluskos ng sleeves.

“Broooskieeee!” sigaw mula sa labas, bago bumukas ang pinto. Pumasok si Gohan na may yakap-yakap na decks, dice, playmat. Parang Pasko.

“Woooah,” napabulalas siya. Hindi na maitatanggi—hardcore.

“Ano’ng deck mo, Bonbon?” excited na tanong.

“White-Blue,” sagot niya. “Control.”

Napatawa si Gohan, halos proud. “Wow naman. Ang erudite! Azorius ka pala, eh.”

“Eh ikaw?”

Ibinuka ni Gohan ang isang deck, parang baraha sa magic trick. “Rakdos—red black. Minsan Gruul.”

Humalakhak siya. “Wahahaw. Not beating the heterosexual allegations, I see.”

“Isang game bago tayo pumasok?”

Umupo sila sa sahig, cross-legged sa ibabaw ng rug. Inilatag ang playmat, inayos ang dice, kumalat ang cards sa pagitan nila. May init ang ilaw sa pagitan ng mga kamay; may tahimik na tensyon sa bawat draw.

Hindi siya nagkamali—seryoso si Gohan. May tiyempo ang galaw, may disiplina ang bait. Ilang beses siyang napaurong, nag-iisip nang mas malalim kaysa inaasahan niya. Sa huli, nag-concede siya, huminga nang malalim.

Kinamayan siya ni Gohan. “Nice game, man. Pero next time hindi na kita pagbibigyan. Ang dami mong misplay kanina.”

Umiling siya, amused. “Nahirapan din ako sa ’yo. Bakit hindi mo ginagamit ’yang brain cells sa group works natin noon? O sa pag-iisip ng MVP?”

Nag-pogi-sign si Gohan. “I like to keep my cards close to my chest. Literally. And figuratively. Paano sa tingin mo ako naging influencer? May brains ako, broskie.”

Pumalakpak siya, biglang may tumamang ideya. “Fuck—wait. ’Yan. ’Yan ang product natin. Fantasy card o digital, game-ified fitness community.”

Umingay ang mata ni Gohan. “Ohhhh! Yeah! Like fantasy avatars—may actual stats. Based sa weekly exercise mo, gagawa ka ng character. Street-fighter vibes. Tapos arcade game. May cosplay events pa.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Oh shit. Mahirap—pero ang ganda. Kailangan lang nating i-check originality. Pero sigurado ako, wala pa nito sa Pinas. Wait—gamer ka rin?”

Tumawa si Gohan, may yabang. “Gusto mo ilabas ko PS ko at consoles?”

Ngumisi siya. “Shit. Sa gaming pala tayo magkakasundo.”

“So we have an MVP?” tanong ni Gohan, halos hindi makaupo.

Tumango siya, mabagal pero buo. “Yeah. I guess so. I mean, it still needs a lot of refinements pero we already have something exciting to start with. At mukhang magagamit nga natin ang content-driven strategy na hindi mo mabitawan.”

“Tapos—official na ’kong founder!” sigaw nito, kamao ay nakataas.

Tumaas ang kilay niya. “Huh. Ano ’yan?”

“Oh come on, bro! Pound it!”

At dahil gumaan ang pakiramdam niya, tinapat niya ang kamao. Fist bump.

Mukhang aandar na ang startup—kahit papaano.

——————————————————————————

Nag-stretch si Bonj ng kanyang braso. Pinatunog niya ang mga joints at daliri. Nakangiti niyang tiningnan ang screen. Populated na ng maraming files ang encrypted shared document nila ni Gohan.

Ang dami nilang napag-usapan nang buong araw tungkol sa magiging plano nila para sa startup na kanilang gagawin. Ang nagsimulang idea ng gamer culture + fitness kaninang umaga ay nanganak nang nanganak ng mga panibagong ideya.

May mga pagkakataon na sinosoplak pa rin ni Bonj ang mga ideya nito. Hindi naman napipikon si Gohan. Bubungisngis lang ito at bibiruin siya. Pero mas may direction na ang kanilang mga usapan. Mas naging receptive na rin ang lalaki sa mga jargons.

Tumingin si Bonj sa orasan: alas diyes na ng gabi. Typical iyon sa kanya. Kapag nasa serious project zone mode siya ay bumababad talaga siya. Halos hindi na niya namamalayan ang oras. Pero pagkatapos ng trabaho ay may oras pa siya para mag sex trip.

"Pero wala muna ngayong ganap... Dirediretso na rin akong walang bakante eh. At talagang nabanat ako. Recuperate muna," sabi niya sa kanyang sarili. "At mukhang dito na ako matutulog sa opis. Kung anuman 'tong lugar na 'to. We'll figure it out."

Lumabas siya para maligo at magsipilyo bago matulog. Habang naglalakad siya sa banyo sa second floor, nakita niyang bukas ang kuwarto ni Gohan.

Nakita niyang nakadapa sa higaan ang lalaki. At tulad ng isang stereotypical na jock boy, magulo ang kuwarto nito. Walang finese ang pagkabuka ng bibig. May mahihinang hilik na tumatakas. Magulo ang wavy na buhok.

Ngumisi si Bonj, "buti na lang pogi at hunky ka eh."

Nakita niya na maraming crumpled paper sa paligid. Ang iba may mga naka sketch na plano. Mukhang katulad niya ay mukhang immersed na rin ito sa kanilang ideya at na-challenge din sa mga suhestiyon niya noong araw na iyon.

Nahuli ng nga mata niya ang matambok na puwet ni Gohan. Kahit naka boxers ang lalaki, kita ang hugis at katigasan niyon.

Pumikit si Bonj, winawaksi ang namumuong imahe, "putangina. Huwag mo na kasing alalahanin 'yung kanina."

Pero huli na ang lahat. Tumigas ang kanyang burat. Nabuhay ang kanyang libog. Hindi iyon napawi nung umalis na siya. Hindi rin napawi kahit naligo siya.

At nang humiga na siya sa kama, nandoon pa rin ang tigas ng tarugo niya. Kailangan niyang pagtuunan ng atensyon.

Binuksan ni Bonj ang laptop, huminga nang malalim, pumili ng isang video sa kanyang repertoireat pinindot ang play. Dumilim ang kwarto mula sa malambot na glow ng screen; ang tunog ng init na paghinga sa video ang unang pumailanlang sa katahimikan.

Lumabas sa screen ang unang frame: isang jeepney na naka-parking sa madilim na gilid ng lungsod, fluorescent reflection sa basag-basag na bintana. Ang dalawang lalaki sa loob ay naka-full cloth face mask—HH: puting mask, balintataw ng flawless, maputing balat, lean at mapino ang mga ridges ng muscles; LL: itim na mask, kayumanggi, mabigat ang katawan, malapad ang balikat, at barumbado ang datingan.

Sina HH at LL ang isa sa pinakasikat na Pinoy na OnlyFans creator. Si HH lang dati. Pero nagawa itong i-seduce ang straight at barakong si LL, na hindi kalaunan ay naging boyfriend nito. Marami nang video ang account, pero isa ang jeepney public scene na ito na favorite niya.

Nakasuot si LL ng puting bikini briefs na contrasted sa dark complexion nito. Si HH naman ay naka-dilaw na thong na lalong nagpatingkad sa kaputian nito.

Sinimulan ng video sa mabagal na foreplay: dalawang katawang matitikas na nakasiksik sa loob ng abandonadong jeepney, mga kamay na dumudulas sa katawan, mga palad na sumusunod sa linya ng muscles, halik sa bibig at sa leeg. Ang kamera ay malapit, mataas ang saturation—makakakita ka ng pawis na kumikislap, ng mga ugat na nasa ibabaw ng balat ng LL pinipisil nito ang pinkish na utong ni HH. Ang jeepney, maliit at siksik, ay naging altar. Parang maamoy ang rubber at tarpaulin cover mula sa screen ng laptop.

Dumako ang tingin ni Bonj sa screen at sabay nag-init ang sarili niya. Ang kamay niya ay kusang bumaba sa loob ng briefs; dahan-dahang ipinakapuyat ang daliri sa ilalim ng tela ng red briefs niya. Hindi siya agad nagma-masturbate—kinakain niya muna ang eksena: ang mabagal, hiyang-hiyang pag-ikot ni LL sa ulo ni HH, ang paraan ng pagkapit ng mga hita ni HH sa balikat ni LL, ang paghihigpit ng hawak ni LL sa bukol ng partner.

Naghubaran ng mga brief ang dalawang aktor. Umalpas ang mga titi. Malaki ang kay HH, pero hindi hamak na mas dambuhala ang kay LL: 8-inches katulad ni Bonj.

Si LL ay bumaba at sinubo ang burat ni HH. Nakakagulat na ang isang barakong katulad nito ay eksperto sa silindro ng titi ng partner.

"Ohhh shit. LL. Tangina mo... Ang galing mo na tsumupa talaga..." halinghing ni HH.

Saglit na lumuwa si LL. May ngiti sa labing exposed sa mask nito, "uh. Tangina. Gusto ko pinapasarap kita nang husto. Bago kita angkinin." Tapos ay bumalik na ito sa pagtsupa.

Nilaro-laro ni Bonj ang tumatagas na precum sa tela ng kanyang briefs. Banat na banat na ang harapan niya dahil sa matinding katigasan ng kanyang tarugo. "Ahhh fuuuck..."

Pinahiga si HH sa ibabaw ng manipis na upuaan ng jeep. Pinabukaka. Tapos ay sinimulang himurin ni LL ang shaven at pinkish na butas ni HH. Nangisay ang maputing lalaki.

Napahawak si HH sa ulo ni LL, "gaaah. Tangina. Sige. Kainin mo puke ko..."

"Sarap ng puke mo..." sagot ni LL habang patuloy sa paglaplap sa bukana.

Matapos ang matagal na rimming ni LL sa kaparehang panay ang halinghing at pangingisay ay pinuwesto na nito ang sarili sa gitna ng mga hita ng lalaki. Ang titi ay nakatapat na sa kumukurap na butas.

Nagsimula si LL sa pagdomina ng kapareha. Hinatak nito ang mask ni HH tapos ay hinalikan ang exposed na bibig. Kita ang debosyon ng dalawa sa isa't-isa dahil sa lalim ng halik na iyon.

Nilabas na ni Bonj ang kanyang deochong burat at sinimulang salsalin. Makatas na iyon ng precum.

Humigpit si HH, tumigil saglit, pagkatapos ay bumigay sa pagtulak ni LL. Pumasok na ang matigas na ari sa loob ng lagusan ni HH. Kasabay ng mga uring, ang jeepney ay kumikilos. Umaalog. Nagtataka si Bonj kung paano nagawa ng dalawa iyon sa publikong lugar sa dilim nang hindi nahuhuli.

Habang tumataas ang tension sa video, ang kamay ni Bonj ay naging mas-aktibo na. Kinuha niya ang masturbator na dinala niya sa HQ—malambot, textured sleeve na may suction cap—at pinainit sa palad. Nilagyan niya ng lubricant: mainit na sikmura ng langis na agad kumalat sa silicon. Pinasok niya ang kanyang malaking titi. Ang sikip sa loob. Kinantot niya ang sex toy, unti-unting papabilis at papabilis. Ang braso niya ay contracted sa bawat galaw niya. Ang mga mata niya ay nasa screen pa rin.

"Ahhhhhhhh tangina fucking shit..." angulngol ni Bonj.

Pinapakita sa screen ang slow-motion ng pag-areglo ni LL sa pagtaas ng diin: nakaluhod, ipinapasan ang torso ni HH, isang anggulo na nagpapakita ng malapad na lat at nangingintab na biceps—perpektong larawan nglakas at dominance.

Ang mga makasalanang tunog—ang wet smack ng balat, ang muffled na mga singhap ni HH, ang malalim na garalgal ni LL—ay parang musika sa tenga ni Bonj. Dahan-dahang tinatahak ng kamay niya ang buong shaft sa loob ng silicone; ang masturbator ay sumisipsip ng dulo at nagsimulang gumalaw sa kanyang ritmo.

Ang eksena sa loob ng jeepney ay nagiging mas marahas. Ibang anggulo naman. Si HH ay nakakapit ang mga kamay sa railings ng side ng jeep. Ang titi nito ay nakabanat habang ang butas nito ay dinodonselya ni LL, ang matipunong katawan ay kumikintab sa pawis.

Nanonood pa rin habang patuloy na nagsasalsal si Bonj, sinasabayan ang tempo ng pinapanood.

Habang nagta-flip ang frame, hindi maiwasan ni Bonj na mag-slide ang isip papunta sa laman ng totoong kwarto sa kabila—kay Gohan. Isipin siyang sumagi nang mabilisan: ang matambok nitong puwet, ang kurba ng glutes na parang inukit.

Naalala niya ang katawan ni Gohan habang binabarurot ang babaeng inuwi nito kanina. Ang tatag ng muscles nito. Ang lakas ng baritonong bukas.

Ang mga daliri ni Bonj ay tumugon sa kanyang : pinipilit ang ulo ng masturbator papunta sa base, pinapabilis ng bahagya, naglalapat ng mas matinding presyon sa ulo at katawan ng burat niya.

Nag-zoom ang video sa ulo ng HH habang tinatanggap ni LL—mababa ang liwanag, malabo ang background—pero nakikita ang pagbuka ng bibig HH. Minsan ay ngingisi. Minsan ay titirik ang mga mata. Halatang natatamaan na ang g-spot sa kailaliman nito. 

Si LL ay parang nakapaloob na puwersa: mabilis ang ayuda, malalalim; ang ritmo may mga salitang binibitawan “tangina mo. Iyo burat ko” paulit-ulit na sinasabi ng mukha ni HH.

Kumukolo na ang dugo ni Bonj. Ang mga balahibo sa braso niya ay nakatayo. Pinilit niyang i-sync ang ritmo sa video—pasok ni LL, pagbaba ng kanyang kamay; bunot ng LL, pullback ng kanyang kamay. Pinalit-palit niya ang pagbilis na may malalim na mahabang ungol. Ang masturbator ay nag-echo ng wet na tunog na tumutugma sa tunog ng porn.

Nagbago ang paikot ng eksena: si LL ay huminto sandali, pinilit na tumayo si HH tapos ay umupo at inekis ang mga binti sa lalaki; ang jeepney ay umuuga . Pinapalit ng camera ang perspective: close-up sa butas, then wider shot na nagpapakita ng buong posture, ang mga butil ng pawis, ang wet imprint sa vinyl seat. Si Bonj ay lumalapit sa rurok; ramdam niya ang presensya ng init—ang lubos na pagsesenyas ng climax mula sa parehong screen at kanyang katawan.

Nag-engage si LL sa isang mabilis at agresibong pagpiston: matatalik na ayuda, mabilis ang balakang, bumabayo ang jeepney kasabay, si HH ay namimilipit.

Sa kama ni Bonj, hindi na nagpapahinga ang kamay—pinisil niya ang pressure sa masturbator, paikliin ang stroke, pahagurin ang ari sa bawat sikip ng hawak. Ang malikot na pag-ikot niya ay sumasabay sa pagkadyot niya pataas.

Ang kamera ng porno ay nag-zoom sa loob ng butas ni HH, nakikita ang mga mucus, ang patak ng lubricant, ang paraan ng laman na umiikot sa shaft ng LL. Isang malakas, mabigat na grunt, isang saglit na frozen frame—at saka ang pagsabog: isang malakas na stream ng puting semilya mula sa ari ni LL, sumabog sa butas ni HH.

"Ahh tangina ang sarap!" sigaw ni LL.

Kusang sumirit ang tamod ni HH sa katawan nito, "AHHH!"

Si Bonj ay hindi nag-antay. Hinayaan niyang lumabas ang sarili niyang init: isang malakas na pagbuga sa loob ng masturbator, init at malagkit, sumunod-sunod na pagsirit.

"Ahhh Gohaaaannn..." tumakas sa kanyang bibig.

Pagkatapos ng pagputok, nag-hang ang katahimikan ng ilang segundo. Kumakalma ang kanyang dibdib.

Ang screen ng laptop ay nag-pause sa shot ng jeepney—ang kakabunot na burat LL at ang likido sa loob ng butas ng HH.

Hinugot niya ang masturbator, pinunasan at inilagay sa gilid. Tiningnan ang mga kamay niya: basang langis, bakas ng katas. Napahiga siya nang nakahubad sa kama, pawis ang sumisingaw mula sa balat, ang buhok nakaalab sa unan.

May natatagong hiya sa damdamin niya. Pero minabuti ni Bonj na matulog.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!