ANG ISA PANG TUTULOY SA HQ
Gumising si Bonj mula sa mahimbing na pagkakatulog. May ilang patak ng natuyong tamod sa katawan niya.
Bumangon siya at hinawakan ang ulo. Naalala niya ang masarap na pagjajakol niya kagabi. Pero higit doon ay ang pagdagdag sa pangalan at imahe ni Gohan habang siya ay nagpe-pleasure ng sarili.
"I can't have these feelings towards him," mariing payo ni Bonj sa kanyang sarili, "boss mo 'yan. Saka shit straight 'yan gago."
Mas nabuhay ang diwa niya nang marinig niya ang tunog ng mga yabag na mabilis, kasabay ang tunog ng buhay na makina ng treadmill. Mukhang tumatakbo ulit si Gohan sa labas.
Pero ang lalong nagpagising sa kanya ay nakarinig siya ng dalawang boses ng lalaki na nag-uusap. Ang isa ay kay Gohan, breathy dahil marahil ay nag-eehersisyo.
Ang isa ay mas mababa, baritone, makinis ang texture kahit tumatawa. Hindi niya kilala.
Tuluyang nawala ang antok niya.
Mabilis siyang naligo, nagbihis ng simpleng shirt at joggers, at lumabas ng kuwarto.
Naroon si Gohan—shirtless, pawis na pawis, tumatakbo sa treadmill habang nakatapat ang dalawang videophones. Kumikinang ang balikat nito sa umaga; bawat hakbang ay kontrolado.
Sa tabi ng treadmill ay may isang matangkad na lalaki. Fitted ang t-shirt, straight jeans, malinis ang postura. Well-built ang katawan—hindi kasing lapad ni Gohan pero may athletic refinement. Kayumangi. Matangos ang ilong. Full ang labi. Maningning ang mga mata.
Sa tabi nito ay may dalawang maleta.
Napansin ni Gohan ang pagsulpot niya.
“Broskie Bonbon! Gising ka na pala,” masiglang bati nito kahit hinihingal. “May bago na tayong kasama sa startup!”
Kumunot ang noo ni Bonj habang papalapit. “Huh?”
Ngumiti ang lalaki at iniabot ang kamay. “I’m Gregorio Tamasat. Gorio na lang. Barkada ako ni Gohan. You’re the CTO, right?”
Mapanuri ang tingin ni Bonj habang kinakamay ito. Firm grip. Mainit ang palad.
“Yeah. And call me Bonj,” sagot niya, sabay taas ng kilay kay Gohan. “Not Bonbon.”
Tumawa si Gorio.
Pinindot ni Gohan ang treadmill para bumagal. Unti-unting huminto ang makina. Bumaba ito, hinablot ang tuwalya, at nagpunas ng pawis sa leeg at dibdib.
“Dahil sa naisip nating idea kahapon—digital game for fitness,” sabi nito habang nagpapahangin, “naisip kong yayain ’tong barkada ko mula pagkabata. Visual at game design ang natapos niya. Top ng class.”
“Graduate ako ng Benilde,” dagdag ni Gorio, relaxed ang tindig. “May microcredentials din sa production design. Pwede akong tumulong sa space, visuals, interface. Founder-centered at content-heavy daw ang narrative niyo?”
Tinuro ni Gohan ang mga luggage. “And dito na rin muna siya mag-stay. Third room sa second floor.”
Napatigil si Bonj. “Teka. Ang bilis ng mga pangyayari.”
Tumingin siya kay Gohan. Diretso.
“Pwede ba kitang makausap? In private.”
Nag-fist bump muna si Gohan kay Gorio. “Wait lang, bro. Kausapin ko lang CTO natin.”
Lumayo silang dalawa sa sulok ng floor, malapit sa whiteboard na may mga scribble ng roadmap.
Huminga nang malalim si Bonj.
Ilang araw na siyang nag-a-adjust. Sa ugali. Sa spontaneity. Sa pagiging… unpredictable.
Oras na.
“Gohan, ano ba ’to?” diretsahan niyang tanong. “Gusto mo bang mag-fail tayo?”
Sumimangot ito. “Ha? Hindi ’no. Akala ko ba okay na tayo sa idea? Kaya nga ako nagpasok ng taong sure akong makakatulong.”
Nilahad ni Bonj ang palad, pinipigil ang irita. Naalala niya ang bilin ni Lilibeth—turuan ito. I-ground.
“HindI ko gusto ang way ng pagdedesisyon mo,” malamig niyang sabi. “Alam kong founder ka. Ikaw ang may capital. Pero major human resource decisions? You have to run them by me.”
Tahimik si Gohan sandali.
Hindi ito sumabog. Hindi rin nagbiro.
“Fair,” sabi nito sa wakas. Pero may ibang timbre ang boses—mas mababa, mas steady. “Pero hindi ko rin gusto kung paano mo ako ini-infantilize.”
Natigilan si Bonj.
“Akala mo hindi ko napapansin?” dagdag ni Gohan. “Parang laging kailangan mong i-approve bago maging valid ang idea ko. Dahil content-creator ako? Dahil hindi ako kasing taas ng grades mo?”
Humihingal pa rin ito mula sa treadmill, pero malinaw ang bawat salita.
“Hindi ko lang pinupuna kasi ako ang nakiusap na magtrabaho ka sa akin.”
May bigat iyon.
Lumapit pa si Gohan ng kalahating hakbang. Malapit na ang pagitan nila. Naamoy ni Bonj ang pawis nito—hindi mabaho, kundi mainit at totoo.
“I don’t have your grades,” sabi nito, diretso ang tingin. “Pero I’ve got brains. Gusto mo makita? Laro tayo ng magic.”
Napalunok si Bonj.
May kumpyansa ang tindig nito. Hindi yabang—kundi conviction.
Napalunok si Bonj. May diin ang mga salita nito. Pero imbis na tapatan niya ang angas nito ay naalala na naman niya ang barakong paraan kung paano ito kumantot kahapon sa babae kahapon.
“Fair…” ang nasabi niya, halos ginagaya ang tono nito. “But please. Major decisions like this—run them by me.”
Sandaling nagbago ang ekspresyon ni Gohan. Nag-soften. Ngumiti.
Tinapik nito ang balikat niya.
“Okay. I promise, broskie Bonbon.”
Umirap si Bonj pero hindi na sumagot.
Sa likod nila, naririnig ang mahinang tawa ni Gorio habang may chine-check sa phone.
May bagong tao sa HQ.
——————————————————————————
Isang oras pagkatapos ng pag-uusap nila ni Gohan at pagkain ng breakfast, bumalik si Bonj sa common area sa first floor na may dalang mabigat na pakiramdam sa dibdib. Amoy niya pa ang pawis sa hangin—maalat, mainit, may halong faint na pabango ni Gohan.
Nandoon si Gorio, nakaupo sa high table malapit sa bintana. Nakalatag ang isang sketchpad sa harap nito, katabi ang itim na lapis at isang tasa ng kape na halos hindi pa nababawasan. Sinasala ng umagang liwanag ang kayumangging balat nito; may manipis na ugat sa braso na litaw habang hawak ang lapis.
“Tapos na kayo mag-CEO at CTO showdown?” nakangiting tanong ni Gorio, hindi tumitingin pero halatang aware sa presensya niya.
Napairap si Bonj pero napangiti rin ng kaunti. “Hindi showdown. Professional disagreement lang.”
“Ah. Corporate term pala ‘yon,” sagot ni Gorio. “Sa amin sa barkada, away na ‘yon.”
Umupo si Bonj sa tapat nito. Ramdam niya ang lamig ng metal stool sa hita niya. “Sorry kung medyo intense kanina. Hindi lang ako sanay na may biglang bagong tao sa team.”
“Fair,” sagot ni Gorio, ginaya ang tono nila kanina ni Gohan. “Kung ako rin naman nasa posisyon mo, gusto kong alam ko muna kung sino ‘yung papasok sa bahay at sa project.”
May kakaibang gaan sa boses nito—hindi defensive, hindi nagyayabang. Simple. Diretso.
“Okay,” sabi ni Bonj. “So let’s start there. Ano bang naiimagine mo sa startup na ‘to?”
Itinaas ni Gorio ang sketchpad at pinaikot papunta sa kanya. Isang magaspang na drawing ang bumungad—parang app interface, pero hindi masyadong komplikado. May avatar sa gitna, may paligid na parang maliit na mundo. May treadmill icon, may weights, may maliit na bahay.
“Hindi ako masyadong techie,” sabi ni Gorio habang nagla-lapis ulit. “Pero naiisip ko… kung fitness siya, bakit hindi gawing parang laro talaga? Hindi lang tracker ng calories o steps. Parang may mundo kang binubuo habang gumagalaw ka.”
Pinanood ni Bonj ang kamay nito. Sigurado ang galaw. Hindi nag-aalangan ang linya.
“Explain mo,” sabi niya.
“Halimbawa,” patuloy ni Gorio, “kapag tumakbo ka ng certain distance, may nade-develop na part ng mundo mo. Kapag consistent ka for a week, may bagong character. Tapos may small stories. Hindi sobrang drama, pero enough para may dahilan ka bumalik.”
Hindi napansin ni Bonj na nakasandal na pala siya, nakatingin sa drawing na parang bata.
“Hindi siya puro stats?” tanong niya.
Umiling si Gorio. “Ayoko ng sobrang numbers. Nakaka-intimidate minsan. Gusto ko parang… achievement na may visual reward. Hindi lang ‘5km achieved.’ Parang may nabuo kang tulay. O may na-unlock kang bagong lugar.”
Tahimik si Bonj sandali. May sense.
“Paano kung tamarin ‘yung user?” tanong niya.
“Edi may consequences din,” sagot ni Gorio. “Hindi harsh. Pero kunwari, unti-unting nagiging dull ang kulay ng world mo kapag hindi ka active. Hindi siya punishment. Reminder lang.”
Napangiti si Bonj. “May pagka-poetic ka pala.”
“Graduate ako ng design. May karapatan ako maging dramatic,” biro ni Gorio.
Natawa si Bonj. Hindi niya inaasahan na magiging ganito ka-relaxed ang usapan. Kanina parang may invisible tension sa dibdib niya. Ngayon, parang unti-unting lumuluwag.
“Anong type ng games ba nilalaro mo?” tanong niya.
“Hindi ako hardcore gamer,” sagot ni Gorio. “Mas gusto ko ‘yung may kwento. O kaya ‘yung chill lang. Ikaw?”
“Strategy. Puzzle. Mga bagay na kailangan ng utak.”
“Ah, kaya pala seryoso ka.”
“Hindi ako seryoso.”
“Medyo.”
Nagkatinginan sila sandali. May half-smile si Gorio. Hindi nang-aasar—parang nag-oobserve lang.
Napahinga si Bonj. “Okay, medyo.”
Nagpatuloy si Gorio sa pag-sketch. Ngayon, may dinagdag itong parang profile screen. “Tsaka iniisip ko, since founder-centered ang narrative niyo, puwede ring may ‘mentor’ figure sa game. Hindi directly si Gohan, pero inspired sa kanya. Parang may personality.”
“Kaya mo i-design ‘yon?” tanong ni Bonj.
Sumagot si Gorio sa pamamagitan ng pag-drawing. Ilang mabilis na guhit. Lumitaw ang isang character—athletic ang build, confident ang tindig, may konting smirk.
Napalunok si Bonj nang bahagya. Masyadong pamilyar ang aura.
“Hindi ko ginawang kamukha niya ha,” sabi ni Gorio, nakangiti. “Inspired lang.”
“Uh-huh.”
“May problema?”
“Wala,” mabilis na sagot ni Bonj.
Ramdam niya ang kakaibang init sa tenga niya. Inis? O iba?
“Actually,” dagdag ni Gorio, “maganda ‘to kung may balance. Si Gohan magaling sa presence. Sa pagdala ng tao. Pero kailangan natin ng structure sa likod.”
“Finally,” bulong ni Bonj.
“Hoy, hindi ko siya minamaliit,” agad na sabi ni Gorio. “Iba lang strengths niya. I think kaya niya mag-hype. Pero tayo ‘yung mag-eensure na may substance.”
Napatingin si Bonj sa kanya. “Tayo?”
“CTO ka. Design ako. Kung magtutulungan tayo, may chance ‘to to be big.”
May simpleng kumpiyansa sa pagkakasabi nito. Hindi mayabang. Hindi pilit.
Napansin ni Bonj na mas komportable siyang magsalita ngayon. “Alam mo, akala ko magiging sakit ka sa ulo.”
“Ouch.”
“Hindi, kasi bigla ka lang dumating. Luggage and all.”
“Spontaneous talaga ako,” sagot ni Gorio. “Pero hindi ako irresponsible.”
"Haha. Okay. Pero let's be realistic din." Nag-isip si Bonj. “Siguro… small goals muna. Hindi agad intimidating.”
“Okay.” Gumuhit si Gorio ng maliit na bahay. “Starter home. Hindi mansion. Hindi castle. Simple. Habang gumagalaw siya, unti-unting gumaganda. Hindi kailangang maging superhero agad.”
Saglit itong tumigil, tapos may idinagdag na maliit na simbolo sa gilid ng drawing—parang crest o mana icon.
“Alam mo,” sabi ni Gorio, bahagyang tumingala, “since MTG-inspired naman tayo sa mechanics, puwede nating isipin na habang nagle-level up siya, nagkaka-‘archetype’ siya.”
“Archetype?” tanong ni Bonj, nakakunot-noo pero interesado.
“Hindi sobrang technical,” mabilis na dagdag ni Gorio. “Halimbawa, kung mas mahilig siya sa running, may agility-type build. Kung weights, strength-type. Kung balanced, may hybrid. Tapos ‘yung mentor character na ginawa ko kanina—”
Tinapik nito ang drawing ng athletic na figure.
“—puwedeng eventually maging playable card sa sarili nating card game or... RPG? Or pwede ring fighting game or Tekken. Kaya ba 'yun ng comp skills mo?" tanong ni Gorio, may kaunting hamon.
"I know foundational coding for games. Pero okay na direction 'yan kapag expansion na tayo," sabi ni Bonj. "Kapag nag-scale up na tayo maraming game developers ang need natin siguro."
Nagpatuloy pa sila ng engaged na usap. Sadyang napukaw ni Gorio at ang galing nito sa pag-sketch ang kanyang neurons.
“Alam mo,” sabi ni Bonj, mas mahina ang boses, “kapag ganito ‘yung direction, mas madali kong makita kung saan papasok ‘yung system side.”
“See?” sagot ni Gorio. “Hindi lang vibes.”
“Hindi lang vibes,” ulit ni Bonj, may bahagyang ngiti.
Saglit silang natahimik, pareho nakatingin sa sketchpad tapos ay sa isa't-isa.
Sa likod nila, bumukas ang pinto.
“Uy!” masiglang bati ni Gohan, bagong ligo, basa pa ang buhok. “Mukhang may ginagawa kayong world domination diyan ah.”
Mabilis na tinakpan ni Gorio ang sketchpad ng kamay. “Secret muna.”
“Hoy!” reklamo ni Gohan. “Founder ako ah.”
“Exactly,” sagot ni Bonj, hindi napigilang ngumiti.
Lumapit si Gohan, may dalang tablet. “Check niyo ‘to. Habang nag-uusap kayo, gumawa ako ng content plan.” Ipinapakita nito ang mga vlog ideas, gym challenges, at influencer collabs.
“Okay ‘yan,” sabi niya. “At least may movement.”
Ngumiti nang malapad si Gohan. “I knew you’d get it, broskie.”
May konting inis sa loob ni Bonj. Pero tinago niya iyon sa likod ng kalmadong mukha.
Habang nagsasalita pa si Gohan tungkol sa thumbnails at captions, napatingin si Bonj kay Gorio. Tahimik itong nakikinig, pero paminsan-minsan ay may mabilis na sulat sa gilid ng sketchpad—parang nag-iipon ng mas solid na plano.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, naisip ni Bonj na baka hindi siya nag-iisa sa pagdadala ng bigat ng proyektong ito.
Ngumiti siya—hindi kay Gohan.
Kundi sa ideyang may kasama siyang matino.
——————————————————————————
Nagising si Bonj sa gitna ng gabi dahil kailangang umihi. Tumayo siya nang mabagal, sinubsob ang katawan sa blue briefs—ganun lang ang getup niya kapag natutulog—at naglakad palabas ng kuwarto. Tahimik; ang ilaw mula sa hallway ay payak na strip ng liwanag.
Paglapit niya sa CR, may nagbukás din na pinto. Si Gorio ang lumabas; bagong ligo, nagbubura pa ng tubig sa mukha gamit ang tuwalya. Nakasuot ng gray seamless briefs na halos nagpapakita ng hugis ng ari sa loob; mula sa basang buhok hanggang sa mocha-colored na balat, flawless ang itsura nito.
“Oh shit. Sorry,” bungad ni Bonj nang magulat silang pareho. Tinakpan niya ang crotch niya dahil instinct. Pero hindi mapigilan ang titig niya, parang humawak ang mga mata sa lalaki.
Ang katawan ni Gorio ay athletic at pino ang hugis. Malapad ang balikat, mababa ang baywang, defined ang obliques at pecs. Tumama ang citrus na amoy ng sabong ginamit sa ilong ni Bonj.
Naalala niya agad ang dumaang araw: ang pagkakasundo nila ni Gorio, ang pagkakapareho ng direksyon sa ideya. Katulad niya: seryoso at grounded.
Ngayon, halos hubad, may malinaw na bulge sa ilalim ng seamless briefs, at may lumalasap na kakaibang pagnanasang tumusok sa dibdib ni Bonj.
“It’s okay. Hindi natin alam pareho,” ngiti ni Gorio, bahagyang namumula ang pisngi. “Naligo lang ako nang mabilis para mahimbing kahit ilang oras lang bago ang bakbakan bukas.”
“Alas dos na ah. Ngayon ka lang matulog?” tanong ni Bonj, di sinasadyang sumusulyap sa malapad na mga balikat at perky na utong.
“May ibang work ako—commissioned stuff. Gabi ko ginagawa para hindi makaabala dito,” paliwanag ni Gorio, mahinahon.
“Ang sipag mo. Paano kayo naging magkabarkada ni Gohan?” natatawa si Bonj, halos hindi napansin ang pagdila sa labi niya.
Natawa si Gorio. “Magkababata kami. Nagkahiwalay lang ng college—oh sige, gumamit ka na ng CR.” Nagbigay ito ng maliit na salut at umatras.
Pumasok si Bonj, inilabas ang burat niya at sinimulan umihi. Hirap siyang mag-focus dahil tigas pa rin iyon dahil sa sariwang libog mula sa nakitang adonis kanina. Nakatayo lang siya na may malamlam na pagnganga sa dibdib.
Paglabas niya, naghihintay pa rin si Gorio sa labas. Tahimik na pagtayo. Iba ang tingin nito ngayon — hindi na lang friendly, may seriousness at may halong curiosity. May mas malaking nakikitang bukol sa gray briefs. Wala na ang tuwalya, pero medyo basa pa rin ang buhok.
“Woah,” napapasinghap si Bonj. Napatingin siya sa bulge nang hindi sinasadya.
“May tanong ako,” seryoso, blankong tanong ni Gorio.
“Ano ’yon?” sagot ni Bonj, nag-iingat ang tinig.
“Sabi sa akin ni Gohan, bakla ka daw. Totoo ’yon?” tanong nonchalant ni Gorio.
Naramdaman ni Bonj ang halo ng gulat, inis, at konting amusement. “Huh? Tangina ’yan tsismiso. Pero oo, I'm gay. Out and proud. Magkakaproblema ba tayo do’n?”
Nagkibit-balikat si Gorio. “Kind of.”
“I don’t care kung homophobic ka,” almost defensive si Bonj.
“Nope. Ang problema—bisexual ako. At kanina pa ako hot na hot sa’yo,” bulong ni Gorio nang tahimik; nag-iba ng kulay ang mukha nito.
“Ha?” nagulat si Bonj. “Alam ni Go—”
“—Nope. I just started exploring last year. Hindi pa ako ready for labels.” Nakatinging lang ito sa kanya nang diretso.
“Cool. I respect that,” sinabi ni Bonj, pinipilit hindi maging maingay ang boses niya.
Bumukas ang mga braso ni Gorio, isang simpleng pagsabi: “Masarap matulog after sex.”
Ngumisi si Bonj. “Is that an invitation?”
Dinakma ni Gorio ang bulge ni Bonj nang hindi nag-aalala. “Ako ba ang nag-iimbita? O ito — itong burat mo? Parang ang laki nito ah.”
Hindi na inaantala pa ang tensyon. Lumapit nang mabilis si Gorio at umatras ang mukha ni Bonj papalapit sa kaniyang pisngi. Isang halik ang dumapo, matalas, mapusok. Nag-init ang lugar sa pagitan nila.
Sumabog ang unang halikan: maalab, maungol, malaway. Parehong huminga nang mabigat. Nagbitaw ng mahinang pabulong si Bonj — “Gorio…” — at tumugon ang lalaki ng mahigpit na yakap.
Nagdikit ang laman sa laman habang magkayakag sila. Ramdam ni Bonj ang tibok ng puso ni Gorio sa pagitan ng palad niya at ng dibdib ng lalaki. Ginalaw nila ang mga paa papunta sa kwarto ni Bonj, patuloy sa make-out, magkadikit ang mga hita, parang may magnetic na humihila. Tahimik, para hindi magising si Gohan.
Pumasok silang dalawa; mabilis na bumagsak ang katawan nila sa kama. Pinilit ni Bonj sa ibabaw at sinimulan ang pagsamba sa bagong lalaki: halik sa batok, sa leeg, sa kuwadradong pecs at ang pinkish na nipples. Bawat ugat, bawat linya ng kalamnan—hinihimod niya nang marubdob, marahang nagbubulong ng mga murang papuri.
“Pucha ang ganda ng abs mo,” ungol ni Bonj sa pagitan ng halik. “Ang sarap, grabe.”
Hinubad ni Bonj nang dahan-dahan ang gilid ng gray briefs ni Gorio, hinayaan ang palad niya na mag-slide diretso sa mainit na bulge. Malumanay niyang nilapag ang mga daliri sa betlog, pinalipat-lipat ang presyon—mga paikot na himod na sinasamahan ng mababaw na pagdiin sa tela hanggang sa mag-slide ang balat. Nabasa ang bulge ng laway ni Bonj at matamis at makatas na precum ni Gorio.
Sumunod ang mga labi ni Bonj: unang halik, mababang paglanghap na inilalagay ang init ng bibig sa ulo ng ari sa ibabaw ng tela. Dahan-dahan, inilapat niya ang dila sa gilid, paikot na pag-lick na sinasabayan ng kamay; nag-uusbong ang maliliit na ungol mula sa dibdib ni Gorio.
“Fuck—” pabulong na nasabi ng lalaki, ramdam ang pagkabigla at pagnanasa habang ang mga daliri ni Bonj ay pinipisil pisil ang hugis ng shaft ng lalaki.
Tumigas pa ang hawak ni Bonj, tumitigil sandali at kinikiskis ang ulo ng ari sa ilalim ng basang dila; naging mabigat ang paghinga ni Gorio, nanginginig ang mga balikat.
"Teka..." sabi ni Gorio. Tinulak siya mula sa burat. "Ako naman."
Biglang umikot ang posisyon: si Gorio ang pumaimbabaw, nanginginig sa paggalaw ng mga hita habang sinasabi sa pagitan ng paghinga, “Ang ganda ng body mo, bro.”
Napapalibutan ng halik ang bawat pulgada ng balat ni Bonj. Ang kamay ni Gorio ay naglalakbay pababa, pinipiga at pinapadyak ang bulge ni Bonj sa isang tempo na pareho nilang hinihingi. Alam ng lalaki ang ginagawa: marunong magpasarap ng kapwa lalaki.
Hinagkan ni Gorio ng mababang halik ang loob ng waistband ni Bonj bago dahan-dahang ibaba ang kamay at nagmadaling sumubsob ang ilong sa harap ng blue briefs. Lumalanghap ito, ang amoy ng bulge na nakabilad sa telang basa ng pre-cum. Tumagilid ang ulo nito at ngumunguya sa gilid ng tela, sinisipsip dagta.
Dahan-dahan, inusod ni Gorio ang fabric palayo mula sa ulo ng ari. Lumapad ang mata ni Gorio sa pagkagulat at init habang mainang ang hugis ng ulo ng kanyang 8-inch na burat—mamula, mamasa-masa sa katas, nakaipit pa sa tela pero kitang-kita ang ugat na umaalon sa shaft. Hinatak ni Gorio ang base ng briefs at hinatak nang tuluyan. Sumirit ang isang maliit na patak ng pre-cum at tumulo paibaba.
“Shit,” mahina bulong ng designer nang may paghanga. Hinimas-himas ang ulo na basa, pinapahiran ng dila ang paligid. Ang literal na ekspresyon ng pag-amaze ay lumilitaw sa mukha—mata na kumikislap, pisngi medyo namumula. “Gago, ang laki ng titi mo,” sabi niya, halong pagtataka at paghanga.
Humiga si Bonj nang bahagya, pinapayagan ang sarili na malibugan sa pagtingin: si Gorio—kaumangging balat na kumikinang pa sa sabon, chest na maayos ang hugis, mga pec na kumikislap sa malamlam na ilaw—ay nag-focus sa bulge niya na parang altar. Ang guwapo ng astiging lalaki na parang adik sa burat. Mabilis ang galaw ng dila ni Gorio; paikot-ikot, mababaw muna, saka biglang lumalim ng kaunti. Napapikit si Bonj, napapikit ng malakas, tumutunog ang kanyang hininga.
“Ah—oh—fuck,” mahinang ungol niya.
Pinisil ni Gorio ang shaft sa ilalim ng tela ng kaunti, pinukpok-pukpok ng dila, saka bumalik ng mas malalim na pang-sipsip. Halos hindi pa tuluyang lumulubog sa bibig pero sapat na para magpadala ng kuryente sa bawat nerbiyos ni Bonj.
Nag-iwan ng ngiting mapang-malikot si Gorio bago nagtanong nang mabilis, “Bottom ka?”
“Top ako, gagi,” sagot ni Bonj, halata ang pag-aangkin.
“Sayang,” sagot ni Gorio, sabay sulyap sa kanya, “pero tsumutsupa ka?”
“Oo naman. Tangina.”
“Yon. Sixty-nine tayo.”
Agad siyang pumuwesto; umiikot nang mag-sideways ang dalawang katawan—si Gorio na nakaluhod, si Bonj na nakahiga nang bahagya, ang mukha ni Gorio sa taas ng ari ni Bonj, ang ulo ni Bonj naman papunta sa bulge ni Gorio.
Hinubad ni Bonj nang mabilis ang gray briefs ni Gorio. Sumabog ang isang maliit na plop ng pre-cum mula sa ulo ng aring lumabas—pinkish at makintab, six-inches, at medyo maugat.
Nahubad na rin ang blue briefs ni Bonj. At nag-rect si Gorio. “Gago putangina. Napalaki ng burat mo,” habang hawak-hawak ang shaft niya
“Kakayanin mo ’yan?” muli ang hamon.
“Shit. Tingnan natin,” sambit ni Bonj.
Nagkatinginan sila saglit—mata sa mata—parang may tahimik na kasunduan. Humigpit ang mga kalamnan ng leeg ni Gorio at saka unti-unting isinubo ni Bonj ang ulo ng burat nito. Malikot ngunit kontrolado. Malambot ang labi ni Bonj habang kumakain ng dila at sumisinghot ng pawis na may amoy ng sabon ni Gorio. “Ah,” ungol ni Gorio, malalim at mababa.
Dumagundong sa kwarto ang mga basang tunog—sipsip, saltik ng laway, ang maliliit na tapik ng palad sa mga hita. Naghalo ang lasa ng pre-cum ni Gorio sa bibig ni Bonj—mainit, maalat, may bahagyang matamis. Kadalasang umuungol si Bonj nang malalim, maliit na mga halinghing na may tunog ng pag-pipigil, habang pilit niyang inaadjust ang sarili sa lalim ng paghulog ng ari ni Gorio sa bibig niya.
Si Gorio naman ay hindi nagpahuli: medyo nahamon ang malaking titi ni Bonj—malaki, mataba, mainit—sa bibig. Ang kalahati ng shaft na nakalubog, iyon lang ang nakaya nito. Sloppy man, puno ng laway at pre-cum ang palibot, pero masarap. Mabilis ang sipsip ng labi ni Gorio sa ari, kasabay ng maliliit na pag-ikot ng dila na nagpapasabay sa papasang pag-supsop.
Tumataas ang tempo nila pareho: paulit-ulit na pagpasok, pag-bawi, malalim na gagalaw.
Dumating ang sandali—si Gorio ang nauna. Nag-peak ang paghinga nito, ang mga hita nito ay nanginig, at nag-apply ng huling malakas na kadyot papasok sa bibig ni Bonj. Isang malakas na garalgal, at saka sumabog ang unang alon: mainit, malagkit, umagos ang tamod sa bibig ni Bonj. Nilunod ni Bonj ang sarili sa lasang maalat at matapang—ang semilya ni Gorio ay puno ng lasa ng katawan at asin. Hinila ni Gorio ang ulo pabalik sandali, nanginginig, at huminga ng malalim.
"Hmmm hmmm..." ungol ni Bonj habang nilalasap ang lalaki.
Ang tamod ay padami nang padami—ang pag-igkas ni Gorio ay nag-iwan ng isang malakas na agos; tumulo ang katas sa baba ni Bonj, ang ilang patak ay natapon sa dibdib niya. Si Bonj ay dumura, nag-tilt ng ulo, at nilunok ng ilang beses bago muling lumubog sa pagsupsop.
Ang pagsabog na iyon ang nag-trigger naman kay Bonj. Namilipit siya—limang sirit ang sumunod, mainit, malakas, pumasok sa loob ng bibig ni Gorio at tumalsik pa sa mukha at leeg nito. May ilang pag-igo na tumama sa dibdib at leeg ni Gorio; siya naman ay umubo sa gulat at sarap, nag-titiklop ang mga mata.
“Ahhh—ahhh—shit,” ungol ni Bonj habang nararamdaman ang bawat pag-buga ng init.
Nang mahimasmasan, hindi nag-antay si Gorio: muling umatras, pinainit ang labi ni Bonj ng mahinang halik, at saka sinimulan sumipsip ng mas malumanay sa mga labi. Nagkalasahan sila ng tamod.
Tumayo si Gorio pagkatapos, nag-pahid ng kamay sa dibdib niya at nilaro-laro ang natitirang katas sa palad. Ngumiti ito nang malaki, nagpakita ng parang batang tuwa. “Ligo lang ako ulit. Damn. Sobrang saya ng startup na ’to,” sabi niya, sabay kindat kay Bonj habang papalabas ng kuwarto, ang halakhak niya mahina ngunit malaman.
--------------
If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!
No comments:
Post a Comment