ASSU 03

ANG UNANG MEETING PARA SA STARTUP

Naglalakad si Bonj patungo sa isang condominium building na mas mukhang corporate kaysa tirahan. 

May bagabag pa rin sa kanyang isip, oo. Pero tapos na. Pinirmahan na niya ang kontrata. Naipasok na sa account niya ang signing bonus. Hindi na ito abstract idea—may papel, may pirma, may pera.

“Isang taon lang naman, Bonj,” sabi niya sa sarili niya habang tinatawid ang lobby at ipinapakita ang ID sa concierge. Ngumiti ang babae, mabilis siyang tinignan. “Twenty one ka pa lang. Bata pa. Kahit anong mangyari, maganda pa rin ‘to sa portfolio mo.” Huminto siya saglit sa harap ng elevator, pinindot ang button. “At saka… as if naman na hahayaan kong maging unsuccessful ‘to.”

Umangat ang elevator. Tahimik. May salamin sa loob. Nakita niya ang sarili niya—maayos ang damit, maayos ang tindig, pero may bakas ng bagabag sa mata. Dahil sa mental gymnastics ng nakaraang mga araw.

Pagbukas ng pinto sa tamang palapag, sinalubong siya ng hallway na walang masyadong dekorasyon. Concrete, glass, industrial ang vibe. May pinto sa dulo na may maliit na plaque—walang pangalan ng kumpanya, walang branding. Parang sinadyang maging blank slate.

May susi na siya. Kinuha niya iyon, ipinasok sa lock, at binuksan ang pinto.

Tatlong palapag. Loft-style. Semi-commercial, semi-residential ang setup. Ang unang palapag ay maluwag—bare concrete floors, mataas ang kisame, may exposed beams at wiring. May naiwan pang ilang fixtures: lumang couch na nakatabingi sa gilid, isang rolling whiteboard na may faint marker stains, dalawang folding table na mukhang ginamit sa kung anu-anong meeting noon. May mga saksakan sa sahig, parang handa sa mga workstation na wala pa.

Walang tao sa unang palapag.

Pero may boses.

“Yoh mga broskies! Bagong chapter na tayo sa journey natin! I’m super excited!”

Napatingala si Bonj.

Sa ikalawang palapag, may railing na tanaw ang buong unang floor. Nandoon si Gohan.

Sa gitna ng bakanteng espasyo ay may improvised studio setup. Isang green screen na sinabit nang medyo tabingi. Dalawang ring lights. Isang DSLR sa tripod. Tatlong cellphone na naka-mount, iba-iba ang angle, lahat nakatutok sa lalaki. May maliit na mic na nakakabit sa shirt nito.

Mukhang nasa gitna ng recording.

Nagpatuloy si Gohan, energized, parang wala sa bakanteng lugar. “Can you believe it?! Graduate na ako guys! And now I’m going to be a legit entrepreneur! Grabe, magsisimula na ako ng startup!”

Napapikit si Bonj saglit.

“We can only go up from here, mga broskie! And I want you all to be part of that journey—mula umpisa hanggang sa we’re making millions! Yeboy!”

May kumpas ng kamay, may palakpak, may ngiting sanay sa camera. Nakasuot ito ng hoodie at jogger pants na hapit sa pumped na katawan nito. Maganda ang tama ng liwanag sa mukha nito na lalong nagpaguwapo sa lalaki at nagpa ningning sa mga mata nito. Halatang mataas ang optimism sa business.

“May idea na ako sa product at services, pati na rin sa brand. Pero kayo? Ano sa tingin niyo? Drop niyo sa comments kung anong business venture ang bagay sa’kin. You know me—fitness, lifestyle, grooming, games! Damn, let’s do this! Let’s go!”

Pumalakpak uli si Gohan at inabot ang camera, pinatay ang recording.

Tumaas ang kilay ni Bonj. Hindi siya umayon sa narinig.

“Eherm.” Maingat niyang nilinaw ang lalamunan.

Tumingin pababa si Gohan, napansin ang presensya niya. “Yoh! Bonj! You’re here, man!”

Mabilis itong bumaba ng hagdan, may natural na confidence sa kilos.

“Good morning,” blanko ang tono ni Bonj.

“So happy na pumayag ka na sumali dito sa startup ko,” masiglang sabi ni Gohan. “Ikaw ang top ng batch natin eh. When I got the seed capital, alam ko agad—walang ibang guy na gusto kong makatulong dito kundi ikaw.”

Tumingin si Bonj sa paligid, saka bumalik ang tingin sa kanya. “Kaya nga ako nagtataka,” diretsahan niyang sabi. “Hindi naman tayo close. Hindi rin tayo magkaano-ano.”

Nag-thumbs up si Gohan, parang napaghandaan na ang sagot. “Okay nga ‘yun. Start fresh. Clean slate. Napanood ka ng parents ko nung graduation—yung speech mo? Super impressed sila.”

Nagkibit-balikat si Bonj. “Yeah. Alam ko naman. Magaling ako. Pinaghirapan ko ‘yun.”

“Pound it, man!” Tinaas ni Gohan ang kamao sa harap niya.

Kumunot ang noo ni Bonj. “Ano ‘yan?”

“Fist bump.”

Napangiwi siya. “Okay, wait. Ang awkward. Masyado akong nao-overwhelm.” Ngayon lang sila nag-interact na silang dalawa lang. Tapos parang barkada na agad ang trato nito. Kaya ilang na ilang siya.

Inakbayan siya bigla ni Gohan, casual, walang paalam. “Sorry, nakalimutan ko—bakla ka pala. So baka hindi mo trip ‘yung ganung mga bro mannerisms?”

Mas lalo siyang nag-cringe. “Wow. Okay. May ganyan pala? Ang awkward ah.”

Natawa si Gohan, parang walang narinig na mali. “Relax. Kahit bakla ka, one of the boys ka pa rin. Professional naman ‘tong partnership natin.”

Good lord. Paano ko ‘to titiisin ng isang taon… bulong ng utak ni Bonj. "Let's not talk about—personal ko 'yun wala namang leverage sa gagawin natin dito. Anyways..."

Pinadulas ni Gohan ang mga palad, naka-smile. “So, broskie Bonbon, how do you want us to start?”

Kumapit si Bonj sa nauubos niyang pasensya para hindi mag-react sa juvenile nickname na paulit-ulit ginamit ng lalaki. Huminga siya nang malalim. Kailangan niyang maging malinaw pero hindi komplikado—hindi biro ang responsibilidad na tinanggap niya.

Well, let's brainstorm. Gusto natin ma-setup ang startup na 'to as soon as we can. Hindi siya magiging madali.”

Tumuloy sila sa nag-iisang mesa; ilang monoblocks lang ang nakalatag doon. Umupo si Bonj, binaling ang laptop at pinindot ang voice recorder sa phone niya. Tahimik lamang ang loft, pero ramdam niya ang umaagas na enerhiya ng espasyo.

“Okay, una,” sabi ni Bonj at lumabas na ang tono ng consultant mode, “ang pinaka-basic—corporate structure. Kailangan natin isipin kung incorporation ba agad—corporation o isang simple partnership? May tax implications ‘yan, at business bank account. Kung plano natin mag-raise funds, mas safe ang isang corporation na may clear cap table.”

Kumikindat si Gohan sa mga salita pero mukha naman ang blanko. “Cap—what?”

“Cap table, share allocation. Sino mag decide ng equity, at paano mag-vest yung equity nila,” maikli, diretso ang paliwanag ni Bonj. “Vesting schedule—typical is four years with one-year cliff para protektahan ang founders. Kung aalis si isang tao after isang taon, hindi dapat fully vested agad.”

Medyo nag-scroll si Gohan sa phone, hinahanap ang imahe ng cap table sa head niya. Kita ni Bonj ang nawawalang koneksyon; ang mga jargon nagiging static sa mukha ng lalaki.

“Tapos,” tuloy ni Bonj, “funding instruments—pre-seed, seed. We can accept your Father's stipends as non-dilutive grant for operations, but if we take equity funding, consider SAFE or convertible note for early investors. SAFE is simpler, pero kailangan ma-set yung valuation cap para hindi sobrang madilute later.”

“Uh-huh,” mahina ang sagot ni Gohan. Nagkukunwaring interesado pero halata sa tindig na mas gusto nitong mag-apply ng filter at mag-press record para may bagong clip sa profile nito.

“Operationally,” dagdag pa ni Bonj, “we need runway metrics—monthly burn, runway months, CAC, LTV. Example: if our monthly burn is ₱500k and lilipat tayo ng ₱1.5M seed, runway is three months. Hindi puwedeng puro hype. MVP muna—minimum viable product—with unit economics proven before scaling. Monetization model? Subscription? Freemium plus in-app purchases? Wait app ba ang gagawin natin?”

Si Gohan ay napikit nang konti. “Bro, pwede mo bang… for now, wag muna yung mga bulky terms? Let’s talk product. Ano gusto mong gawin? Kahit content direction muna.”

Huminga nang malalim si Bonj. Alam niyang mahirap ilagay sa soft-landing ang isang CEO na fan-driven sa content. Pero professional siya: kailangan niyang ipalabas ang expectations—hindi lang showbiz. “Sige. Sabihin mo ang ideya mo. I-list mo nang tatlo, then we dissect.”

Nakangiti si Gohan, halatang na-excite. “Okay. Idea one: fitness social network. Think Instagram pero puro fitness—trainers, challenges, community, gamification, leaderboards. Kasi bro, followers. Kailangan natin capitalize my audience. At dadami pa 'yan for sure! May mga brand deals ako.”

Nag-choke ang utak ni Bonj sa paligid ng mga salitang 'followers' at 'content'.

Dagli lang ay sumagot siya. “Problem: saturated. Market is already full of apps—Strava, MyFitnessPal, Fitocracy, kahit FB groups. Customer acquisition is expensive. Without a real defensible moat, we’d be competing on virality that you might initially bring, pero retention at monetization are low. Also, moderation and safety—liability.”

Mabilis siyang nag-swipe ng slides sa utak niya—market maps, competitor matrices.

Si Gohan nagtaas ng kilay, half-smile. “Pero bro, followers ko will drive MAUs. Uunahin ko ang content, then monetize via partnerships.”

“Not enough,” mahinang sabi ni Bonj. “We need unique value proposition—why would a user switch? Exclusive trainer certification? Gym integrations? Better data portability? Or B2B offerings to corporate wellness programs? Hindi puwedeng puro social lang. Kilangan mag-stick somewhere tangible.”

Halatang nadiskaril nang kaunti ang confidence ni Gohan dahil sa ideyang na-reject. Pero ngumiti pa rin at nagpatuloy.

“Okay. Idea two: AI-automated nutrition planning connected to delivery. Users get personalised meal plans and order meals from partners. Sikat na sikat ang AI ngayon!”

Tahimik si Bonj ng isang beat. Na-excite ang computer engineering side niya. Pero ang financial manager side, mas cautious lalo na at hindi naman niya maestima itong kausap niya.

“AI is doable but expensive. Data collection, model training, nutritionist oversight, regulatory compliance—food safety laws, labeling—plus logistics. Margins in food delivery are razor-thin. You’ll need strong partnerships with cloud infra, a nutritionist team, and capex for data ops. Also, privacy and PH Data Privacy Act implications if we process health data.”

Nagulat si Gohan. “What? Privacy? Tangina. Ambilis mo naman. Naisip mo lahat 'yun? That sounds… heavy, noh?”

Ngumisi siya. May Yabang. “Exactly. It’s not impossible, but technically and operationally heavy. And the unit economics will be brutal unless you take a cut from partner restaurants with high order volumes.”

Medyo bumababa ang wing ng confidence ni Gohan. Pero hindi siya nainis—kundi nagsuot ng poker face. “Okay, so idea three: combine the two. Social plus fitness and AI nutrition—gamify meal plans and have social accountability.”

Napakamot si Bonj sa ulo. Halatang pinipigilan niya ang pag-roll ng mata. “Merging mediocre ideas doesn’t make a strong thesis. It’s like mixing two half-cooked dishes and hoping for Michelin." Medyo snappy at impatient ang pagkakasabi niya. "We need a hypothesis-driven approach: pick a hypothesis, design an MVP to falsify it in 90 days, measure traction—cohort retention, activation, conversion.”

Nawalan ng liwanag ang mukha ni Gohan. Makikita ang halong na-hurt ego at maliit na naasar—hindi masyadong lumiliwanag ang pagka-CEO ngayon. Halatang pinipigil ang temper.

Pero nag-flash din ang isang grin. “Bro, relax. First day pa lang naman. Gawin mo ‘yung financial and legal stuff. Ako bahala sa content. I have the following—crowdsource tayo for ideas. Crowdsourcing is modern.”

Tumango si Bonj nang mabuti, pilit nagtatakda ng hangganan. “Let’s not crowdsource strategy para sa core product—crowdsourcing is good for feature ideas or validation, but not for founding thesis. We need a clear go-to-market. For now, focus on one market segment muna... Hindi reliable kung followers followers lang."”

Lumapit si Gohan at naglabas ng isang charm-smile na mas PR kaysa sincerity. “Okay. Fine. Do your thing muna, Bonbon. You’re the brains, I’m the brawn. Content and face. I build hype.”

Sumandal si Bonj sa likod ng monoblock, napahinga sandali. “Okay. Just do social listening sa followers mo. Pero we document everything. KPIs, deliverables. Six months MVP. If no traction, we iterate. Also—transparency sa equity splits, sa kung sino man ang dinadala ng tatay o pamilya mo dito.”

"Hayan na naman si Mr. Jargons! Gets ikaw na ang Magna." Tumawa si Gohan. “Pero cool. I trust you broskie Bonbon. Chill muna tayo. Let's settle sa place. Build the vibe. Mag-content na lang muna ako. Pakilala na kita sa audience ko."

"Wait teka. Hinay lang Gohan!" apela niya.

Tumayo na si Gohan at tinuro siya, "sige sige. Gawin na lang natin kapag sure na." Tapos ay humangos ito paakyat, pabalik sa makeshift na studio nito.

Hinawakan ni Bonj ang sentido at bumulong sa sarili, “ohhh noooooo… Tulungan mo 'ko Lord...”

——————————————————————————

“Oh. Bonj, long time no see, ah!”

Mga simpleng salita mula sa concierge ng bathhouse na pinasukan ni Bonj. Nagbayad siya, tinanggap ang locker key, bracelet, at mga tuwalya na may logo ng club—malinis, simple, discreet. Ramdam niya na unti-unti nang bumababa ang tension sa dibdib kahit papaano.

Doon siya dumiretso pagkatpos ng unang araw ng trabaho.

“Kaka-graduate ko lang. First day ng work. Stressed agad,” sabi niya habang tinatanggap ang paraphernalia.

“Renovated na nga, sir. Bago ang mga rooms. Light crowd ngayon kasi weeknight lang,” sabi ng lalaki, naka-ngiti.

Bumuntong-hininga siya, "honestly, pare... Gusto ko lang magpamasahe at mag-relax. Kahit walang ganap, ayos na ako."

"Sus, ikaw pa ba, walang ganap? Eh lalo kang naging guwapo at macho," puri sa kanya ng lalaki.

"Sige pasok na ako," paalam ni Bonj. Tumungo na siya sa locker area.

Tumungo siya sa locker room na medyo mababa ang ilaw—warm amber ang hue, cedar wood ang bangko, mga hooks at cubby holes, malalaking lockers na may numeric locks. May ilang lalaki roon na naglalakad na parang mga anino—iba-iba ang edad, mukha, body type. May mga athletic; may mga hipster; may isang silver haired na naglalakad paunti-unti sa steam.

May mga tingin—mga mabilis na sulyap papunta kay Bonj habang siya’y naghuhubad at naglalagay ng damit sa locker. Hindi niya ito pinapansin. Ang aga pa ng gabi.

Tinapis niya ang tuwalya sa baywang at tumingin sa sarili sa salamin: puti at makinis ang kutis, bakas ng pag-eehersisyo sa katawan—balikat na may hugis, abs na hindi sobrang porma pero toned. Kumislap ng kaunti ang shiner na karaniwan niyang dinadikit sa pool at photoshoots. Napangiti siya nang panandalian at itinabi ang sarili—ito ang oras niya.

Pumasok siya sa shared spa area. Malaki ang space: isang central jacuzzi na may dim lighting; steam room na may glass door; wooden sauna na may mababang pag-igib ng init; at ilang low benches kung saan nakahiga ang ibang mga lalaki. May aroma ng eucalyptus at cedar na lumilipad sa hangin—nakaka-relax. Ilang mahihinang boses, ilang tawa.

May private rooms sa gilid—mga pinapakasim-ang kuwarto kung saan malamang nagaganap ang mga mas secret encounters. Ang mga mata sa kanya—hindi naman malisyoso agad, mas curious at nag-aanyaya.

Nag-shower muna siya sa isang cubicle. Automatic faucet, warm steam, malinis na tiles.

Early college pa lang siya ay madalas siyang bumibisita sa mga bathhouses na ganoon. All male na patagong mat nagaganap na kamunduhan. Isa iyon sa mga espasyo kung saan siya namulat. Nabaawasan lang talaga nang medyo naging senior na siya sa pag-aaral at nagkakaroon na siya ng mas reliable na fuck buddies. Isa pa nagtitipid din kasi siya.

Habang nagbabasa at naglilinis si Bonj sa sarili nararamdaman niya ang mga yabag ng paa na umaaligid sa may kurtinang humaharang sa kahubdan niya.

Kaya lang naman siya bumalik doon ay kailangan niya ng medyo radikal na pagbabago ng environment. Medyo malala ang unang araw ng startup with Gohan. Wwala silang natapos o napagkasunduan. Baka sakaling maibsan ang sobrang tensyon ng katawan at utak niya.

Lumabas siya at doon tumpak—may sumalubong sa kanya: isang chinito, lean build, naka-bathrobe, mukha na may hint ng pagkamacho at ngiti na malambing.

“Hello, sir. Ako ang iyong masseur,” bungad nito.

Hindi naglaon, pinahiga siya sa low table sa isang private massage alcove—mga soft curtains na bahagyang sarado. Sinimulan ng lalaki ang oil massage: long, slow strokes mula shoulder patungo sa lower back; circular palms sa pecs; malumanay na pinipiga ang hamstrings. Ang mga kamay nito ay mahinahon pero may lakas.

Ilang minuto lang ay nag-iba na ang tempo patungong mas sensuwal. May mga pagdikit ng palm na hindi lang pang-masahe—may paambang pag-alog sa pagitan ng hita. Hindi sinasadya ni Bonj ang pagtaas ng sarili niyang pulso. Naramdaman niya ang katigasan ng titi ng masahista na bumabangga-bangga sa kanya. Noon ay titigasan agad siya. Pero ngayon semi-erection lang ang nakuha niya.

Nang matapos ang formal massage. Unti-unti siyang nasilayan ng chinito, at may ngisi na lumitaw. “Extra service?” tanong nito na may halong biro at pag-aasam.

"Kahit... walang tip sir. Sobrang tipo lang kita, ang hot mo," pag-amin ng lalaki, namumula.

"Sorry talaga. Ayoko muna sanang labasan?" Gusto pa kasi niyang tumambay sa labas.

"Ah. Okay lang ba sir, pagjakulan kita? Ang hot mo kasi talaga..." pag-amin ng masahista habang sinasalsal ang sarili.

Tumango lang si Bonj. Baka makatulong iyon na tuluyang mabuhay ang libog niya.

Nakangiti ang chinito at dahan-dahang bumab. Nagsimula ito sa manual na pag-salsal sa sarili—maalab at mabilis. Sa mahinang ilaw ay kita na above average iyon. Pero sabay-sabay, dumulas ang libreng kamay nito pababa sa tiyan, humawak sa kaliwang utong niya at sinipsip habang patuloy sa pagjakol.

Ang sipsip sa utong ay naging mas marubdob, kasama ang isang malayang kamay na nagpatuloy sa paghaplos ng inner thigh. Dumami ang pawis sa likod ni Bonj; parang nag-iinit ang lahat. 

Nahawakan ng libreng kamay ng masahista ang ngayon na erect nang 8-incher na. "Laki mo! Sayang 'di ko matsutsupa." Tapos ay nagpatuloy sa pagsalsal sa sarili habang sinisipsip ang utong ni Bonj.

Nagulat si Bonj sa instant release ng masahista—ang semilya nito ay tumalsik sa sahig, mainit at malagkit. Umiigkas ang hubad at pawisang katawan ng masahista.

“Ay, sorry sir,” pabulong nito, nangingiti nang kaunti habang naglilinis.

Nagbangon si Bonj, tinitapis ang tuwalya sa paligid ng baywang. “Okay lang,” mahina niyang sagot, nakangiti.

“Salamat, sir,” masayang sabi ng chinito habang nag-aayos. “Ingat po.”

At bumalik na si Bonj sa shared area.

Pumasok si Bonj sa sauna at agad siyang yumanig ang katawan sa init—parang yakap ng malaking pugon. Ang air ay makapal at mabango sa kahoy at bahagyang usok ng eucalyptus steam; ang mga maliliit na butil ng pawis agad nagtitiklop sa balat niya. Sa loob, ang liwanag ay madilim, may amber na glow lang mula sa isang strip ng ilaw sa gilid.

Habang naglalakad patawid sa kulungan ng kahoy, napansin niyang may dalawang lalaki na naka-upo sa kabilang dulo—parehong hubad, may tuwalya lamang sa hita, at ang pawis ay nagpapailaw ng mga kalamnan. Ang isa ay baby-faced at mestiso na may lean na atletikong frame. Ang isa naman ay mas broad at kayumanggi na may ganap na solidong katawan ng water polo player. Parehong nasa early thirties, parehong may mga burat na tumitirik sa pagitan ng mga hita.

Tumigil sa halikan ang dalawa nang marinig ang pagpasok niyaty. Nag-squint si ang mestiso, parang sinusubukan ma-recognize siya, saka gumaan ang mukha nito. “Woah. Teka, ikaw na ba ‘yan? Bonj?” ang tawag nito, halatang tuwa.

Kumunot ang noo ni Bonj. Lumapit siya sa dalawa. Nakilala niya ang tumawag sa kanya. "Oh. Lenox. Andito ka pa rin?"

Tumuro ang guwapong lalaki sa sarili, may kaunting angas at yabang. "Well, alam mo naman ako. Lagi akong nalilibugan."

Pinisil ng katabi nitong lalaki si Lenox. "Tangina. Ano'ng libog? Sabihin mo eh puta ka talaga."

Tumuro si Bonj sa lalaki, "Wence right? Kayo na ba nito ni Lenox?"

"Hindi ano. Ayoko ng boyfriend na immature," asar na sagot ni Wence.

Si Lenox ay baby faced, pero ripped ang pangangatawan at mestiso. Samantalang si Wence naman ay mas bulky ang katawan at kayumanggi. Water polo player kasi ang mga ito.

Naalala niya ang dalawa dahil ito ang mga madalas niyang nakakatrip noon noong aktibo pa siyang mag-bathhouse. Bukod sa attractive ang dalawa ay sobrang game din sa sex. Ang alam lang niya ay nililigawan ni Lenox ang water polo player, na hindi naman impressed sa pagiging happy go lucky nito.

"So bakit nga ngayon ka lang? Na-miss ka namin! Dito ka!" ani Lenox habang umuusog upang maglagay ng uwang sa pagitan nito at ng atleta.

"Na-busy. Ngayon lang ulit nakabalik." Umupo naman si Bonj sa gitna ng mga to. Naipit sa dalawang matitigas na laman.

Tinanggal ni Lenox ang kanyang tuwalya at hinawkan ang burat niyang nananatiling matigas pa rin dahil sa ginawa ng masahista kanina. Hinawakan nito ang deocho niya. "Damn. Ang laki nga pala ng burat mo." Tapos ay bumaba na ito.

Dahan-dahang lumusong ang bibig ni Lenox sa ulo ng burat—malambot at mainit. Mahusay itong sumilindro.

"Fuuuck, tangina. Hindi na ako nakapalag,” napapasinghap siya habang napapakadyot sa lalamunan nito.

Bumaling si Wence at ngumiti. “Pasensya ka na sa malibog kong barkada. Matino naman ‘yan kapag hindi malibog. Tangina. Ang hot mo naman kasi. Tapos ngayon ka lang ulit nagpakita."

Hinalikan siya ni Wence. Naghaplusan sila ng katawan.

Humahalinghing si Bonj nang maramdaman ang patuloy na pagsubo—ang galaw ng lalamunan ni Lenox ay mahusay, may teknik. Ang laway ay mainit; ang paggalaw ay swabe. Napatingin siya at nakita sa silhouette ng lean na katawan ni Lenox; ang muscles ng likod nito ay umiigkas sa bawat kadyot. Si Wence naman ay naglalakbay ang mga palad sa body ni Bonj, unti-unting nag-slide ng kamay papunta sa hita niya.

Tapos ay lumuwa si Lenox, "tangina. Ang laki mo. Hindi puwedeng hindi ako makakantot niyan."

Bumitaw sa halik si Wence, "tangina mong hindot ka."

Nanatiling nakaupo si Bonj habang gumagalaw ang dalawa. Tumayo patalikod sa harapan niya si Lenox. Kinuha nito ang nalawayan na burat ni Bonj tapos ay tinapan sa shaven na butas tapos unti-unting bumaba.

Ang paglamon ng butas nito ay makipot at mainit—ang ritmo ay mabilis; ang pagtalbog ay paulit-ulit at may ngiting mabangis. “Ahhh!” singhal ni Bonj sa init ng sensasyon—ang pagkakadikit ng butas at burat ay parang vacuum at friction na sabay.

Tumayo si Wence sa harapan ni Lenox. Sinampal-sampal ang mukha nito. ng burat.

Isang mabilis na pasok, isang malalim na tulak sa lalamunan ni Lenox. "Ah tangina mo. Sige lamunin mo 'ko."

Si Lenox, sa kabila ng pasak sa bibig, ay patuloy na bumangka sa burat ni Bonj—ang balakang ay umuusad at umaatras, may pag-ungol at pag-iyak sa sarap.

Ang pawis ay dumadaloy sa mukha ni Bonj; ang init ng sauna ay nagiging fuel sa kanilang ritwal. Ang mga mura at halik na ay pumapailanlang: “Tangina, ang laki mo!” sigaw ni Lenox, kasabay ng pagtaas ng bilis.

Dumating ang unang alon: napaigtad ang katawan ni Lenox, nanginginig ang mga kalamnan, at ang tamod ay biglang sumirit sa wooden floor. “Ah!” sigaw ni Lenox, ang tamod ay kumalat sa pagitan nila, mainit at malapot.

Wence ay sumunod ng isang malalim na sigaw at naglabas din—ang tamod ay sumabog sa mukha at dibdib ni Lenox, na halos nagtulo pababa sa abs. "Ahhhh... Tangina mo. Nakakalibog ka 'pag ganyan tangina mo..."

Si Bonj ay hindi nagtagal—ang pag-igkas ng mga katawang malapit sa kanya ay nagtulak sa kanya sa sariling rurok. “Heto na—” sigaw niya nang bigla, at naramdaman niya ang init na sumirit mula sa loob—ang sariling semilyo ay nag-ulan sa loob ng bituka ni Lenox, mainit at marami.

Nanginig ang sahig sa sobrang tindi ng kanilang orgasm.

Bumuntong-hininga si Bonj ay sumandal. At least kahit sandali, nakalimutan niya ang ang stress ng unang araw niya.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!