ASSU 10

ANG RELEASE NG UNANG PROTOTYPE

Malamig ang conference room sa ika-12 palapag ng hotel. Makintab ang mahabang mesa; sa gitna nito ay nakaayos ang bottled water, notepads, at name cards ng pitong posibleng investors. Sa dulong bahagi ay isang malaking LED screen kung saan naka-flash ang logo ng GOBOGO—malinis, minimalist, kulay electric blue.

Nakatayo si Bonj sa harap. Suot niya ang simpleng navy blazer sa ibabaw ng puting polo. Huminga siya nang malalim.

“Good afternoon. I’m Bonj, CTO of GOBOGO. Salamat po sa oras ninyo.”

Tahimik ang silid. Nakapulupot ang mga daliri ng isang investor sa kanyang ballpen; may isa namang nakasandal lang, nakamasid.

“GOBOGO is a fitness app,” simula niya, steady ang boses, “pero hindi lang siya tracker. Hindi lang steps, calories, or routine logs. Ang goal namin is gawing laro ang pag-aalaga sa katawan.”

Lumipat ang slide. Isang simpleng animation: avatar na nagle-level up habang nagko-complete ng workouts.

“Kapag nag-workout ka, you earn points. Kapag consistent ka, nagle-level up ang profile mo. May badges, may streak rewards, may mini challenges with friends.”

Tumango ang isang investor. “Gamified accountability?”

“Opo,” sagot niya. “Pero may community layer. Hindi lang siya solo grind. May small groups, may micro-communities based sa interests—home workouts, runners, beginners, kahit ‘dad bod recovery’ kung gusto nila.” May bahagyang tawa sa mesa.

“Ang difference namin,” dagdag niya, “we designed it to feel light. Hindi intimidating. Walang pressure maging perfect. May encouragement loops—automatic prompts, weekly recap, simple feedback.”

Hindi siya nag-jargon. Hindi niya binanggit ang frameworks, backend structure, o data models. Instead, nag-demo siya ng user journey.

“Let’s say first time user ka,” sabi niya habang nagki-click. “You open the app. May quick onboarding—tatlong tanong lang: goal, availability, current level. Then the app suggests a starter path. Simple. No overwhelm.”

Sa gilid ng silid, nakaupo si Rayver. Tahimik. Nakatingin diretso sa kanya, parang pinapanood hindi lang ang slides kundi ang kilos niya. May kakaibang init sa titig nito, pero ngayon ay professional ang aura.

Sa kabilang banda, nakaupo si Lilith—elegante, composed, naka-cream blazer. Nakapulupot ang mga kamay sa handbag sa kandungan. Hindi siya nagsasalita, pero malinaw na pinapakinggan ang bawat salita.

Lumapit si Bonj sa mesa.

“We built the MVP focusing on three pillars: movement, motivation, and micro-community. Hindi pa siya perfect. Pero functional na ang core loop.”

Lumapit si Gorio sa harap.

“Hi, everyone,” bati nito, mas relaxed ang tindig. “Ako naman po si Gorio. I handle UX and design.”

Lumipat ang screen sa aktwal na interface.

“Ang philosophy namin is clarity. Walang clutter. Malaki ang buttons. Clean colors. Friendly typography.” Inilapit nito ang tablet sa mga investor sa unahan.

“Notice po ninyo, kapag nag-complete ng activity, hindi siya flashy. Subtle celebration lang. Confetti, small vibration. We don’t want dopamine overload. Sustainable engagement ang target.”

May nagtanong, “How do you avoid burnout?”

Sumagot si Gorio, “May built-in rest suggestions. Kapag masyadong intense ang streak, may gentle reminder na mag-rest. We reward consistency, not obsession.”

Bahagyang ngumiti si Bonj. Alam niyang pinag-isipan iyon ni Gorio nang mabuti.

Sunod na tumayo si Gohan.

Mas maiksi ang segment nito. Naka-all black siya—shirt, slacks, minimalist watch. May natural na karisma sa paglakad pa lang.

“Good afternoon. I’m Gohan, founder of GOBOGO.” Maikli ang ngiti nito. “Our marketing strategy is content-driven. We’re not positioning this as a ‘fitness app.’ We’re positioning it as a lifestyle companion.”

Lumipat ang slide sa mockups ng social media posts.

“We plan to collaborate with micro-creators first. Hindi agad celebrity endorsements. We want authenticity. Daily struggles. Real progress stories.”

Tumango si Lilith, bahagyang proud ang ekspresyon.

“Short-form videos, weekly challenges, community spotlights. Ang goal namin is gumawa ng online movement bago pa mag-scale ang paid ads. Bilang ako ay isa rin namang influencer with decent clout, we can make this work. We actually followed the trend of letting followers peak into the backdrop of the work.”

Maikli lang ang paliwanag. Hindi ito nagtagal. Bumalik agad sa upuan.

Nagsimula ang Q&A.

Isang investor na may makapal na salamin ang nagtaas ng kamay. “Question for the founder.”

Napatingin ang lahat kay Gohan.

“How scalable is your backend architecture? If this suddenly reaches, say, 100,000 concurrent users, what’s your redundancy plan?”

Sandaling natigilan si Gohan. Kumurap.

“Uh—well—our focus initially is organic growth—”

Sumingit ang investor. “Yes, but infrastructure-wise?”

Narinig ni Bonj ang bahagyang pag-igting ng paghinga ni Gohan.

Agad siyang nagsalita. “I can take that.”

Tumango ang investor.

“We’re currently hosted on a scalable cloud environment,” paliwanag ni Bonj. “Our architecture is modular. Core services are separated—user management, activity tracking, reward system. If traffic spikes, we can scale specific services without overhauling everything. We’ve also set up load testing during beta.”

Simple. Direkta.

Tumango ang investor. “Good.”

Tahimik si Gohan. Nakangiti, pero medyo matigas ang gilid ng panga nito.

May isa pang nagtanong. “Gohan. What’s your retention projection in the first three months?”

Sumubok si Gohan. “We’re projecting strong retention if the content strategy hits—people follow stories, not apps. So if we build emotional investment—”

“Numerically?” tanong ulit.

Bahagyang napatingin si Gohan sa mesa.

Sumingit si Gorio. “We’re targeting at least 35% month-three retention based on similar behavior loops. We’re tracking early engagement metrics sa beta.”

“Ah,” sabi ng investor. “That’s helpful.”

Tahimik si Gohan. Ngumiti lang ito. Ngunit nakita ni Bonj ang bahagyang pagliit ng mga mata nito—pinipigil ang frustration.

Natapos ang meeting na may magaan na palakpakan.

“Promising,” sabi ng isang investor. “We’d like to see beta testing results.”

“Send us your user data after two weeks,” dagdag ng isa.

“May potential,” wika ng isa pa.

May optimism sa hangin. Pero hindi pa ito closed deal.

Unti-unting nagsialisan ang mga investors.

Lumapit si Rayver kay Bonj sa isang sulok.

“Impressive,” sabi nito, mahina ang boses. “You handled that room well.”

“Salamat,” sagot niya.

“Interested ako mag-invest,” diretso nitong sinabi. “Pero may condition ako—informal lang.”

Napatingin siya rito.

“Hasain mo si Gohan. Founder siya. Kailangan kaya niyang sagutin ang tough questions nang hindi umaasa sa’yo.”

Tumango si Bonj. “I know.”

“Convincing ang product. Pero mas convincing dapat ang mukha nito.”

“Gets ko,” sagot niya.

Tinapik siya ni Rayver sa braso. “You’re ready for bigger tables. Just make sure the team is, too.”

Pag-alis nito, lumapit si Lilith. “Bonj,” bati nito, kalmado. “Magaling ang presentation mo.”

“Thank you po.”

“Malayo na ang narating ninyo,” sabi nito. “Nakikita ko ang growth.” Saglit itong tumingin kay Gohan sa kabilang dulo ng silid. “May progress din ang anak ko,” dagdag nito. “Mas grounded na siya. Mas may alam.” Sandaling huminto. “Pero kulang pa. Kung gusto niyang makasali sa ventures ng stepfather niya, kailangan mas confident. Mas competent.”

Tumango si Bonj. “We’ll work on it.”

“Good,” sagot nito. “Because potential is not enough.”

Naiwan sandali ang GOBOGO trio sa gitna ng conference room.

Nag-high five si Gorio kay Bonj. “Pare, solid.”

“Galing mo sa scaling answer,” dagdag nito.

Ngumiti si Bonj. “Team effort.”

Lumapit si Gohan. Ngumiti rin. “Congrats,” sabi nito. “Ang gagaling niyo.”

May kakaibang bigat sa tono. Hindi inggit. Hindi rin galit. Parang pagod na pinipilit maging okay.

Unti-unting nag-empake ang staff. Naging tahimik ang conference room.

Nag-huddle ang tatlo sa gitna.

“Next steps,” sabi ni Gorio. “Finalize beta pool. Stress test ulit.”

“Content rollout plan,” dagdag ni Bonj.

Tahimik si Gohan sandali. Pagkatapos ay nagsalita. “Sige. Uhm. Palamig muna ’ko mga pare. May puntahan lang ako. See you na lang sa HQ later.” Bahagyang ngumiti. “Ang amazing niyong dalawa. Buti kayo ang kinuha ko para sa project na 'to.”

Walang sumagot agad.

Tahimik lang pinanood ni Bonj ang paglabas ni Gohan sa conference room na iyon. Nakataas ang baba nito, pero mabigat ang hakbang.

——————————————————————————

Alas-singko nang hapon sa HQ.

Tahimik ang unit. Nakabukas ang blinds; papasok ang kulay kahel na liwanag ng dapithapon sa sahig na kahoy. Ang conference table nila—isang mahabang mesa na puno ng laptops, cables, at scribbled notes ay buhay na muli.

Wala si Gohan.

Si Bonj ay sinubsob ang sarili sa dashboard ng prototype. “Beta build muna,” sabi niya, diretso sa trabaho.

Tumango si Gorio. “I’ll polish the onboarding animations. Bawasan ko pa ng half-second ’yung delay sa welcome screen.”

Saglit silang naging tahimik. Tanging tunog ng keyboard at mahinang hum ng aircon ang maririnig.

Makalipas ang ilang minuto, nagsalita si Bonj.

“Rollout plan—limit muna tayo sa fifty beta users.”

“Agree,” sagot ni Gorio. “Mix of friends, micro-creators, at dalawang fitness coaches na nakausap ni Gohan.”

“Feedback form embedded sa app. Optional weekly check-in.”

“Tsaka Discord channel for direct comments,” dagdag ni Gorio. “Mas mabilis ’yon.”

Tumango siya. “Good.”

Binuksan ni Bonj ang draft email sa screen.

“Ready na ’yung thank-you email para sa investors kanina,” sabi niya. “Short appreciation, tapos overview ng next steps. Informal pero professional.”

Lumipat si Gorio sa tabi niya. Binasa nito nang mabilis.

Good afternoon.

Thank you for your time earlier today. We appreciate the insights and questions raised during the presentation. We are currently finalizing preparations for beta testing and will share initial user data within two weeks…

“Okay na ’yan,” sabi ni Gorio. “Malinis. Straight to the point. Send mo na.”

Umiling si Bonj.

“Dapat kay ipabasa rin Gohan muna. Founder siya. Siya dapat ang magpapadala nito. Nag-draft lang ako.”

“Naku,” napailing si Gorio. “Baka bukas pa ’yon babalik dito sa HQ. Malamang nag-aimless wander ’yun at ngayon siguro umiinom ’yon sa bar.”

Napatingin siya rito. “Huh? Sinabi niya ’yun? Nag-text na ba siya?”

Umiling si Gorio, bahagyang nakangiti. “Kaibigan ko ’yang si Gohan. Alam ko kapag nafu-frustrate siya. Ganyan ang coping niya. Lalakad-lakad mag-isa. Mag-iisip. Minsan iinom. Baka may kinakamang babae rin ’yun ngayon.”

Tahimik si Bonj sandali. Naisip niya ang eksena kanina sa conference room—ang bahagyang pagkatigilan, ang pilit na ngiti.

“Medyo nahirapan siya sa technical questions,” sabi niya.

“Medyo?” natawa si Gorio. “Slow talaga siya sa gano’n. Hindi naman bobo. Pero na-overestimate niya talaga ang ability niya sa tech startup ambition niya. Iba lang talaga ang strength niya.”

“Oo,” sagot niya. “Content. Persona. Vision.”

“Pero kung founder siya, kailangan kaya niyang sumagot kahit basic infra questions.”

“Alam ko.”

Tahimik ulit sila. Pareho nilang alam na hindi madali ang sitwasyon.

“Kailangan lang natin maging patient,” sabi ni Bonj. “Tulungan natin siyang maging mas competent. Mas confident.”

“Yeah,” sagot ni Gorio. “Hindi naman siya hopeless.”

Napahinga si Bonj. “Hindi.”

Lumapit si Gorio at hinawakan ang kamay niya sa ibabaw ng mesa.

“Well,” sabi nito nang mahina, “I guess… hindi na muna tayo maka-forward until itong si Gohan ay maka-recuperate at makabalik dito.”

Tiningnan niya ang mga mata nito. May kakaibang init doon. Hindi lang pagod. Hindi lang adrenaline mula sa presentation. May uhaw.

Hindi agad niya inalis ang kamay.

“Pare…” mahinang tawag ni Gorio.

Lumapit ang mukha nito. Dahan-dahan. Nilapat nito ang labi sa labi niya.

Una’y marahan lang. Isang maingat na dampi. Mainit ang hininga. Amoy mint at kaunting kape.

Hindi agad gumalaw si Bonj.

Pagkatapos ay gumanti siya. Bahagyang ibinuka ang labi, hinayaan ang mas malalim na halik. Humigpit ang hawak ni Gorio sa kamay niya. Ang isa nitong kamay ay umangat sa batok niya, marahang hinihila siya palapit. Mabagal ang ritmo. Hindi nagmamadali. Parang hinahalo ang tensyon ng buong araw sa isang halik.

Saglit siyang umurong.

“Teka,” sambit niya, bahagyang hingal. “Baka pumasok si Gohan. Ma-shock na naman ’yun.”

Umiling si Gorio. “Hindi ’yan. Baka bukas pa nang madaling araw uuwi ’yun. Saka may i-meet lang din ako sa shadow work ko later.” Ngumiti ito nang pilyo. “Quickie muna tayo for the meantime. Please? Celebration natin sa success kanina.”

Natawa siya. “Haha. Libog mo.”

“Hindi lang libog,” tubog nito. “Relief.”

Hindi na siya tumutol nang muli itong lumapit.

Sa pagkakataong iyon, mas buo ang halik. Mas madiin. Nagtagpo ang mga labi, naghalo ang hininga. Ang mga daliri ni Gorio ay gumapang sa dibdib niya, dumaan sa ilalim ng shirt, naramdaman ang init ng balat.

Napasinghap siya nang bahagya. Umangat ang kamay niya sa likod nito, sinapo ang batok, hinila ito palapit.

Naglaplapan sila—mas malalim, mas mabigat. Ang dila ay sandaling naglaro.

Ang isa nitong kamay ay bumaba sa baywang niya. Humigpit.

Ramdam niya ang sariling tibok—hindi lang sa dibdib. Nagkiskisan ang mga katawan nila. Sa pagitan ng kanilang shorts, naramdaman niya ang pag-init. Ang pag-igting. Pagtigas.

“Bonj…” bulong ni Gorio sa pagitan ng halik.

Ang mga kamay nila ay naglakbay—sa likod, sa dibdib, sa gilid ng tiyan. Hinahaplos ang matigas na pangangatawan ng isa’t isa. Hindi nila nalimot ang pagbubuhat sa gym kahit busy sila sa startup.

Lalong lumalim ang hinga nila. Naramdaman niya ang pagdikit ng bukol sa pagitan nila—mainit, masikip sa tela ng shorts.

Hindi sila nagsasalita. Hinga at mahinang ungol lang ang naririnig.

Biglang sinapo ni Gorio ang bukol niya sa ibabaw ng shorts. Mariin.

Napasinghap siya.

“Grabe ka,” mahinang sabi niya, kalahating tawa, kalahating babala.

Pinisil nito nang bahagya ang dambuhala sa loob ng tela, ramdam ang tigas. Sumirit ang kaunting katas ni Bonj.

Sumandal siya sa mesa, hinayaan ang sarili sa sandali.

At biglang—bumukas ang pinto ng condo.

Sumulpot sa may pintuan si Gohan.

Suot pa rin nito ang business casual na damit mula sa meeting—itim na slacks, puting polo na bahagyang gusot na ngayon, blazer na nakasabit lang sa isang balikat. Guwapo pa rin. Matikas pa rin ang tindig. Pero halata ang pagod. Medyo malalim ang eyebags. May kaunting gusot ang buhok na kanina’y maayos pa.

Tamang-tama ang mabilisang pagbaklas nila ni Gorio mula sa isa’t isa.

Isang hakbang lang ang pagitan nila kanina; ngayon ay parang may invisible wall sa gitna.

Nanlaki ang mga mata ni Gohan. Napahimpil ito sa pintuan. Dumaan ang tingin nito mula sa mukha ni Bonj, pababa sa dibdib, hanggang sa baywang—na pilit pa niyang inaayos ang shirt.

Hindi rin naman maikakaila ang kanilang mga pulang mukha at malalalim na hingal.

Tumaas ang kilay ni Gohan.

“Nakakasagabal ba ako?”

Malamig ang tono. Pero may bahagyang hiwa.

Umiling agad si Gorio at humakbang palayo. “Wala. Wala. Paalis na rin ako. May kikitain akong gustong mag-commission for design.”

Tinanggal nito ang laptop sa mesa at isinuksok sa bag.

Tumaas lalo ang kilay ni Gohan. “Hindi ba puwedeng tigil ka muna diyan sa main job mo? Umaandar na tayo sa GOBOGO, eh.”

Kumunot ang noo ni Gorio. “Huh? Maayos naman ang gawa ko kahit may main ako na trabaho. Sinalo pa nga kita sa meeting kanina.” Bahagyang tumalim ang tono. “Sabi nung inaya mo ’ko dito, hindi ko need na umalis dun sa original work ko.”

Natense si Bonj. Ramdam niya ang pag-init ng hangin sa pagitan ng dalawa.

Umirap si Gohan. “Okay. Basta babalik ka rin bukas.”

May bahagyang diin sa bukas.

Nag-soften si Gorio. Lumapit ito at tinapik ang balikat ng kaibigan.

“Pakalma ka muna, pare. Solohin niyo muna ’tong HQ ni Bonj.”

Naubos ang kulay sa mukha ni Gohan.

“Ano’ng ibig mong sabihin do’n?”

Nagulat si Bonj sa eksaheradong bulalas.

Napatigil si Gorio. “Huh? Bakit ang OA mo? As if naman magtataluhan kayo ni Bonj. Hindi ka type niyan ’no.” Suminghot ito nang bahagya. “Oh. Amoy alak ka. Alak lang ’yan pare. Huwag kang mang-away.”

Bahagyang bumaba ang balikat ni Gohan.

“Okay. Sorry. Oo nga may tama lang ako. Sige una ka na.”

“Bye Gohan. Bye Bonj.”

Lumabas si Gorio. Sumara ang pinto.

Tahimik.

Bumaling si Gohan kay Bonj.

“May sinabi ka ba—”

“—Wala akong sinabi,” putol agad ni Bonj. “Ikaw ’tong parang defensive diyan.”

Dalawang araw na mula nang may nangyari sa kanila.

Dalawang araw na parang may makapal na kurtina sa pagitan nila. Pagkatapos ng pagputok ni Gohan sa bibig niya, pagkatapos ng mga impit na ungol at tahimik na pangakong “this stays between us,” nagkahiwalay lang sila. Natulog sa kani-kaniyang kuwarto. Kinabukasan, trabaho ulit. Walang usapan. Walang processing.

“Basta. Walang makakaalam,” giit ni Gohan ngayon.

Nairita si Bonj. “Ano’ng tingin mo sa akin? Mahilig sa tsismis?” Umiling siya. “Buwisit. Bahala ka na nga diyan. Ayaw ko makipag-usap sa lasing.”

Kinuha niya ang laptop at nagmartsa paakyat sa kuwarto niya. Isinara niya ang pinto nang hindi binabagsak—pero sapat para maramdaman ang diin. Umupo siya sa kama, inilapag ang laptop sa hita, at nag-type. Mas malakas ang pagpindot niya sa keyboard. Parang bawat key ay kasalanan ni Gohan.

Ilang minuto ang lumipas.

May kumatok.

Hindi siya agad sumagot.

Katok ulit

“Pasok.”

Umuwang ang pinto.

Sumilip si Gohan.

Bagong ligo. Basa pa ang wavy na buhok. Malinis ang balat. Wala na ang blazer, wala na ang polo. Running shorts lang ang suot nito—dark gray, mababa ang pagkakahawak sa balakang. Mukhang hindi na ganoon kalakas ang tama.

Ngumiti ito nang mild. “Sorry. Kanina.”

Tumingin si Bonj sa screen, pero hindi siya nag-type. “Okay lang,” sagot niya. “Having a sexual awakening can be a weird thing. “Napag-practice naman natin lahat ng possible questions,” dagdag niya, mas diretso na. “Bakit ka nag-buckle kanina sa presentation? Heto ba ang dahilan? I feel so bad tuloy na ginawa natin ’yon.”

“—Nooo. No, no,” mabilis na sagot ni Gohan. “Bagong karanasan lang kasi sa akin 'yung presentation kanina.”

Tumango si Bonj. “Don’t worry. We’ll practice you more.” Ngumiti siya nang bahagya. “Hanggang sa maging confident ka na.”

Hindi siya sigurado kung double meaning iyon sa pandinig ng founder. Pero narinig niya ang bahagyang pagbabago sa paghinga ng lalaki.

Napansin niya na isinara ni Gohan ang pinto. Tuluyan. Naglakad ito papalapit. At umupo sa kama niya.

Nanlaki ang mga mata ni Bonj. “Hoy. Bakit?!” Hindi niya maiwasang mapatingin sa katawan nito.

Malapad ang balikat. Makinis ang dibdib na bahagyang basa pa mula sa shower. May patak ng tubig na dumulas mula sa collarbone pababa sa gitna ng abs—batak, hindi sobrang bulky pero malinaw ang hugis.

Ang running shorts ay manipis. At sa ilalim niyon, may bahagyang umbok.

Ramdam niya ang pag-init sa loob ng sarili.

“Magse-sex ba kayo dapat nung si Gorio bago ako dumating?” tanong ni Gohan.

Nanlaki ang mata ni Bonj. “Wala ka na do’n!”

“Hmm.” Bahagyang ngumiti ito. “Mukhang nabitin ka, eh.” May laman ang tingin. Hindi biro. Hindi rin galit.

“Ano gusto mo, ulit matsupa?” banat ni Bonj, kalahating inis, kalahating depensa.

“Wala ako sinabi. Ikaw nagsabi niyan, ’di ako,” sagot ni Gohan, bahagyang tumatawa.

Umiling si Bonj. “Well, ayaw ko rin naman.” Huminga siya nang malalim. “I don’t want to complicate our relationship, Gohan. Boss kita.”

Mariin ang tono. Gusto niyang paniwalaan ang sarili. Pero nahihirapan siya. Dahil kitang-kita niya ang bahagyang pag-angat sa harap ng shorts ng lalaki. Hindi pa matigas, pero may malinaw na reaksyon.

Tahimik.

Hindi makatingin si Bonj.

Si Gohan naman ay nakatitig lang sa kanya. Hindi nagmamadali. Hindi umiimik.

Mas mabigat ang katahimikan kaysa anumang salita. Sa loob ng silid, naririnig lang ang mahinang ugong ng aircon at ang sariling tibok niya.

Sa wakas, nagsalita si Gohan. “What if ako ang may gusto?"

Tiningnan muna niya nang seryoso si Gohan.

Matagal. Diretso. Parang sinusukat kung biro ba iyon o hindi.

Pagkatapos ay tumawa siya—maikli, may halong disbelief. “Nako, Gohan. Tapos na ang phase ko na maging parausan ng mga straight guys, okay?” Umiling siya. “I know influencer ka. Alam kong alam mo na guwapo at macho ka. Kaya mong lokohin ang kahit sinong babaeng gusto mo.”

Sumandal siya sa headboard.

“Ibahin mo ako. Guwapo rin naman ako. I’m the top of the gay food chain.” Mayabang ang ngiti niya. “I fuck the hottest models. Favorite ko ’yung mga closeted daddies—masarap silang sumakay ng burat.” Tumitig siya rito. “So bakit ako babalik para maging fleshlight ng sexually-deprived na straight guy? Gohan, please. Ibahin mo ako.”

Sumimangot si Gohan. “Oh. So ayaw mo nga sa akin. You don’t find me attractive.”

Kumunot ang noo niya. “Teka, bakit ako ang naging barometer ng attractiveness mo? Bakla ka na rin ba?”

“Gago. Hindi.”

Madiin ang sagot. Pero kita ang katigasan sa loob ng shorts nito. Hindi iyon subtle. Nakataas ang tela sa gitna, may malinaw na linya pababa sa hita.

Hindi niya maiwasang mapangisi. “Pero gets ko naman,” buska niya. “Magaling akong tsumupa. So I’m sure pinanaginipan mo pa ’ko.”

Namula si Gohan. “Gago.”

Mas lalo siyang nalibugan sa reaksyon. Sa intimidation na alam niyang nagagawa niya rito.

“Puwede naman kita tsupain ulit,” dagdag ni Bonj, mas mababa ang boses. “Pero you have to do something for me.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Gohan. “Ano?”

“Halikan mo ’ko.”

“—Oh?”

“Walang sapilitan,” sabi niya, mas kalmado. “Pero magaling din ako humalik.”

Tinanggal niya ang laptop sa gitna nila at inilapag sa side table. Umusog siya palapit.

Nakita niya ang pagbabago sa mukha ni Gohan.

Una’y may pag-aalinlangan. Bahagyang nakataas ang kilay. Bahagyang nakabuka ang labi. Parang nag-iisip kung tatawid ba o hindi.

Ang dibdib nito ay bahagyang tumataas-bumaba. Tahimik ang silid. Ilang segundo pa.

Hanggang sa bahagyang lumapit ang mukha nito.

Tentative.

Dahan-dahan.

Nagtagpo ang mga labi nila. Una’y magaan lang. Parang pag-check kung tama ba ang ginagawa. Hindi siya gumalaw agad. Hinayaan niyang si Gohan ang mag-set ng bilis. Mabagal ang unang dampi. Medyo matigas pa ang labi nito—hindi sanay. Hindi sigurado.

Ramdam niya ang paghinga nito, medyo mas mabilis kaysa normal. Marahan niyang ibinuka ang sariling labi, nagbibigay ng imbitasyon. Hindi niya ito hinila. Hindi niya pinilit. Naghintay siya. At naramdaman niya ang bahagyang paglambot.

Unti-unting nag-relax ang bibig ni Gohan. Bahagyang gumalaw. Sumunod sa ritmo. Mas tumagal ang halik. Mas dumidiin.

Dahan-dahan niyang inilapit ang kamay sa batok nito. Maingat. Parang tinatanong pa rin kung okay lang.

Hindi ito umurong. Mas lumalim ang halikan.

Bahagyang napasinghap si Gohan nang dumampi ang dila niya sa gilid ng labi nito. Saglit na nag-alangan. Pero hindi umatras. Sa halip, bahagyang bumuka pa ang bibig nito. Mas mainit na ang hininga nila. Mas mabigat ang halik.

Habang nagbubuhol ang mga labi nila, nagsimulang maglakbay ang palad ni Bonj.

Mula sa balikat—marahang haplos pababa sa dibdib.

Mainit ang balat. Bahagyang basa pa mula sa shower. Dumulas ang mga daliri niya sa gitna ng dibdib, pababa sa tiyan—ramdam ang solid na abs sa ilalim.

Hindi umalma si Gohan.

Bagkus, mas lalo pa itong dumikit.

Ang isang kamay nito ay humawak sa baywang niya, parang para hindi mawalan ng balanse. Mas bumaba ang palad niya. Sa gilid ng balakang.

Hanggang sa umabot sa harap ng running shorts. Naroon ang tigas. Mainit. Mabigat sa tela. Hindi siya nagmadali. Ipinatong lang muna niya ang kamay. Sinukat ang reaksyon.

Naputol sandali ang halik ni Gohan.

Ngunit hindi ito umatras. Sa halip, muling idinikit ang labi nito sa kanya—mas madiin na. Marahang pinisil niya ang katigasan sa loob ng shorts. Napasinghap si Gohan. Mas naging buo ang pagkakatigas.

Ramdam niya sa palad ang hugis—ang haba, ang pulso ng dugo sa loob. Kahit may tela sa pagitan, malinaw ang tibok.

Patuloy silang naghalikan. Mas malalim na ngayon.

Lumipas ang init ng halikan, at dahan-dahan niyang inilabas ang alaga niya mula sa loob ng shorts ni Gohan — basa na, kumikinang ang paunang dagta sa ulo nito. Naramdaman ni Bonj ang bigat at init ng tigas sa kanyang palad habang sinimulan niyang salsalin: malumanay sa umpisa, paunti-unti pinapabilis habang magkatapat pa rin ang kanilang mga labi.

Ungol na malalim ang sumirit sa bibig ni Gohan sa bawat hagod; ang mga baritonong huni nito ay pumupuno sa maliit na silid at lumulutang sa dibdib ni Bonj.

Hawig na sinasalo ni Bonj ang katigasang iyon — ang balat mababangong pawis, ang mga ugat tumitibok sa ilalim ng balat, ang dulas ng pre-cum na nagiging magaan na pampadulas sa pagitan ng mga daliri niya. Pinagtuunan niya ng pansin ang base, inikot-ikot ang palad habang ang kabilang kamay ay naglakbay sa perpektong torso ni Gohan: ang malapad na balikad balikat, tinunton ang linya ng clavicle, pinisil ang isang utong na banayad na tumigas sa pagitan ng mga daliri. Ang mga pec ni Gohan ay mainit, pinupulot ng mga kamay niya at pinapasan ang ritmo ng halik.

Bawat lasap ni Bonj ay sinasagot ng mababang "ahh" mula kay Gohan; lumalalim ang paghinga, napapikit ang mga mata at tila nawawala sa sarili sa tuwing tinatanggap ang bibig ni Bonj.

Ramdam ni Bonj ang maliliit na titig sa kalamnan ng ginang gawing mukha ni Gohan sa bawat pag-angat at pag-baba niya ng ulo.

Hindi niya iniiwasan ang paninigas ni Gohan habang sinusuot niya ito; sa halip, lalong nilulubog niya ang sarili hanggang sa halos madurog ang gag reflex nang dahan-dahan ngunit determinadong paglalim ng pagsuso.

Nang tumigil sandali upang huminga si Bonj, hinimas niya ang paligid ng butas ni Gohan — isang maingat na rim, dahan-dahang dinilaan at sinipsip ang balat doon.

Napikit si Gohan, ang mukha nag-iiba ng paningning; may bahagyang pagkapanic sa boses nito.

"Ah—Bonj—hindi ako—..." subalit agad na pinawi ng init ng kamay at tono ni Bonj.

"Relax ka lang. Sige lang," mahina ang sagot ni Bonj habang pinipilit ng dila niyang galugarin ang mga sulok, nag-iwan ng basang landas at malumanay na nag-iinit ng bawat hibla ng laman.

Ang positibong reaksyon ng katawan ni Gohan ay hindi nagpahuli: mas naging malakas ang pag-igkas, tumatalbog ang dibdib, at nagsimulang maglabasan ng maliliit na mga ungol habang kumakalat ang kaligayahan.

"Fuuuuck Bonj... Fuuuuuck..."

Umangat si Bonj pabalik pataas, naghubad nang tuluyan. Tuluy-tuloy ang halikan; nagdikit muli ang mga labi. Humawak si Bonj sa matigas na alaga ng sarili at sinimulang jakulin ito.

Nakatitig si Gohan sa kanya, kinikiskis ang palad sa hita niya, at biglang napapansin ni Gohan ang laki ng burat ni Bonj na nakausling nakatutok sa kanya. “Gago. Ang laki mo,” napagsabi nito, may halong pagkamangha at pagnanasa.

“Jakulin mo ’ko,” sagot ni Bonj ng medyo hamon.

Kumikinang ang mata ni Gohan, nanginginig ang mga daliri habang unti-unting inabot nito ang tangkay ni Bonj nang may alanganin.

Unang mga galaw ay tentative pa — marahang dumulas ang palad sa kahabaan ng shaft, sinusukat ang bigat, pinipiga nang dahan-dahan ang ulo para madama ang tigas. Nang makatiyak, lumalim ang pag-kadyot ng kamay; ang paggalaw ni Gohan ay naging mas sigurado at masikip.

Naghalikan silang malalim habang parehong jinajakol ang isa’t isa; laway na naghalo sa laway, mga hininga na naglalakihan. Ang mga kamay ni Bonj ay naglakbay sa likod ni Gohan, pinipiga ang mga hita, habang ang mga daliri ni Gohan naman ay sumabay ng paggalaw ng tarugo ni Bonj. Unti-unti, tumindi ang kanilang mga ungol.

Si Gohan ang unang nasadlak sa rurok: isang malakas at mabigat na pagpatak ng tamod ang pumutok mula sa kaniyang bukana at dumampi sa kamay ni Bonj, pagdami ng likido hanggang humalili ang unang mga sirit.

"Ugh taena..." ungol ni Gohan sa bibig niya.

Napuno ang palad ni Bonj, ang bagong labas na maalat at makapal ay pumailanlang sa hangin.

Ilang segundo pa lamang at nagkasunod si Bonj — ang kanyang sariling semilya ay sumirit palabas, mainit at mabigat, naglalakbay sa kanya at nag-iwan ng mga ilog na puti sa katawan.

"Tangina Gohan ugh..."

Kahit puno na ang palad at nakadikit ang mga katawan, hindi bumitiw si Gohan; patuloy ang pag-salsal. Ang kamay niya ay nag-pwersa pa ring maghatid, kahit ang kanyang mga daliri ay basang-basa na ng tamod. Ang halikan ay nagpatuloy.

Sa isip ni Bonj, inaalisa niya ang mga posibleng fallout ng nangyari—ang trabaho, ang posibleng komplikasyon—pero sa sandaling iyon, mas pinili niyang lasapin ang init ng labi ni Gohan. Masarap ang mga halik nito.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!