[SS-1616] Maker's Threes

MAKER'S THREES

The place was warm and dim, the kind of lighting that makes skin look softer and shadows a little thicker. It smelled like clean sweat, a hint of soap, and something faintly sweet. The floor had this low hum running through it, like the bass in a club you can feel in your chest.

Maker walked ahead like he owned every inch of the room. Slow, steady, not even glancing back because he knew the patron was following. His voice was low and smooth.

“You like threes,” he said. “Not just to look at… to feel. To have all around you. To keep you busy.”

The first three guys came out together, all the same height and build, their bodies moving in perfect sync. Their shoulders rolled forward at the same time, their chests rose together, and when they stopped, they just stood there — close enough that the heat from them reached you. Their eyes didn’t wander; they stayed locked on the patron, like they were waiting for his next move. Maker said, “These ones wrap around you like they’re one person. Every touch doubled, every breath matched. You’ll lose track of where you end and they start.”

The second set stepped out next. They didn’t look the same, but they fit together like puzzle pieces. One was broad and steady, the kind of guy you know could hold you down without even trying. Another moved with this smooth, quick energy, like he could slip anywhere he wanted. The third just watched with eyes that felt like they were already stripping you down. They circled slowly, brushing close enough for the air between them to feel charged. Maker said, “They work you from every angle. One pulls you in, one keeps you there, the last finds spots you didn’t even know could light you up.”

The last three didn’t move at all at first. They stood in a dark alcove, still as statues. But you could feel their focus, heavy like a hand on the back of your neck. Maker stepped closer to the patron, his voice dropping lower. “These wait. They make you want them before they ever touch you. And when they do… you’ll wonder how you ever stood without them.”

The patron’s breathing had gotten heavier. “I’ll take all three sets. Tonight.”

Maker’s smile was slow and knowing. “Good,” he said. “Tonight you’ll learn that too much is never enough… when it comes in threes.”

Somewhere deep in the building, a bell rang once… twice… three times.

The night had started.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1615] Stwarnerry Greenhouse

STRAWNERRY GREENHOUSE

The inside of Dr. Kaoru Hayashi’s special greenhouse was hot. Wet. Alive. And the strawberries weren’t just any strawberries — they were Strawnerries: big, juicy, genetically jacked-up fruits that craved one thing.

Men.

Not just any men, either. Sweaty, ripped, testosterone-dripping studs. That’s what turned them on — literally. Their shiny red skins would pulse and glow when a real man got close. And that’s why the guys came in every day, barely dressed, bulges bouncing in their briefs, sweat glistening on their hard pecs and cut abs.

Kenta stepped through the doors, his swim trunks already riding low on his hips, goggles fogged from the heat. The air inside hugged him like a needy lover, thick and warm, and the Strawnerries started reacting right away — their vines squirming, their fruits darkening to a sexy, throbbing crimson.

He dropped to his knees between two thick rows, brushing against the sticky vines. They clung to his thighs like they didn’t want to let go. The fruit sprayed a sweet mist that made his skin tingle and his blood rush. Kenta groaned softly as he picked one, juices running down his arm.

“Already working up a sweat?” Hiro said, walking by, his broad chest heaving. Daichi followed, licking strawberry juice off his fingers like it was something else entirely.

The guys were all jacked, and they knew it. They moved like they were on stage, muscles flexing with every motion. Every fifteen minutes the greenhouse shifted, the plants going still — that meant it was time.

Time for the Receptacle.

It sat in the center of the dome like a throne made of vines and heat. It pulsed, warm and ready. The moment they knelt before it, the scent hit them — musky, sweet, intoxicating. Kenta couldn’t hold back. None of them could. Their chests rose and fell, their skin flushed deep red. The Receptacle needed seed — and they were more than happy to give it.

One by one, they stroked themselves, offering thick, dripping loads into the waiting, quivering vines. It drank them up greedily, sucking it all down, feeding the next crop of hungry, sex-starved fruit.

Dr. Hayashi watched from above, sweaty and half-hard under his loose lab coat. He was taking notes, but his other hand wasn’t exactly idle. This was his masterpiece. Science, yes — but so much more. It was a full-body ritual. A symphony of muscle, scent, cum, and fruit.

Kenta stood when it was over, legs shaking, a basket full of glowing red Strawnerries in his arms and a slick sheen of juice — and sweat — covering every inch of him.

“You coming back tomorrow?” Hiro asked, biting into a warm, dripping berry.

Kenta smirked, muscles flexing as he wiped his mouth. “You kidding? I’ll be hard all night just thinking about it.”

The strawberries in the greenhouse pulsed brighter, almost vibrating with remembered pleasure.

They knew the taste. The touch.

And they were starving for more.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

PSIB 30

ANG NORMAL NA BUHAY NI WARREN

Muli na ngang bumalik sa probinsya si Warren. Ngayon ay simple na lamang ang buhay niya—hindi na entablado, hindi na kamera, kundi kalsada at mga bahay. Ang bagong trabaho niya ay courier at delivery boy ng fastfood. Isa sa mga naipundar niya mula sa perang nailipat niya noon sa contest ay ang motor na ginagamit na niya ngayon para kumita.

Mas magaan na rin ang loob niya tuwing umuuwi, dahil ang kanyang ina ay nasa mas mabuting kalagayan. Nabayaran na ang pagpapagamot nito mula sa mga kinita niya, at marami pang natira para sa ipon at sa pag-aaral ng kapatid. Sa isip ni Warren, kahit bumalik siya sa mababang kita at simpleng hanapbuhay, mahalaga na hindi na sila bumalik sa baon ng utang at kawalang-pag-asa.

Matapos maghatid ng isang malaking karton sa isang bahay, nasalubong niya ang kanyang tiyahin na nakatira rin sa barangay.

“Andito ka na pala, Warren! Kumusta ka naman?” masayang bati nito.

“Okay naman po, Tita. Oo nga, long time no see. Nakabalik na po ako,” sagot niya.

“Balita ko, ang laki ng kinita mo do’n sa raket mo, ah!” singit agad ng babae.

Napakamot siya sa ulo. “Naku, hindi naman po. Tama lang para mapagamot si Nanay, makaipon, at matustusan ang pag-aaral ng kapatid ko. Ngayon balik ulit ako sa simpleng trabaho. Basta huwag lang kaming mabaon sa hirap ulit.”

“Hay, mabuti ’yan. Ang mga pinsan mo, bulakbol! Buti ikaw kahit hindi ka nakatapos, may direksyon. At parang lalo ka pang gumuwapo!”

Napangiti si Warren. “Haha, matagal na naman akong guwapo, Tita.”

Totoo rin na maraming bumabati sa kanya mula nang siya ay bumalik. Napansin ng mga tao ang pagbabago ng kanyang anyo. Mas macho, mas defined. Pasalamat siya sa disiplina sa ehersisyo at nutrisyon na natutunan niya sa cruise ship, na hanggang ngayon ay tinutupad pa rin niya.

“Naku, may dalaga ang kumare ko, ipapakilala kita!” kilig na alok ng tiyahin.

Humalakhak si Warren. “Trabaho muna bago babae. Pero sige, basta matino at maganda, subukan natin.” Pero sa loob niya ay wala talaga siyang interes, at alam niyang baka hindi rin iyon matuloy.

Nagpaalam sila at ipinagpatuloy ni Warren ang deliveries. Alas-siete na siya natapos, may dalawang libo rin ang kita kasama ang tips, kahit bawas gasolina. Sa isip niya, baka kailangan na rin niyang magbisikleta para makatipid.

Dumaan pa siya sa bakal gym. Isang oras ng pagbubuhat, at napansin agad ng mga kasamahan ang kanyang katawan.

“Pare, imba na talaga katawan mo!”

“Inggit ako, Warren!”

“Taenang abs ’yan, pwedeng kainan ng hapunan!”

“Ready ka na ulit sa contest, pare, ready ka na ring mamakla!”

Natatawa lang siya sa mga biro. Nakikipagbiruan siya pabalik, at minsan nagtuturo pa sa kanila ng tamang buhat. Sa mga sandaling iyon, ramdam ni Warren na bumabalik ang dati niyang disposisyon. Noon sa cruise, konting lapit ng kapwa barako ay agad na siyang nalilibugan. Pero ngayon, parang bumabalik ang neutral niyang pakikitungo. Parang kaya niyang muling mamuhay nang diretso.

Pag-uwi, naghapunan siya mag-isa. Kinausap at inalagaan muna ang ina hanggang makatulog, bago siya nagkulong sa sariling kuwarto. Walang aircon, bentilador lang. Nakabriefs, nakahiga, pinakikinggan ang ugong ng probinsya sa gabi, ang kalikasan at ang minsanang daan ng motor ng tricycle sa labas.

At doon siya muling inatake ng alaala. Ang sarap ng katawan ng lalaki sa lalaki. Ang init ng pawis, ang bigat ng dibdib, ang matitigas na hita, ang mga halikan, ang burat, ang butas. Tumindi ang init sa katawan niya.

Binuksan niya ang cellphone. Instagram. Brady Abarquez. Fitness at skincare influencer sa mga post, puro polish at endorsong pampabango at pampapogi. Pero alam ni Warren na higit pa roon ang lalaking iyon. Alam niya ang tunay na pagkatao nito sa personal. Ang kalibugan, ang tapang, ang lambing na hindi makikita sa feed ng social media.

Mula nang matapos ang rescue mission, naghiwa-hiwalay silang lahat. Ang mga trabahanteng biktima ng trafficking ay pinalaya. Na-seize ang mga droga. Nahuli ang mga kriminal. At sila, mga contestant, ay dinala pabalik. Walang media coverage, malamang tinakpan ng poder ng mafia at ng pulitika. Ang Dashing Debonair ay hindi na natapos. Mabuti na lamang, nailipat na ang perang napanalunan nila sa mga sariling account.

Pagkalabas sa isla, si Jonriel ay agad sumama sa NBI. Sina Brady at Agent Ten naman ay tumulong pa sa dokumentasyon ng kaso. Mula noon, tuluyang naputol ang komunikasyon. Wala ring update sa Instagram si Brady, mahigit isang buwan na. Marahil ay simula pa nang sumampa sila sa barko.

“Sana ayos lang siya,” mahina niyang sabi. Sumagi sa isip niya, baka may nangyaring masama.

Naalala niya ang panata: sa cruise, sasagarin niya ang kabaklaan. Pagbalik sa lupa, normal na ulit. Pero dahil kay Brady, muntik nang magbago ang desisyon—baka nga iyon ang buhay na gusto niya: ang maging kapartner ang kapwa barako. Pero simula nang maputol ang lahat, unti-unting nawala ang posibilidad na iyon. Pero nagnanasa pa rin siya. Hindi niya lang alam kung tama pa iyon.

Minsan nga lang, bumabalik. Lalo na ngayon habang nakatitig siya sa Instagram ng lalaking pinakatangi niya. Gusto niya itong muling makita, ngunit hindi niya alam kung posibleng magtagpo pa ang kanilang mga kakaibang buhay.

Pumikit si Warren. Hinawakan ang sarili. At muling ipinaalala ng katawan niya ang init ng mga gabi sa cruise. Sa ngayon, iyon na muna ang paraan upang palipasin ang kanyang pagnanasa.

——————————————————————————

Dalawang linggo matapos siyang makabalik sa probinsya, pumayag si Warren na sumali sa isang maliit na bikini open sa Las Piñas. Hindi engrande, hindi mala-cruise ship. Isang simpleng restobar lamang ang venue, may makeshift na backstage at dressing room, siksikan ang mga kalahok at kanya-kanya ng dala ng bikini trunks. Siya at si Russell ay nilibre ng kanilang handler ng pamasahe, kaya kahit malayo ang biyahe, sinugal na rin nila.

Isa-isa nang ipinapakilala ang mga contestant.

“Number Six, Warren Estampador!”

Lumabas si Warren mula sa gilid. Ang tanging suot niya ay isang makinang na dilaw na bikini briefs na naiuwi pa niya mula sa Dashing Debonair. Agad nagsigawan ang mga bakla at ilang babae sa audience. Ang mga ilaw ng entablado ay simpleng spotlights lamang, hindi kagaya ng dramatikong pulang ilaw at mga salaming salamin ng cruise ship. Wala ring mga nakatagong kamera o misteryosong sponsor. Dito, simple lang: magpasexy, mag-tease, magpakyut.

Naglakad si Warren na parang sanay na sanay na. Umikot siya, ibinaba ang brief sa balakang para ipakita ang cut ng kanyang obliques, tumigil para ipakita ang abs, at nakipag-eye contact sa mga sumisigaw sa audience. Tumawa siya nang mapansin ang ilang kumakaway. Hindi siya tensyonado. Walang libog na bumabalot sa kanya gaya noong nasa isla pa siya—dito, relaxed lang.

Nang dumating ang Q&A, puro magagaan na tanong lang ang itinapon. “Ano ang paborito mong parte na hinahalikan?” tanong sa kanya. Ngumisi si Warren at sumagot, “Labi at tainga.” Kunwari’y babae ang iniisip niyang hinahalikan, at natuwa naman ang hurado’t audience.

Pagkatapos niyang sumagot, bumalik siya sa linya ng mga lalaki. Sa harap nila ay mga babaeng naka-swimsuit. Narinig niya ang bulong ng contestant sa tabi niya.

“Sus, pare. Ikaw na panalo dito. O si Russell. Putangina, bakit ba kayo nagbibikini open? Eh pang-Mr. Universe kayo o kaya Century Superbods. Sobrang batak.”

At may katotohanan iyon. Dahil sa disiplina at training na nakuha nila sa Dashing Debonair, angat sila ni Russell sa lahat.

“Ay sana nga,” sagot ni Warren. “Para hindi naman sayang ang byahe ko.”

Napansin niya ang tingin ng contestant. Hindi lang basta tingin: may lapot, may ibig sabihin. Halatang gusto nitong mahawakan siya, matikman siya kung papayag lang siya. Noon pa man, bago siya napasok sa cruise, alam na niyang may mga silahis na sumasali sa mga ganitong patimpalak. Noon, hindi niya pinapansin, kasi nga straight pa siya. At kung nasa Dashing Debonair pa sila ngayon, malamang siya pa mismo ang unang gagalaw para makaulayaw ito habang may kamera at sponsor na nanonood. Pero hindi na. Nasa normal na mundo na siya. Iba na ulit ang mga patakaran.

Tulad ng prediksiyon ng kasamahan, si Warren ang hinirang na first place, at si Russell ang second place.

Pagbalik nila sa backstage, agad silang nilapitan ng handler. “Gusto daw kayo nung isang judge. Kahit tsupa lang daw sa hotel niya.”

Nagkatinginan si Warren at Russell.

“Ah, pagod kami. Tsaka na lang siguro,” sagot na ni Russell para sa kanilang dalawa.

“Okay, yabang talaga. Porket nakaka-first at second na, eh,” buska ng handler bago nito nilapitan ang isa pang contestant na hindi nakapasok, halatang iyon na ang ipapain nito sa hurado.

Mabilis na nagbihis sina Warren at Russell. Tumanggi rin sila sa mga co-contestants na nagyayaya ng inuman at kain. Sa halip, dumiretso na sila sa hotel room.

Pagkapasok na pagkapasok nila sa kwarto at pagkalock ng pinto, biglang nagbangga ang kanilang mga katawan. Parang sabik na sabik na matagal nang nagpipigil, agad silang nag-akapan nang mahigpit, at nagsunggaban ng labi. Isang matinding laplapan.

Isa-isa nilang hinubad ang kanilang mga saplot hanggang sa ang mga bikini briefs na lamang ang natira: dilaw kay Warren, pink kay Russell. Nagmumura ang kanilang mga bukol, namamasa at nagkikiskisan. Nagdudunggulan ang kanilang mga dibdib, nagtutusukan ang mga matitigas na utong, nagpupuluputan ang mga braso.

Buti na lang, kaprobinsya niya si Russell. Sa mga sandaling pareho silang minumulto ng bawal na libog na natutunan nila sa Dashing Debonair, sila na lang ang nagiging sagot sa isa’t isa. Kasi hindi naman basta-basta ang “acquired taste” nila. Hindi lang dapat barako, pero dashing debonaire ang kalidad: maganda at ripped ang physique, makinis ang balat, at baboy sa kama.

Nagpakawala ng huling matinding halik si Russell bago huminga nang malalim. Kumalma ang enerhiya nito at tinitigan si Warren diretso sa mga mata.

“Oy,” buska nito. “Ano ’yan? Iniisip mo na naman si ano, eh. Nakakainsulto ka talaga.”

Pilit na ngumiti si Warren. Sapat na si Russell bilang kaibigan para punan ang kaniyang wirdo at kakaibang libog. Pero may hinahanap ang puso niya.

“Pasensya na,” mahina niyang sagot. “Maka-get over din siguro ako kay Brady. Mukhang bumalik na rin siya sa normal na buhay.”

Hinaplos ni Russell ang bukol ni Warren, pinisil pa ng konti. “Basta pare,” sabi nito, mababa ang boses. “Sa tuwing kailangan nating takasan ang mundo, andito lang tayo para sa isa’t isa.”

Ngumisi si Warren, sabay sagot: “Oo nga.” At muli siyang hinalikan ng lalaki, mas malambing pero mas mainit.

Mabilis niyang itinulak si Russell sa kama ng standard hotel room na iyon. Dumagan siya at sinimulang brochahin ang katawan ng kaibigan. May kaunti pang lasa ng pawis at traces ng body shiner sa balat ni Russell, na parang hindi naman nila kailangan dahil sobrang ripped na ng pagkakalilok ng katawan nito. Dinilaan ni Warren ang leeg, sinimsim ang pawis sa dibdib, at pinasadahan ang abs nito na parang gutom na gutom.

Gumulong si Russell at siya naman ang pumaibabaw. Sa pagkakataong ito, siya ang humalik sa leeg ni Warren, sumamba sa matigas na torso nito, hinalikan ang mga abs, hinimod ang kilikili, at sinipsip ang utong. Dinilaan niya ang bawat guhit at ridge ng tiyan ni Warren, habang pareho silang umuungol.

“Tangina, Russ—ahhh—putanginaaaa…” mura ni Warren, sabay sabunot sa buhok nito.

“Ughhh… sarap ng katawan mo, pare…” ungol ni Russell habang binababa ang kanyang halik.

Nagpalitan sila ng halik at mura, barakong ungol na umaalingawngaw sa masikip na hotel room. Ang ingay ng kanilang hininga at langitngit ng kama ay parang musika ng pagkasabik.

Maya-maya’y naghubad sila ng bikini briefs, at pumwesto nang mag-69. Naramdaman ni Warren ang init ng bibig ni Russell sa burat niya—mahigpit, madulas, at sabik na parang gutom. At sa kabilang banda, nasa bibig din niya ang burat ng kaibigan—mataba, matigas, at puno ng lasa ng precum. Ang bawat galaw ng dila nila ay sinasabayan ng impit at muffled na ungol.

“Ughhh… tanginaaa…” parehong bulong at daing nila, habang sabay na pumapasok ang isa, dalawa, tatlong daliri sa kanilang mga butas. Ang tunog ng kanilang mga ungol ay lumakas, halong mura at paghinga na parang mawawasak.

Hanggang sa sabay silang dinala ng libog sa rurok. Nagclimax sila, sabay na sabay—malalakas at muffled ang mga ungol, habang nilulunok ang sabay na pagsirit ng tamod sa kanilang mga bibig. Ramdam ni Warren ang init at lapot ng semilya, at ang gana na sabay nilang nakamit.

Pagkatapos, umupo silang magkaharapan. Magkalapit ang mukha, naghahalikan muli, at nagcum-swapping. Ang kanilang laway at tamod ay naghalo at gumulong mula sa bibig pababa sa baba, leeg, hanggang dibdib. Pareho silang umuungol at nagmumura, basang-basa sa pinaghalong pawis, tamod, at kalaswaan.

At sa isip ni Warren, sapat na ang mga sandaling ganito. Hindi niya alam kung makakabalik pa siya sa dating siya, pero buti na lang may kaibigan siyang Russell na makakasama niya sa mga saglit na pagtakas tulad ngayon.

——————————————————————————

Pagbalik ni Warren sa probinsya galing sa bikini open stint niya, balik agad siya sa kanyang trabaho bilang courier. Ang huling delivery niya sa araw na iyon ay medyo malayo—mga sampung kilometro mula sa kanyang usual na ruta. Isa iyong resort-style na airbnb, at base sa address, mukhang mga bakasyonero ang nag-order.

Pagkarating, ipinarada niya ang kanyang motor. Kinuha niya ang medium-sized na kahon na mga limang kilo ang bigat at pumasok sa resort. Isang malaking bahay na may maraming silid ang bumungad sa kanya, may swimming pool sa gitna at mga flower arrangements sa paligid. May romantiko at intimate na vibe ang lugar, halos para bang may kasalan o proposal na naganap. Pero wala siyang nakikitang tao.

“Delivery po!” sigaw ni Warren.

Mula sa gilid, may lumakad patungo sa kanya.

Si Brady Abarquez.

Naka-suotan ito ng well-fitted nylon long sleeve polo at khaki pants. Preskong presko, guwapo, at mas lalong tumalim ang porma. Napalunok si Warren, biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Halos mabitawan niya ang kahon sa mga kamay niya.

Ngumiti nang matamis si Brady. “Hi Warren. Long time no see.”

Hindi na nakapagsalita si Warren. Binaba niya ang kahon at agad siyang sumugod para yakapin ito. Mahigpit, nanginginig, puno ng pangungulila. At dama niyang pareho silang matagal nang sabik, dahil mahigpit ding bumuhol ang mga bisig ni Brady sa likuran niya, para bang takot itong muli siyang mawala.

Nagkatinginan sila at doon, sumiklab ang halik. Mainit pero malambing. Mapusok pero puno ng lambing na parang matagal nang kinimkim. Pumutok sa kanilang mga labi ang lahat ng pangungulila, lahat ng hindi masabi, lahat ng natenga sa pagitan nila mula nang magkahiwalay sila. Ang kanilang mga bukol ay nag-umpugan, parehong matigas at buhay na buhay, pero ngayon, mas mahalaga ang emosyon kaysa sa libog. Hinayaan nilang ang yakap at ang halik ang magsalita para sa kanilang mga puso.

Ilang minuto rin ang lumipas bago sila nagkalas. Pinunasan ni Brady ng hinlalaki ang pisngi ni Warren. Doon lang niya napansin na may tumakas na luha.

“Kumusta ka?” bulong ni Brady.

Sumimangot si Warren at pabirong sinapak ang tiyan nito. “Gago ka. Bakit ngayon ka lang nagparamdam?”

Seryosong ngumiti si Brady. “Inasikaso ko muna ‘yung kaso sa cruise ship. Yung trafficking. Malaki ang kalaban, kaya kailangan malinis ang documentation at reporting. Saka… honestly, hindi ko rin kasi alam kung gusto mo pa akong makita. Sabi mo noon, pagkatapos ng lahat, babalik ka na sa normal mong buhay. Kaya hinihintay kong ikaw ang mag-message. Alam mo naman Instagram ko.”

Napakagat-labi si Warren. “Naghihintayan pala tayo.”

“Eh kaya nung makaluwag na ako sa trabaho, eto ako,” sagot ni Brady, sabay hawak sa mukha niya. “Kunwari nagpadeliver ako. Pero, Warren… may aasahan ba ako sa’yo? Papayag ka bang maging boyfriend tayo? O mas gusto mong bumalik sa normal mong buhay? No pressure ah. Pero sana hayaan mo ako… kahit ligawan kita.”

Ngumiti si Warren. “Gusto kong bumalik sa normal…”

Mabilis na kumunot ang mukha ni Brady, halatang nalungkot.

Pero kumabig si Warren, at nagpatuloy: “At mula nung makilala kita sa cruise… ikaw na ‘yung normal na alam at gusto ko. Gusto kong gumising sa isang kuwarto na kasama ka, araw-araw. Bahala na kung ano iisipin ng mga tao. Oo, Brady. Oo. Saka wag mo na ‘kong ligawan. Klaro naman sa’yo, kahit noong duda pa tayo kung sino ba ang kalaban o kakampi… na mahal kita eh.”

Nabigla si Warren nang marinig mula sa sarili niyang bibig ang mga katagang iyon. Hindi sinasadya, pero totoo.

Lumiwanag ang mukha ni Brady. “Fuck. Fuck, Warren. Mahal na mahal din kita. Hindi ko na kaya pang tumagal na wala ka sa tabi ko.”

Muling hinalikan ni Warren ang lalaki, ang nobyo na niya ngayon.

Matapos ang matagal na halikan ay napatingin si Warren sa kahong kanina lang niya binaba. “Ano ’yang pinadeliver mo?” tanong niya, halatang curious.

Ngumuso si Brady. “Buksan mo. Tingnan mo.”

Nang buksan ni Warren ang kahon, agad siyang natawa. Nandoon ang dalawang bagay na sobrang pamilyar sa kanya—ang berdeng dildo na replika ng sarili niyang burat, at ang kulay-rosas na replika naman ng kay Brady. Hinawakan at tinaas pa niya ang mga iyon. “At paano naman napunta sa’yo ’to?”

“Ninenok ko. Hindi naman kailangan sa imbestigasyon eh,” sagot ni Brady sabay kindat. “Saka minsan sinasakyan ko at tsinutsupa ’yang green. Para kunwari kasex kita.”

“Eh andito na ’ko. Huwag ka na sa kunwari,” tugon ni Warren, may halong panunukso.

Mabilis na nagsimula si Brady magtanggal ng butones ng suot niyang polo. “Putangina mo. Kailangan nating mag-sex. Ngayon na. May romantic dinner pa ako diyan pero putangina, ikaw muna kakainin ko.”

Agad ding naghubad si Warren. Hanggang sa pareho na silang hubo’t hubad. Minalas niya ang katawan ng nobyo—ang pectorals na parang marmol, ang batak na abs na parang nililok, ang tikas ng braso at balikat. “Putangina ang hot. Heto ang katawan na nagtanggol sa akin,” bulong niya.

Tumitig si Brady, mabigat ang tingin. “Nah. Pareho lang tayo. Ikaw ang nakadale kay Hoan. Alam mo, puwede kang mag-agent.”

Muli silang nagsalubong, nagkiskisan ang mga katawan. Mabagal, malambing, pero halatang hayok ang bawat haplos, bawat halik. Dumudulas ang pawis sa pagitan nila habang palitan silang sumasamba sa isa’t isa—dinidilaan ni Warren ang matigas na pectorals ni Brady, pinupuno ng halik ang bawat guhit ng abs, dinadama ang bawat litid ng braso at balikat. Gumagapang naman ang bibig ni Brady sa leeg ni Warren, sinisipsip ang balat doon, bumababa hanggang sa dibdib, nilalaro ng dila ang mga utong na agad tumayo sa kiliti.

Nag-ungol si Brady, “Fuck, Warren, tangina na-miss kita…” habang hinahaplos ang likod at puwet ng nobyo, pinipiga at minamasahe at tigas ng kanyang glutes.

“Tangina Brady… sige, ganyan nga… sarap mong brumocha ahhh…” sagot ni Warren, halos humahabol ng hininga habang kumikibot ang katawan sa bawat halik at sipsip, lasap ang bawat sandali ng pagsamba sa kanilang laman.

Naglingkisan muna ang kanilang matitigas na burat, dumudulas sa pawis at precum, bago sila bumagsak sa ibabaw ng pekeng damo ng resort. Ramdam ni Warren ang gaspang ng fake grass na sumasayad sa kanyang balat, medyo magaspang.

Nagbaligtaran sila. Ang mainit na hininga ni Brady ay agad sumayad sa titi ni Warren, habang ang  burat ni Brady ay tumama mismo sa pisngi ni Warren, mabigat, mainit, at nangingintab sa precum. Nilamon ni Warren ang ulo ng burat ni Brady, dinilaan ang hiwa ng ulo, sinipsip ang precum na dumadaloy. Sa kabilang dulo, sumisipsip at humihigop si Brady na para bang uhaw na uhaw, halos bumaon ang ilong nito sa bulbol ni Warren.

“Tangina, sarap ng bibig mo… ahhh,” ungol ni Brady, sabay higop na halos humihigop ng kaluluwa.

“Gago… puta… ahhh… lamunin mo pa…” garalgal na sagot ni Warren, nakababad ang ulo sa burat ni Brady, nanginginig ang panga habang sinusubukang isagad ang kahabaan niya.

Habang sinasakmal ng mga bibig nila ang burat ng isa’t isa, kumilos ang mga kamay. Dinukot ni Warren ang pink na dildo—replica ng titi ni Brady—at mabilis na idiniin sa butas ng kasintahan. Ramdam niya ang tibok ng puwet ni Brady na sumasalubong, bumubuka, umiiyak sa sarap. “Fuck… Warren… ayan… sige… warakin mo pa ‘ko…”

Kinuha ni Brady ang berdeng dildo at ipinasok iyon sa lagusan ni Warren. Napa-arko ang likod ni Warren, halos mapasubsob ang mukha sa burat ng kasintahan. “Tanginaaaa… fuck Brady… sobrang sarap!”

Kasabay ng kanilang pagtsupa, sabay ding gumagalaw ang mga kamay nila, nagtutulak ng dildo papasok at palabas, una’y isa-dalawang daliri muna bilang paghahanda, hanggang sa sagad-sagaran na ang laruan. Ang tunog ng pekeng damo ay kumikiskis sa pawisang balat nila, parang papel na nadudurog, may ritmong pumapaloob sa alingawngaw ng kanilang ungol at mura.

“Uhhhhh… putangina mooo!” Sigaw ni Brady habang naglalabas-masok ang pink na dildo sa butas nito, halos mabaliw sa sensasyong nakapasok ang sarili niyang kopya habang may burat pang bumubutas sa bibig nito.

Si Warren naman ay halos maulol sa dalawang sensasyon: ang bibig ni Brady na parang vacuum na humihigop sa kanya, at ang dildo niyang nakaumang sa tumbong niya, pumupuno, kumakaskas sa kanyang G-spot. Hindi na niya alam kung saan siya lalabasan, sa bibig ba, sa puwet, o sa utak.

Bago pa man sila makarating sa rurok, bumitaw sila. Humiga at bumukaka si Brady, nakasaludo ang uten, nanginginig at lumuluha ng precum. “Fuck mo ’ko! Na-miss ko burat mo sa butas ko.”

Tumalima si Warren, hindi na nag-atubili. “Fuck, oo. Tangina mo, bubuntisin kita. Aasawahin kita, inamo!”  Nakatutok ang burat niya, naninigas at basang-basa sa precum, at sa isang malakas na ulos ay pumasok iyon sa butas ni Brady. Mainit, masikip, kumakapit, para siyang hinihigop. “Tanginaaa… ang sikip mo, Brady,” garalgal niyang ungol.

Ramdam niya ang bawat pulgada ng pagpasok, parang sinasakal ang titi niya sa loob, at sa bawat sagad, ang dulo ng burat niya ay kumakaskas sa kalaliman. Nakakadurog ng tuhod ang sensasyon—ang init ng laman, ang lagkit ng pawis nilang dumudulas sa isa’t isa, at ang ungol ni Brady na parang pinagsamang galit at sarap.

Si Brady naman ay nakapikit, nanginginig, at humahabol ang hininga, “Ohhh putanginaaa… sige pa, barurutin mo ’ko, Warren!”

Binilisan pa ni Warren, mabilis, marahas, parang makina ang bawat pagbayo. Nagsasalpukan ang kanilang mga puson, lumilikha ng tunog na plok! plok! na humahalo sa mga ungol. Nilamas niya ang mamasel na dibdib ng kasintahan, piniga ang mga utong, at hinalikan ang leeg habang patuloy ang pagkasta. Sa bawat ulos ay para siyang lumalakas, para bang kinukuha niya ang buong pagkatao ni Brady at isinusulat ang sarili niyang marka sa loob nito.

Ngunit bigla siyang bumunot, hingal at pawis, at saka umangat. Nag-squat siya sa ibabaw nito, dahan-dahang inupuan ang titi ni Brady. Mabilis itong naipasok dahil sa dumidikit na precum, at agad niyang naramdaman ang mataba at madulas na adobe na bumubugbog sa loob niya.

“Ahhhhhhhh! Brady… putangina laki mo, pucha!”

Parang kuryente ang dumaloy sa katawan niya. Ang titi ni Brady ay dumudunggol sa G-spot niya, bawat pulgada ay parang bagyo na umaakyat mula puwet papunta sa sikmura hanggang sa ulo. Nabaluktot siya, napasandal ang dalawang kamay sa abs ni Brady, pawisan at madulas, habang pinapatunog ng sariling katawan ang salpukan ng laman sa laman.

Tumirik ang mata ni Brady. Halos mawalan ng ulirat sa sensasyon ng pagsakay niya, puwet na kumakapit, masikip at mainit. “Ohhhh tangina mooooo… sige, sakyan mo ’ko! Sarap ng puke mo inakaaaaa!”

Hinigop ni Warren ang hininga niya, sabay nag-flex ng biceps habang tumatalbog pataas-baba, mapanghamon at mayabang, “Sarap ko ba, ha? Ha, Brady? Tangina, sarap ko ba?”

“Putanginaaaa oo, sarap mooo puta kaaaa… ikaw talaga champion!” Halos mapunit ang lalamunan ni Brady sa pagsigaw.

Bawat bagsak ng katawan ni Warren ay nagdudulot ng pagsabog sa loob niya. Pakiramdam niya ay binubugbog ng matigas na burat ang kaselanan sa kalooban niya, pinapaluputan siya ng kuryente hanggang manginig ang buong katawan. Ang sariling titi niya’y kumakaway sa hangin, tumatalsik ng precum na kumakalat sa abs at dibdib ni Brady.

“Fuck, Brady! Putangina, ang sarap—” halos pasigaw, garalgal, nawalan na siya ng kontrol. “I love youuuu!”

Sumalubong ng kadyot si Brady, nagmamakaawa at nagmamahal sa parehong iglap, “AAAHHH I love you tooooo!”

At doon, sumabog ang katawan ni Warren. Kusang bumulwak ang katas niya nang hindi niya hinahawakan ang sarili. Ang puting likido ay pumulandit sa dibdib at abs ni Brady, mainit at malapot, kumalat sa pawis nilang dalawa.

Lumiyad si Brady, halos mabali ang leeg sa pag-ungol, at sumirit din ang tamod niya—matindi, malalim, puno—nagpupumilit sa loob ni Warren, pinupuno siya hanggang umapaw.

Bagsak si Warren sa dibdib ng nobyo, pawisan, nanginginig, pero busog sa sarap. Ramdam niya ang init ng tamod na kumakatas palabas sa kanyang puwet, dumudulas pababa sa kanyang hita.

Bumagsak siya sa ibabaw ng nobyo. Nagkatitigan sila, sabay nagngitian.

Napatingin si Warren sa paligid, saka nagbiro. “Ano? Nakuhanan ba ’yun ng CCTV? Taas dapat ng points natin do’n.”

Humalakhak si Brady, “Tangina mo ka. Adik.”

At muli silang naghalikan: walang maskara, walang laro, tanging pag-ibig lang na sa wakas ay malaya na nilang mabibigay sa isa’t isa.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1614] Demigod Visiting

DEMIGOD VISITING

They said he only came to villages forgotten by gods. Places where the ground had grown dry, and wombs even drier.

We were one of those places.

I had been barren five years. Every month, the blood came and left. Nothing stayed. Nothing grew. And still, my husband never turned from me. He worked the fields like he was punishing the earth itself. Tilled, lifted, hauled—hands calloused, back roped with muscle. He was strong in a way born from labor, not vanity. Thick arms, sun-worn skin, a chest that pressed warm and solid against me every night as we dreamed of a child that never came.

The red moon rose for the third time tonight.

I watched from the shadows of the old stone temple as the Demigod appeared—just like the old women said he would. He stepped through the broken arch, wings spread, body wrapped in strips of deep blue silk. His torso gleamed in the torchlight, oiled and chiseled, a golden pauldron catching firelight on one shoulder. He moved like he didn’t walk—like he floated just above the ground.

He said nothing. He didn’t need to.

My husband stepped forward. Bare, except for a cloth at his waist. I had helped tie it. Watched him bathe, watched him steel himself. He was trembling then, but now he looked proud. Strong. His wide chest rose slowly as he knelt before the god.

The Demigod looked down at him and placed a hand on his head. Then, gently, on his jaw. Then down, over his collarbone, until his hand rested low, at the center of him.

The cloth fell.

The god moved behind him. Pressed his broad body close, wings wrapping around them like curtains. I could still see—enough. My husband leaned forward onto the altar stone, palms braced. His back arched, muscles flexing, thighs tight. He looked like something carved, something being reshaped.

The Demigod parted him with strong, reverent hands. Not rough. Not hurried. Like he was opening a gate to a sacred field.

I watched the god press into him slowly, deeply—my husband’s head dropping low, his mouth parting. He groaned—not in pain, but release. His whole body shuddered. I felt it in my own bones, like the earth was answering. The sound of their skin meeting echoed in the hollow space of the temple. Wet, rhythmic. Unashamed.

The Demigod gripped his hips, then his chest, then laid a hand flat against his lower belly. Like he was planting something. Claiming it.

I wept. Not out of sorrow—but recognition. This was what it took. This was how life returned.

When it was done, the Demigod kissed the back of his neck. One final push. One final breath.

And then he disappeared.

My husband walked to me slowly, his legs shaking, his eyes dazed but full. I held him. I kissed the sweat on his chest. Pressed my ear to his belly and swore I could feel something pulsing there.

That night, he entered me, body still warm from the god’s touch. And I swear—this time, something stayed.

Something divine.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

PSIB 29

ANG PAGTATANGKA SA TOP DEBONAIRES

Alam ni Warren na dapat inis ang nangingibabaw sa kanya matapos mapanood ang video. Pakiramdam niya, isa lamang siyang produkto, walang sariling isip, handang ibenta at bilhin ng kung sinumang may kayang maglabas ng milyon. Pero kahit pa nakatanikala, hindi niya maitago ang reaksyon ng sariling katawan. Ang burat niya’y bukol na bukol sa manipis na camo briefs, parang gustong kumawala.

Napatingin siya kay Brady. Pawis na pawis ang maskuladong katawan nito, mas mabilis at mas malalim ang paghinga. Nakatingin din ito sa kanya, at sa pagitan ng mga hita ng agent ay kita ang ulo ng burat na nakasilip sa ibabaw ng bikini. Basang-basa ng precum, nanginginig sa pagpipigil.

“Fuck. Tangina. Nakakaasar pero… nakakalibog,” basag ni Brady sa katahimikan, tinatawanan ang sarili. “Tangina ng mga pinaggagawa ko pala sa cruise. Napaka-takaw ko sa sex.”

Napahalakhak din si Warren. “Oo nga, eh. Kaya ako napasuko sa’yo. Ang galing mo masyado.”

Ngumuso ito, nakatitig sa kanya. “Pero ikaw… sobrang revelation ka do’n. Taena, sobrang cute mo nung pakipot ka pa. Pero di kalaunan—halimaw ka na.”

“Two million dollars?” bulalas ni Warren, nanginginig ang boses.

“Oo nga. Tangina, kapag ganyang pera ang pinuhunan, aalilain ka talaga,” seryoso ang tono ng agent. “Kaya sobrang delikado.”

Napangiti si Warren kahit kinikilabutan. “Pero kung sakaling huli ang lahat… sana bilhin tayo nang magkasama. At least mapapanatag ang loob ko.”

Ngumiti si Brady, matamis at buo. “Aww. Pero no. Hindi tayo aabot diyan. Makakaalis tayo.”

Tumango si Warren, mariin, desidido. “Tama ka. Pero fuck… hindi ko alam kung dapat ikiskis ko na lang ang titi ko sa sahig para labasan ako dahil sa libog… o kung dapat nating isipin kung paano makakatakas.”

Gumapang si Brady palapit gamit ang mga paa, bumulong habang nakapusas, “Pwede namang pareho. Pwede tayong magpakitang-gilas habang naghahanap ako ng paraan para makatakas. Nakabukas pa ang mga camera, so mas natural kung… gumalaw tayo.”

“Okay,” mabilis ang sagot ni Warren.

“Tsupain mo ’ko habang tumitingin ako sa paligid,” utos nito.

Malaki ang tiwala niya kay Brady, at sabagay, kanina pa napupukaw ng atensyon niya ang kabuteng nakasilip sa ibabaw ng briefs ng lalaki, basang-basa ng sariling dagta.

Lumapit siya, dahan-dahang dinilaan ang leeg nito. Ramdam niya ang init ng balat, ang alat ng pawis. Bumaba ang dila niya sa dibdib, sinupsop ang matigas na utong, pinilit pang magmarka ng pulang bilog sa paligid. Dinilaan niya ang abs nito, sinusundan ang bawat uka ng ripples.

“Aaahhh, tangina… shit may foreplay pa… uhmmm… Warren… fuck…” ungol ni Brady, iniikot pa ang mga braso niyang nakatanikala para mas mabigyang daan ang bibig ng kasamahan.

Pagbaba ng tingin ni Warren, kitang-kita niya ang namumulang ulo ng burat ni Brady, kumakabog sa bawat pintig, lumilikha ng dagdag butil ng precum na umaagos sa manipis na tela. Halos see-through na ang camo briefs. Dinilaan muna niya ang dulo, sinipsip ang precum, pinapanood ang pamimilipit ng katawan ng agent. Kinagat niya ang garter, hinila pababa, at isinubo na ang nakabuyangyang na sandata.

Mainit. Mabigat. Halos sumabog ang lalamunan niya sa bawat ulos. Ramdam niya ang katigasan at ang kurba ng ulo na kumakatok sa likod ng kanyang lalamunan, dumudulas sa dagta. Umaagos nang masagana, dinadagdagan ang libog niya. Ang base ng shaft, mainit, puno ng ugat; ang mabibigat na betlog, tumatama sa kanyang baba tuwing nagde-deepthroat siya.

Ginawa niyang parang pagsilindro ang pagsuso, mabilis at masidhi. Lumabas ang instincts niya bilang performer. Walang pakialam kahit nakaposas siya—lalo’t ang mga ungol ni Brady ay lalong lumalalim at bumibigat.

Tumingala siya. Nakita niya ang contorted pero guwapong mukha ng agent, namumuo sa sarap ang bawat pilik. Ngunit kahit nanginginig sa sensasyon, nakalitaw pa rin ang kalmadong determinasyon sa mga mata nito; nagmamasid, naghahanap ng anumang maaring maging susi ng kanilang pagtakas.

Nag-aalangan si Warren kung huhusayan ba niya ang pagtsupa para tuluyang ilubog sa sarap ang kasama, o kung dapat niyang i-easy-han lang para makapokus pa ito nang buo sa pagmamasid. Pero pinili niya ang una. Kilala niya si Brady—talentado, disiplinado—kaya nitong magmasid habang umuungol sa sarap ng bibig niya.

Ilang ulos pa ang pinalamon niya bago hinugot ni Brady ang burat mula sa kanyang bibig, basang-basa ng laway at precum. Tumayo ito, pawis na kumikintab sa dibdib. “Agh. Tangina. Ang sarap mo talagang tsumupa. Aabot tayo ng 3 million niyan, eh.” Nagawa pa nitong bumuska sa gitna ng kanilang krisis, tapos ay tumalikod, “Pakita mo rin sa kanila kung gaano ka kagaling kumain ng puwet.”

Hindi na nag-atubili si Warren. Dumukmo siya agad sa likuran ng lalaki. Nakabuyangyang ang hairless na butas ni Brady. Maputi, malinis, pero nangingintab sa pawis. Agad niyang dinilaan ang paligid, pinasadahan ng basang dila ang bawat guhit ng hiwa, hanggang sa lumapat nang buo sa mismong butas.

“Uhhh fuck,” ungol ni Brady, umiling ang ulo.

Walang puknat na laplap si Warren. Lumulusot ang init ng kanyang hininga sa loob, parang binubulungan ang dulas na bukana. Ang musk ng lalaki ay sumisingaw, isang nakakaulol na halimuyak ng pawis at kalibugan na lalong nagpasabik sa kanya. Kada higop at dila niya, kumokontra at kumikibot ang masel ng puwet ni Brady—matitigas na glutes na lalong tumitigas tuwing nagco-contract kapag napapapilipit ito sa sarap.

Iba talaga kapag puke ng kapwa lalaki ang kinakain niya. Mas matindi, mas musky, mas nakakahawakhayok. Ang bawat ungol na inilalabas niya habang nakaduldol ang bibig sa butas ay tila sinasalo ng mismong bukana, bumabalik sa kanya na parang tinatanggap ng laman ang kanyang hayok na paglaplap. Ramdam niya ang pag-urong ni Brady para lalong idiin ang kanyang mukha sa tumbong nito. Ramdam niya ang panginginig ng mga muscles nito sa puwet at hita dahil sa kanyang pag-rim.

Pawis na pawis na rin si Warren, tumutulo sa kanyang mukha at leeg, basang-basa ang buhok. Nakataas ang mga posas na kamay, pilit nilalamas ang puwet ng kasama kahit hindi niya magalaw nang buo ang mga galamay. Awkward ang anggulo pero ramdam niya pa rin ang matigas na pagbalikwas ng muscles ni Brady sa ilalim ng kanyang mga palad.

Samantala, hindi na niya mapigil ang sariling burat. Nakatali man siya, dama niya ang paglaban ng titi niya sa camo briefs—basang-basa na ng precum, nakamarkang parang mantsa ng tubig. Lalo pang kumislot ang puson niya kaya’t lumapit siya sa hita ni Brady, ikinaskas ang sarili niyang basang bukol sa binti nito. Halos mabaliw siya sa alitan ng manipis na tela sa namamaga niyang uten.

Patuloy-tuloy ang mga baritonong halinghing ni Brady. “Aayyyy ahhhh aghh ayyy… AYUN FUCK!” malakas na sigaw nito, nanginginig ang katawan.

Parang may nadiskubre ito, base sa huling bulalas.

Sa gitna ng halinghing, iniangat nito ang paa, saka tinapakan at kinadyot ang base ng CCTV sa dingding. Gumalaw-galaw ang mount, kumalansing ang bakal, at bumitin ang isang piraso ng makapal na wire.

Sa sobrang libog ay parang hindi nahalata ang motibo. Umungol pa ito nang malakas, “Tangina, Warren! Sige paaaa!” sabay hampas ng nakaposas na kamay, kunwari’y nadadala sa kalibugan, pero ang totoo’y hinuhugot na ang wire.

Kumurap ang pulang ilaw ng camera bago tuluyang namatay. Tumigil na marahil ang broadcast. Huminga nang malalim si Brady, saka kinagat ang dulo ng wire at iniabot kay Warren. “Kagat mo muna, bro. Gagamitin natin ‘to.”

Tumigil si Warren saglit sa pagdila at muling tumitig sa lalaki. Namumuo pa ang laway at precum sa kanyang labi. May hawak na silang improvised na susi.

Umupo si Brady, pinilipit ng mga daliri ang wire hanggang makagawa ng isang payak na lockpick. Halatang sanay ito. Nakakunot ang noo, subalit steady ang galaw. Ilang minuto lang, may hugis na ang wire na pangbukas ng posas.

“Shit, buti hindi pa ako purol sa ganito,” bulong nito, may halong ngiti at hingal. Hinaplos ng kamay ang sariling dibdib na pawis na pawis, bago ipinasok ang wire sa lock ng posas. Kumalansing at klik.

“Shiiit,” napasinghap si Warren, "putangina mo. Ang galing."

Tinanggal ni Brady ang posas niya, saka kinuha ang briefs na nasa ibaba ng tuhod nito. Isinuot nito muli iyon, medyo nakangiwi “Shit. Nabitin. Masyado mo namang ginalingan. Walang-wala ‘yung first day na Warren na reluctant… sa galing mo na talagang magpasaya ng burat at butas!”

Napangiti si Warren kahit pawis na pawis at bukol na bukol pa rin ang kanyang camo briefs. “Pangako ko sa’yo, hindi ka na mabibitin kapag nakalaya na tayo dito.”

Kinindatan siya nito, nagfi-flex pa ng abs habang inaayos ang suot. “Aasahan ko ‘yan, ah.”

Pinanood ni Warren habang maingat na ginamit ni Brady ang improvised na lockpick sa kanyang posas. Ilang segundo lang ang lumipas bago marinig ang mahinang klik, at tuluyan nang bumuka ang bakal. Napahawak siya sa sariling kamay, ramdam pa rin ang malalalim na marka ng pagkakadiin ng metal.

“Fuck… ang galing mo talaga, Brady,” bulong niya, may halong paghanga at ginhawa.

Hindi na sumagot ang lalaki, bagkus ay mabilis na tumungo sa pintuan. Doon, muling ikinasa ni Brady ang pinilipit na kawad at marahang iniikot ang knob. Sandali silang naghintay habang dahan-dahan itong bumibigay, at nang sa wakas ay bumukas, lumingon si Brady at sumenyas.

“Halika na. Hindi ko alam kung ano ang nasa labas ng pintong ‘to, kaya huwag kang lalayo sa tabi ko.”

Tumango si Warren at agad na hinawakan ang kamay nito. Saka sila sabay na lumabas.

Humampas agad sa kanila ang bigat ng hangin sa corridor. Makitid ang pasilyo, walang anumang kagamitan, kulay abo ang mga dingding, at malamlam lamang ang ilaw na pumapailanlang mula sa kisame. Sa dulo ng pasilyo ay may kanto, pakanan, at bago pa iyon ay isang saradong pinto na wari’y papasok sa ibang silid. Tahimik ang paligid, ngunit ramdam ang kaba na bumabalot sa bawat hakbang.

Maingat ang kilos ni Brady, halos parang isang hayop na sanay manghuli. Mga mata nito ay kumikilos nang walang tigil, nagmamasid sa bawat sulok. Hinila niya si Warren, dinadala nang mabilis ngunit hindi pabigla-bigla. Subalit napamura ito nang biglang mapansin ang isang kumikislap na pulang ilaw.

“Fuck. Meron ding mga CCTV dito. Shit.”

Napatingala si Warren, at doon niya nakita ang dalawang kamera na nakaturo mismo sa kanila. Pareho itong may pulang ilaw na nakabukas. “Shit…” bulong niya, ramdam ang paggapang ng lamig sa kanyang likod.

“Halika,” madiing sabi ni Brady. “Kailangan nating bumilis bago nila mahalatang wala na tayo.”

Nagmamadali silang kumilos patungo sa dulo ng hallway, ngunit bago pa sila makarating sa lagusan, dalawang anino ang biglang sumulpot mula roon. Mga lalaking nakapormal—polo at pantalon—ngunit nakamaskara. Ang mga tattoo sa kanilang mga kamay ng pagkakakilanlan: Number Five at Number Nine.

Hindi pa man nakakaporma sina Warren ay naglabas na ng baril si Mr. Five at itinutok sa kanila.

“Hindi kayo puwedeng tumakas!” mariing sigaw ng sponsor.

Hindi gumalaw sina Warren at Brady. Para bang nanigas ang buong katawan ni Warren nang makita ang malamig na bakal ng baril na nakatapat sa kanila—isang katiyakan ng panganib na handang pumutok anumang saglit. Malakas ang kabog ng dibdib niya, bawat tibok parang malakas na dagundong na umaalingawngaw sa loob ng kanyang tainga.

“Bumalik kayo sa loob do’n,” malamig na utos ni Mr. Nine.

Walang nagawa sina Warren kundi dahan-dahang umatras, bawat hakbang ay parang nakabigkis ng mabigat na tanikala ng takot. Hanggang sa muli silang makabalik sa silid na pinagtangkaan nilang takasan. Sumunod ang dalawang sponsor, at kasabay ng pagsara ng pinto ay parang tuluyan ding sinarhan ang maliit na bintanang nagbigay ng pag-asa sa kanila.

Napansin agad ni Mr. Nine ang mga nasirang gamit at nalaglag na posas. “Tangina. Nakakabilib din kayo ah. Nakatakas talaga kayo,” komento nito, may halong inis at paghanga.

“Hindi kayo puwedeng umalis. Alam niyo ba na lagpas tatlong milyon na ang bids niyo per head? Plus fifty percent para i-keep kayong magkasama.” Bahagyang ngumisi si Mr. Nine, tinig na puno ng kapangahasan. “Medyo nagkakagulo na sa labas. Kaya kami na mismo ang magbabantay sa inyo.”

Mabilis nilang muling pinosasan sina Warren at Brady, hindi alintana ang pagtutol ng una. “Putangina niyo! Ugh! Pakawalan niyo kami!” bulyaw ni Warren, nanginginig sa galit at desperasyon. Gusto niyang manlaban, gusto niyang umatake, pero alam niyang mas mainam munang hintayin ang kilos ng kasama niyang mas sanay sa ganitong mga krisis.

Tahimik lang si Brady. Kalmado pero madilim ang mukha, tila nagtatago ng mga bagyo sa likod ng mga matang nagmamasid, nagbabantay, nag-iisip.

“Tangina niyo,” singit ni Mr. Five, hindi maitatago ang pagnanasa sa tinig. “Buti na lang ang sarap niyo kahit pasaway kayo.”

“Dapat matikman natin ‘tong mga ‘to,” dagdag ni Mr. Nine, medyo may halong panghihinayang ang tinig. “Kapag nabili at na-transport na sila, baka hindi na tayo umabot.”

“Eh ‘di sige, tikman mo na. Ako ang magbabantay.” Tinapat ni Mr. Five ang baril sa kanila. “Pagkatapos mo, ako naman.”

Walang pag-aalinlangan, hinatak ni Mr. Nine si Brady. Mabilis nitong hinubad ang camo briefs ng agent, kasunod ang sarili nitong pantalon. Sa iglap na iyon, tumambad ang burat nitong galit na galit. At bago pa makaporma si Brady, mariin na itong kinantot sa puwet—walang pasakalye, walang pag-aalaga, puro gigil.

Napapikit si Brady, nanigas ang panga, at gumuhit ang galit sa bawat linya ng mukha nito. Pawisan na ang katawan niya, kumikibot ang mga litid sa leeg sa bawat ulos na mariin at walang humpay. Ngunit kahit puno ng inis at poot, hindi maitatago ng katawan ang katotohanan: kanina pa siya naiwan sa bangin ng pagnanasa. Ang burat niya’y matigas, nanginginig sa sobrang tensyon, at tuluy-tuloy ang pagtulo ng precum mula sa namumulang ulo nito, dumadaloy hanggang sa carpet.

Galit, pero nasasarapan. Ang mga ungol na lumalabas sa kanyang bibig ay sabayang hinugot mula sa libog at pagkasuklam.

At sa gilid, si Warren. Nilalamon ng halo ng matinding selos, pagkamuhi, at pagnanasa. Hindi na niya maitatago ang libog na unti-unting kumakain sa kanya. Ang titi niya sa loob ng camo briefs ay muling nag-full mast, tirik na tirik, basang-basa na ng sariling precum. Gusto niyang lumapit, gusto niyang lasapin ang burat ng kanyang kasama, ngunit pinipigilan niya ang sarili. Ayaw niyang ipakita ang kahayukan sa mga halimaw na ito.

Pero nahalata siya ni Mr. Five. “Tsupain mo burat niya,” malamig na utos nito, baril pa rin ang nakatutok.

Walang nagawa si Brady kundi sumunod. Hinubad ni Mr. Nine ang camo briefs ni Warren, pinakawalan ang matigas, malagkit, at nangingintab na burat nito. Bumaba ang ulo ni Brady at buong giting na sinunggaban ang kanyang tarugo.

At doon tuluyang bumigay si Warren. Ang init ng bibig ni Brady, ang hagod ng dila nito na halos sambahin ang bawat ugat ng kanyang burat, kahit parehong nakaposas, kahit parehong nasa bingit ng panganib, nagpaubaya siya. Hinayaan niyang sakupin sila ng libog.

Napapatingala siya, kinakagat ang labi, nanginginig ang katawan. Ang mga ungol ni Brady habang binabayo sa likod ay sumasabay sa ritmo ng pagsuso nito sa kanya. Parang lahat ng tunog sa paligid ay pinagsama-sama—ang baritonong pag-ungol ni Brady, ang maingay na paghampas ng katawan ni Mr. Nine, at ang basa at maingay na tunog ng bibig sa burat.

“Ahhhh tanginaaaahhh!” Sigaw ni Warren, halos mabaliw sa sarap. Dumaloy ang init mula sa kanyang puson, at sa isang iglap, sumabog ang katas niya—eksplosibo, masaganang sirit na agad nilunok ni Brady nang walang pag-aalinlangan. Lahat, sinimsim, ininom, nilunok hanggang sa huling patak.

Kasabay halos ng kanyang climax ay ang pagkisay ni Brady. Kusang nagpakawala ng limang matitinding sirit ng tamod, tumalsik sa carpet sa ilalim nila. Pawis, nanginginig, halos mawalan ng ulirat sa sabayang sarap at poot.

Hindi rin nagtagal si Mr. Nine. Humugot ito, mabilis na nagjakol sa likod ni Brady. “Tanginaaaa!” bulalas nito, bago tuluyang pumutok. Kumalat ang malapot na katas sa likod, puwet, at hita ng agent na nakatuwad, nakaposas, at tumatagaktak sa pawis.

At sa gitna ng lahat ng iyon, nanatili si Mr. Five, nakangisi, ang baril ay hindi pa rin umaalis sa kanila.

“Amin na ‘yang baril. Ikaw naman ang kumantot sa mga ‘to,” utos ni Mr. Nine, malamig at puno ng libog ang tinig.

Nag-abot si Mr. Five ng baril. Unti-unti nang nagtatanggal ng damit si Mr. Nine, handa na sanang sumawsaw muli sa kanilang kahayupan, nang biglang nag-iba ang ihip ng hangin.

Sa isang iglap, hinampas ni Mr. Nine ang handle ng baril sa batok ni Mr. Five. Malakas ang kalabog nang bumagsak ito sa sahig, walang malay.

“Shit!” bulalas ni Warren, nanlaki ang mga mata.

Hinila ni Mr. Nine ang maskara at marahas itong inalis. Sunod niyang pinunasan ang henna tattoo sa kamay gamit ang laway at manggas, at sa isang iglap, nabura ang marka—payo lang pala ng pentel pen. Tumambad ang isang guwapo, matikas na lalaki, nasa mid-40s ang edad, blond ang buhok na bahagyang basa sa pawis.

“Ayos lang kayo?” tanong nito, tinig na puno ng pagkabahala.

Ngumisi si Brady, napapailing. “Buti nakita mo kami dito.”

“Mukhang napagana nung isang agent ‘yung comm device natin,” paliwanag ng lalaki. “Sinabi niya sa akin na nadakip na kayong dalawa. At dahil nasa loob ako, alam ko kung nasaan kayo.”

Isa-isa niyang tinanggal ang posas—una kay Brady, tapos kay Warren. Hindi makapaniwala si Warren sa bilis ng pangyayari. Parang ang bigat ng lahat ng sandaling lumipas ay ngayon lang bumuhos sa kanyang ulirat.

Habang pinapakawalan siya, nagpakilala ang lalaki. “Ako si Agent Ten. Pasensya ka na, Warren. Akala ko kasabwat ka talaga. Kaya ikaw ang napagdiskitahan ko habang undercover ako.”

“Ahhh… so… ikaw si Mr. Ten?” tanong niya, gulong-gulo.

“Yeah, ako nga. Pero siguro ngayon alam mo na, kasamahan ko si Brady sa agency.”

Napatawa si Brady kahit pawisan pa at hingal. “Tangina mo, Ten. Ang sarap mo pa ring kumantot, gago ka. Talagang inenjoy mo, ah.”

Natawa rin si Ten. “Sige na nga. Tumakas na tayo dito. Nasa labas na ang mga taga-NBI, isa-isa nang hinuhuli ang mga sponsor.”

Mabilis silang nagsuot muli ng briefs, nagmamadali. Tapos ay tinungo nila ang kabilang silid. Doon nila nadatnan sina Ford, Collo, Rojiero, Jayen, Folger, Edinburg, Keiron, Russell, at Django. Lahat suot ang mga Indiana Jones uniform, mukhang nabigyan na ng pagkakataong makabawi.

“Warren!” sigaw ng ilan, sabay ang halos sabay na tugon, “Brady!”

Ramdam ang pagka-relieved ng kanilang mga kasama. Halatang alam na ng mga ito ang sitwasyon, at sa muling pagkikita, tinulungan agad sila ng mga ito na magbihis nang maayos.

“Lahat halos ng mga sponsor na dawit, na-neutralize ko na,” sabi ni Agent Ten. “May tatlo talagang clueless sa nangyayari.”

“Nakita mo si Hoan? Kasama siya sa gulo,” ani Brady, seryoso ang mukha.

“Oo, pero nawawala. Kailangan pa nating hanapin.” Kumuha si Ten ng ilang baril mula sa aparador at iniabot ang mga iyon sa mga contestants na marunong humawak ng armas. Naglakad na sila palabas ng villa, sina Brady at Ten ang nanguna, maingat sa bawat pasikot-sikot ng pasilyo. Sa sahig, nakahandusay na ang ilang goons, nakaposas at wala nang laban.

Pero bago pa tuluyang makalabas si Warren, bigla na lang may humagip sa kanyang katawan. Malakas ang hatak, tapos ay may malamig na bakal na idinikit sa kanyang leeg: isang kutsilyo.

“PUTANGINA!” sigaw niya.

Si Mr. Hoan iyon, hingal, pawisan, desperado. “Tangina mo! Kahit ikaw lang ang makuha ko… yayaman na ako!”

“WARREN!” garalgal na sigaw ni Brady, handa nang sumugod.

Pero mabilis ang instinct ni Warren, pinalakas ng endorphins at galit. Kinagat niya ang kamay ng lalaki, saka tinadyakan nang mariin. Nahulog ang kutsilyo, at siya ang nakakuha. Isang mabilis ngunit marahas na hagupit sa hita ng kalaban. “PUTANGINA MO!”

“Aaaahhhh!” mangiyak-ngiyak na sigaw ni Hoan, bumagsak sa sahig, duguan ang hita.

Tumakbo palayo si Warren, hingal, naglalagablab ang dibdib. “Fuck! Inang ‘yan!” Sigaw niya, umahon ang pagiging barumbado.

Sumugod si Brady, walang pag-aalinlangan, at sinapak nang malakas ang mukha ni Hoan. “Putangina mo! Mabubulok ka sa kulungan! Sasaktan mo pa si Warren, hayop ka!”

“Tigilan mo na ‘yan!” sigaw ni Agent Ten, mabilis na umaksyon. “Posasan na! Nang mahuli na.”

Ngunit bago pa tuluyan, humabol si Brady ng isa pang sampal sa sastre bago tuluyang pinosasan ni Ten. Tinakpan ang sugat sa hita nito, at iniwan sa gilid.

“Putangina. Nakakatakot ‘yon,” komento ni Django, nanginginig pa ang boses.

Nagpatuloy sila palabas, at sa wakas ay nasilayan nila sina Jonriel at Mierre. Sa gilid, nagyakapan sina Jaylad at Jayen, emosyonal sa muling pagkikita.

“Ano, naubos na natin lahat?” tanong ni Jonriel kay Ten.

“Oo. Ayos na. Lahat ng mastermind at goons, nakuha na,” sagot ng agent.

Tumingin si Warren sa paligid. Nandoon na ang mga NBI at pulis, inililigtas ang mga trabahador na dapat sana ay i-tra-traffic. Sa tabi-tabi, nakahain na rin ang mga shipment ng ilegal na substance, kumpiskado.

Bumuntong-hininga siya. “Tapos na ba? Ligtas na tayo.”

Inakbayan siya ni Brady, mahigpit, matatag. “Oo, Warren. Tapos na. Ligtas ka na. Ligtas na tayo.”

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1613] Firemen Yuppies

FIREMEN YUPPIES

By the time the sun sets behind the skyline, the true work begins.

I’ve spent twenty years commanding the city’s fire bureau, my hands calloused from real heat, my voice trained to cut through smoke and chaos. But lately, the emergencies are fewer. The city’s safer, the alarms quieter. The flames I once fought now live in the eyes of young men — fresh recruits who answer a different kind of call.

They come to me from boardrooms and skyscrapers, suits by day, stripped down by night. Ambitious yuppies in their twenties — driven, sculpted, eager. I recruit them not with promises of heroism, but with something more primal: strength, brotherhood, discipline… transformation.

They’re told it’s community work. Something for the CV, for their image. But I see the hunger in them. They want to sweat. They want to prove themselves. And under the red haze of the training lights, they do.

Five of them. Five golden, greedy yuppies who stepped out of boardrooms and willingly into the furnace. Not one of them truly knew what they were signing up for — not at first. But it didn’t take long for the truth to sink in: this was never just community service.

This was transformation.

They come to me now every night — shedding their dress shirts, their egos, their names. What remains is sweat, breath, muscle, and obedience. Their bodies answer before their mouths do.

Let me introduce them — not by name, but by power. By the men they were, before the firehouse reduced them to what they are.

1. The Head of Research & Development – the scientist.

He was analytical. Controlled. All equations and clean-cut suits. Now he’s nothing but raw need in bunker pants, kneeling in the center of the room with his eyes closed, waiting for orders. Every movement is precise — every breath shallow. He approaches training like an experiment: calculated, clinical, obsessive.

But the body betrays him.

By the time we hit the heat drills, he’s flushed and trembling, soaked in sweat and something deeper. He always asks for extra reps. “Please, Chief… one more.” Not to prove anything to me — but to earn the burn. To feel seen.

He says nothing when I push him further. Just opens his mouth slightly, eyes on the floor. Like he’s waiting to be used.

2. The Corporate Lawyer – the alpha.

In court, he’s ruthless. On firehouse floors, he’s the loudest to grunt, the quickest to strip. He likes pain. Welcomes correction. Challenges every limit I place on him — but only so he can be forced back down.

He lifts heavy, breathes harder. But what he really wants isn’t power.

It’s surrender.

He looks at me during drills like he wants to be broken in half and remade from ash. When he drops to one knee after a run, he always presses his forehead to the floor. “Thank you, Chief,” he whispers — like I just saved his life. Like he needs saving every night.

And I give it to him — in silence, in pressure, in heat.

3. The Brand Strategist – the smooth one.

Words are his weapon in the office, but here, he's all soft eyes and parted lips. His body is lean and sculpted, carved like something from marble — and he knows it. He watches me during drills with a gaze that smolders, full of intention.

He moves differently — like everything is choreography. Slow. Deliberate. Seductive. He doesn’t just do push-ups; he offers them. Back arched, arms flexing, face glistening under red light.

He always lingers after. Last to leave the locker room. First to volunteer to stay behind for extra photos, more poses.

When I call his name — and I rarely do — his breath catches like I’ve touched something he’s tried to keep buried. He craves being seen, not just for his body — but for the want etched deep in it.

4. The Junior Investment Officer – the upstart.

He’s the youngest. The hungriest.

Fresh from a major firm, all teeth and ambition. At first, he strutted in like a frat boy with something to prove. But now? Now he’s pure electricity. No more smirks. Just eyes wide with devotion, legs trembling during planks, mouth slightly open during rope pulls like he’s waiting to be filled with approval.

He works harder than all the others — not because he wants to impress me, but because he needs to.

He needs to be chosen. Used. Marked.

I make him run drills until his knees give out. He never complains. Only shudders when I adjust his form, when my voice gets low in his ear. He twitches like he’s been touched somewhere deeper than skin.

5. The Product Manager – the polished one.

He walked in with million-dollar poise — clean lines, pressed shirts, a jaw that could sell anything. But beneath the polish is a creature of appetite. He hides it well — but I see it.

I see how his fingers tremble when I call him forward for gear checks. How he locks eyes with me a second too long when I pass the water bottle. How his breaths get sharp during drills that require restraint.

He wants to serve. Not just to follow orders, but to carry the weight of them. To be responsible for my satisfaction.

And when I put the oxygen mask on him during simulation, the way he moans against the rubber tells me everything. It’s not fear. It’s worship.

Together they are my fire.

Every night, they gather in the training room under red light, half-clad in sweat-drenched bunker pants, chests heaving, eyes full of hunger. They call me Chief like it’s a sacred word. Like it tastes better on their tongues than anything else in this world.

And when the drills are over…

When the cameras are put away, and the station goes quiet…

That’s when they do their real service.

They don’t speak.

They just kneel.

Bare-chested. Ash-dusted. Palms open in reverence.

And I stand before them — the embodiment of the flame they cannot extinguish.

Not because it must burn…

But because they want it to.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1612] Latex Wiping

LATEX WIPING

I don’t even know why we live here.

Me and Mark: best linebackers in the league, the most alpha, jacked dudes ever. Girls literally scream our names, like, “Take me home!” after every game. And yeah, we could. But we just… don’t.

Because home is this apartment.

It’s cheap. Too cheap for two pro players like us. But the rent was like, laughably low, and we were like, “Hell yeah, more money for protein shakes.” But there’s… stuff here.

At night, when we get back, it’s quiet. Too quiet. Like the air is thick. And then we hear it.

The voices.

They come from the ceiling, or the vents, or maybe the walls, I dunno. They whisper: “Put on the latex… clean the latex… worship the latex…”

And bro, we just… do it. I can’t even explain why. It’s like my brain gets all soft and floaty. I don’t even laugh about it anymore.

We go to the bathroom. There’s this box. Shiny suits inside, and these silver briefs. I pull mine on. He pulls his on. It’s like… the tightest thing ever, hugging every muscle, every vein. I can feel my heart beating in my biceps.

Then it just happens.

Mark kneels first tonight. His big shoulders gleam in the bathroom light. I stand. He takes the wet cloth and wipes me. My thighs, my chest, slow circles, like he’s polishing me into some kind of statue. My body hums. The voices hum with it.

Then we switch. I kneel. I wipe him. His abs twitch under the latex. My hands slide down, up, over every curve of him. The smell of rubber and soap fills my head until I can’t think. The voices are louder now.

“Good… worship… polish the body… become latex…”

I don’t even feel like me anymore.

We go slower. Then faster. Breathing hard, cloths sliding, dripping. The tile is cold under my knees. Mark’s hand is on my head now, not even saying anything, just breathing. My vision blurs.

The lights flicker. Or maybe it’s in my head.

The voices change... they’re singing? Or laughing? Or… moaning? The sound slides into me like water in my ears. My name doesn’t feel like my name anymore. I’m just… latex. Just muscle. Just this ritual.

I think we end up on the floor. I think we fall asleep there. Or… maybe we dissolve.

Because every morning we wake up in our beds. No suits. No wet cloths. Just the smell of rubber and sweat in the air. And no memory.

Until the next night.

And the voices start again.

--------------

If you want advanced access to the complete chapters of the current story and advanced chapters of the latest Tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!