[SS-1638] Sweat Quencher

SWEAT QUENCHER

The lab was built for precision, but lately, it had become something else—humid, pulsing, alive with the scent of salt and heat. The air-conditioning could never keep up with him.

The subject sat under the blinding white lights, body gleaming with a sheen of sweat that looked more like temptation than data. His blue shirt clung to his chest, fabric tightening around his pecs every time he moved. He tilted a bottle of electrolyte solution to his lips and took a long drink. The muscles of his throat rippled. Droplets escaped, rolling down over his jaw, across his neck, and tracing the deep ridges of his abs.

The scientist tried to stay composed. Clipboard in hand. Glasses perched low. “Hydration levels stable,” he muttered to himself, though his voice cracked.

The subject smirked. “You like watching me drink, don’t you, doc?”

He said nothing, but his eyes betrayed him—tracking every motion, every twitch of a flexed muscle, every bead of sweat sliding down to the waistband of his soaked briefs.

“Do another set,” the scientist ordered, trying to sound clinical.

“Yes, sir.”

The subject peeled the shirt off. The room seemed to heat another degree as the scientist’s breath hitched. The man’s body looked engineered—shoulders broad, arms tight with veins, abs carved so deep they caught the light. Each push-up made his body quake slightly, and his sweat dripped onto the lab floor, forming small dark circles that gleamed like mercury.

The scientist noted the readings on his monitor, though he wasn’t reading anymore. His thoughts blurred with the pounding rhythm of the subject’s breath.

After the workout, the subject leaned back against the counter, chest rising and falling. “You said my sweat’s special, right?” he asked, grinning. “You should collect it properly.”

The scientist swallowed hard. “That’s… not part of the procedure.”

The man stepped closer. “Then maybe we change the procedure.”

His body radiated heat. The smell of exertion and salt filled the small space. The scientist tried to step back, but his hip hit the edge of the lab table. The subject caught his wrist, guided it to his chest, and pressed it flat against his skin. The scientist felt the slick warmth under his palm, the pulse beneath it—steady, powerful, alive.

“You feel that?” the man whispered. “That’s science too.”

The scientist’s composure shattered. His notes slipped from his hand, scattering across the floor. The subject pushed him gently back against the counter, their faces inches apart.

The first kiss was hesitant, then hungry—charged with all the restrained heat of the experiments before it. Their bodies collided, sweat mixing, breath syncing. The scientist gasped as the subject’s hands roamed lower, gripping his ass, teasing his cock through his pants until the sterile lab air filled with the sound of their heavy breathing and the taste of salt and desire.

The scientist’s hands found the subject’s sweat-slicked skin, tracing the lines of his muscles, feeling the throb of his hard cock against his thigh. The subject’s fingers worked at the scientist’s belt, freeing his erection, and he moaned into the kiss as their cocks brushed together, slick with pre-cum and sweat.

The monitor still blinked beside them, recording heart rates far beyond human calm.

By the time the experiment ended, neither could remember what data they were collecting—only that the cure for exhaustion, for logic, for loneliness, came bottled in sweat and cum. The scientist’s hand was sticky with the subject’s release, and his own cock pulsed with satisfaction. They stayed like that for a moment, panting, before the scientist finally pulled away, a small smile playing on his lips.

“Maybe we should document this,” he said, his voice barely above a whisper.

The subject grinned, his eyes sparkling with mischief. “I think that’s a great idea, doc.”

HMBS 13

ANG MGA REPLEKSYON SA UNANG CASE

“Gago, hindi ko iuuwi ’yan, ano! Baka may makakita at kung ano pa ang isipin ng mga tao!” singhal ni Royce habang nakatingin sa malaking balot na nasa likod ng kotse.

Nasa kalagitnaan pa rin ng diskusyon nilang magkasama ni Hansel kahit tapos na ang misyon nila sa Periergos Museum. Sa biyahe pa lang pabalik, ilang beses na silang nagtalo kung sino ang dapat mag-safekeep ng Flori Da Omeni.

Hinatid siya ni Hansel sa kanyang lugar. Ngayon ay nasa harapan na sila ng kanyang dorm. Nakatigil lang. Wala pang lumalabas dahil nagdi-diskusyon pa rin sila.

“Eh nakabalot naman ng maayos, hindi naman makikita,” paliwanag ni Hansel. “Ngayon mo na dalhin sa loob habang tahimik pa sa paligid. Wala ka namang roommate, hindi ba?”

"Wala ka rin namang roommate ah? Bakit hindi ikaw?!" inis na hirit ni Royce.

"Sa ating dalawa, mas marami akong hino-host na guest sa lugar ko," giit nito, "minsan ginagamit ang place ko para sa magdamagang meetings ng mga orgmates ko. Mas may chance na mabisto kapag sa akin."

Sumandal si Royce sa pinto ng sasakyan, pinasadahan ng tingin ang mukha ng kaklase. "Napakadaya mo, gusto mo lang na ikaw ang masusunod, eh," masungit niyang banat.

"Jusko naman, kung wala lang namang masyadong taong nabisita sa akin, ako ang magtatago niyan. Syempre gugustuhin ko sa akin ang safekeeping niyan," depensa nito, "pero klarong klaro si Prof. CV, hindi ba? Hindi puwedeng mabunyag ang sikreto? Gusto mo bang magkandaloko-loko tayo."

Bumuntong-hininga si Royce at sumuko, "okay fine. Sige. Pero tutulungan mo ako na buhatin siya."

Pumayag naman ang kaklase. Nag-alalayan silang dalawa sa pagpasok ng malaking framed painting na iyon na nakabalot hanggang sa kanyang dorm unit. Buti na lamang ay wala silang taong nadaanan. Medyo mahirap ipaliwanag sa mga tao kung bakit sila magkasama at kung ano ang dala dala nila.

Mabigat iyon, hindi lang pisikal, kundi parang may bigat din ng mga nangyari sa loob ng studio ni Fons. Habang binubuhat nila, sumagi sa isip ni Royce ang amoy ng langis, ang halimuyak ng balat, ang tunog ng mga halinghing habang ipinipinta sila—parang bumabalik lahat.

Pinatong ni Royce ang portrait sa isang gilid ng kanyang kuwarto. Tapos ay tumingin sa paligid at tumuro sa isang malaking aparador, "lilinisin ko ang mga gamit sa loob. Para diyaan ko itatago para talagang safe."

"Ang gulo dito sa kuwarto mo," puna ni Hansel, "tapos amoy... Amoy lalaki pa."

"Pakikialaman mo pa ang lugar ko, eh. Sige na umalis ka na," inis na singhal niya.

Hinawakan ng kaklase ang telang binalot sa painting. Tapos ay akmang hahatakin iyon.

Hinawakan ni Royce ang braso nito at pinigilan, "hoy, ano 'yang gagawin mo?"

"Sandali, gusto ko lang makita 'yung painting ulit bago ako umalis," anito.

Nagsalubong ang kilay niya, "aba. Eh kung gusto mo pala titigan 'yung painting na bastos para pagjakulan eh 'di sana ikaw ang mag-uwi."

Namaywang ito, "gago, if I know. Mamaya tititigan mo din 'yan bago ka matulog at magjajakol."

"Wala ka nang magagawa 'don kung ano'ng gagawin ko diyan, eh sa akin mo binigay," sarkastikong turan ni Royce. Pero sa totoo parang gusto niya ngang gawin iyon. Tulad ng ibang bagay na nakita at naranasan nila sa Periergos, parang may tangan na magic ang painting na iyon na talaga naman nakaka-intensify ng kalibugan. Tapos ay ininis pa niya ang lalaki, "gusto mo lang pasukin ng burat ko 'yung puke mo ulit eh."

Nanlaki ang mga mata ni Hansel, "tangina mo. Gago. Naisahan mo lang ako. Ikaw ang makakantot next time. Gago ka!"

Nginisihan niya ang student leader, "ows? Sana narinig mo kung paano ka umungol kanina habang niraratrat kita. Daig mo pa 'yung mga babaeng nakakantot ko kung makatirik ang mata mo, eh."

Namula si Hansel, nanginginig ang panga. “Hindi na ’yun mauulit,” sabi nito pero halatang nag-aalinlangan. “In your dreams, gago.”

Matigas na ang burat ni Royce dahil sa pang-aakit na ginagawa niya sa kaklase. Diniin niya ang kanyang crotch sa binti nito, "hmm? Talaga, eh kung kantutin kita ngayon dito?"

Napalunok si Hansel. Tinitigan siya sa mga mata. Tapos ay tinulak siya at humakbang ito papalayo. Pawis na pawis ito, parang ginamit ang lahat ng enerhiya sa katawan sa simpleng tulak na iyon, "fuck you. Fuck you."

Natawa si Royce. Naaaliw siya na ngayon ang mahangin niyang karibal ay obvious na tumitiklop sa kanyang sexual charisma. "Oh, eh bakit hindi ka pa umalis?"

Lumakad na sana si Hansel papalabas, ngunit tumigil ito sa pinto. Tila may pinaglalaban sa sarili. At bago pa makapagsalita si Royce, bigla itong bumalik at niyakap siya, mahigpit.

Sumunod ang halik. Mainit, marahas, puno ng pwersa at pagsuko. Nagtagpo ang mga labi nila, nag-espadahan ang mga dila, at lumakas ang hinga. Ramdam ni Royce ang tibok ng ari nitong tumutusok sa tiyan niya, sabay ang pagkibot ng sarili niyang katawan. Sinapo niya ang puwet ni Hansel, nilamas iyon sa ilalim ng khakis, marahas ngunit sabik.

Lalong lumalim ang halikan. Parang muling nabuhay sa loob ng dorm ang init ng Periergos: ang halimuyak ng langis, ng pawis, ng laman. Pareho silang umuungol na para bang gusto nilang gawin ulit ang ginawa nila kanina.

Si Hansel ang unang bumitaw. Pawis na pawis, namumula ang pisngi, nanginginig ang boses. “Putangina… bakit hindi ko mapigilan ang sarili ko?”

Bago pa makasagot si Royce, umatras ito at mabilis na naglakad palabas ng dorm, halos magdabog. Naiwan si Royce na nakatayo, hingal at nakangiti.

Napahalukipkip si Royce. Mukhang tama nga ang propesor niya. Kaya niyang magpatiklop ng mga kaaway sa pamamagitan ng kanyang sexual prowess. At kung mapapatumba niya ang isang mataas ang lipad na katulad ni Hansel, mas marami pa siyang mapapatumbang iba, sa ngalan ng tagumpay.

——————————————————————————

Maaga pa lang ay naroon na si Royce sa silid ng klase ni Prof. CV.

Sa loob, nakaupo na sina Panfil, Toma, Zim, at Pender. Ang apat ay nagkukuwentuhan. Pare-parehong naka-briefs—bikini cut, manipis, halos wala nang itinago. Ang mga bukol sa harapan ay buhay na buhay, kumikislot sa bawat biro at tawanan.

Si Royce naman ay naka-flesh-colored na briefs—ang parehong suot niya sa Periergos noong Sabado. Halos magmukha siyang hubad.

Umupo siya sa tabi ni Panfil. “Hoy pare, kumusta?” bati niya, sabay tingin sa payat pero matikas na katawan ng kaklase.

Ngumiti si Panfil, itinulak ang salamin sa ilong at hinagod siya ng tingin mula ulo hanggang paa. “Ayos naman. Pero pare, ang sexy mo talaga. Para kang kinulayan lang ng balat. Tangina, ’yang suot mo parang hangin lang.” Tapos ay dinakma nito ang harapan ng briefs niya.

Nagulat si Royce, pero ngumisi rin. “Mukhang tumaas ang confidence mo ah. Mukhang successful ang mission n’yo kay Prof. CV.” Gumanti siya, dinakma ang umbok ni Panfil. Ang ten-incher sa loob ay makislot, mabigat, at mainit. “Tangina, ang laki mo pa rin talaga.”

Tumawa si Panfil at bago pa man makapagsalita si Royce ay hinalikan siya nito. Diretso at walang pasakalye. Nagulat si Royce, pero tinugon din ang halik, mainit, puno ng pagnanasa.

Sa tabi nila, sumipol si Toma. “’Yan oh! ’Yan ang Panfil na halimaw! Tanginang ’yan, lumabas na.”

Bumitaw sila sa halikan. “Kayo nga pala ang magkapareha ano?” tanong ni Royce, inaayos ang buhok.

Tumango si Toma, “Oo, pare. Nakakakaba sa una pero puta, nung huli, ibang klase. Si Panfil parang hayok. Akala ko mahiyain, ’yun pala, halimaw.”

Napatingin si Royce kay Panfil na ngumisi lang ng maloko. Halata sa mga mata nito ang kumpiyansa ng lalaking na realize ang natatago nitong sikreto.

Bumaling si Royce kina Zim at Pender. “Kayo, musta naman?”

Nagtaas ng thumbs-up si Zim. “Mahirap sa simula, pero tangina, nung kalaunan... ibang sarap din.”

“Putangina, mga pinagdaanan natin sa klaseng ’to,” sabad ni Pender, napapailing pero may pride.

Bago pa sila makapagtawanan, bumukas ang pinto.

At pumasok si Hansel.

Naka-pulang jockstrap ito. Syempre may swagger si role model student.Lahat sila napatingin, kasama si Royce na halos mapalunok sa ganda ng hulma ng katawan ng kaklase. Ang likod, parang binakat ng ilaw. Ang puwet, bilog at matambok, kumikilos sa bawat hakbang.

“Yo, mga pare,” bati ni Hansel, kaswal lang.

Nagtagpo ang paningin nila ni Royce. Sandaling nagkatinginan. Naalala ni Royce ang lagusan nitong mahigpit, ang init, ang paraan ng pag-ungol nito habang binabayo niya noong isang araw. At ang hitsura nito habang binabarurot ni Casper. Napalunok siya, at napansin iyon ni Hansel. Namula ito at mabilis na umupo, pilit itinatago ang ngiti.

Ilang sandali pa, bumukas muli ang pinto. At pumasok si Prof. CV.

Naka-green na skimpy speedo ito, makintab, parang gawa sa satin, na mas lalo lang nagpalutang sa kulay ng balat at hulma ng katawan. May mga patak ng langis sa dibdib at balikat. At tulad pa rin ng lagi nitong dating ay ang macho at sexy nito. Napasinghap silang anim sa hindi masukat na erotic charm ng teacher. Iba talaga ang halong intellectual na aura ng nakasalaming propesor at sexual charisma nito. Nakangiti ito sa kanila nang pumuwesto sa harapan.

“Good morning, gentlemen,” bati ng propesor. “I heard from all of your partners. Lahat daw kayo, mission accomplished.”

Nagpalakpakan silang anim.

“Ngayon,” patuloy ni Prof. CV, “ikukuwento ninyo sa mga kaklase ninyo ang mga karanasan ninyo. Gusto kong marinig kung paano ninyo ginamit ang discipline and desire sa inyong mga mission. Syempre, despite all of the crazy things we do here, this is still a class. And you should learn. From me. From each other. And from the men we conquer."

Tumuro ito kina Royce at Hansel. “Let’s start with you two.”

Awkward na nagkatinginan silang dalawa. Tapos ay sabay silang tumayo. Tumungo sila sa harapan.

Nauna si Hansel magsalita—natural, sanay ito sa pagsalo ng spotlight. “So, we were sent to Periergos Museum,” panimula nito, parang extemporaneous speech. “Ang goal namin ay makuha ang painting na Flori Da Omeni mula sa protege curator, si Alfonso Fons. It's special... so we had to... negotiate.” Tapos ay kindat at knowing na tingin sa kaklase at sa propesor na nasa gilid.

Habang nagsasalita si Hansel, hindi mapigilan ni Royce na mapatingin sa katawan nito. Kumikislot ang bukol sa pulang jockstrap. Mukhang nagre-react din ang burat nito sa mga alaalang pinagsaluhan nila.

Habang idinetalye ni Hansel ang pagpunta nila sa museo, ang kakaibang arkitektura, at ang pagkikita nila kay Fons at sa assistant nitong si Casper, unti-unting nagbabalik kay Royce ang lahat. Ang amoy ng pintura, langis, at pawis. Ang kinang ng balat ni Casper sa ilalim ng ilaw. Ang pakiramdam ng kamay ni Hansel sa kanyang dibdib.

Hindi na siya nakatiis. Habang patuloy sa pagsasalita si Hansel, dahan-dahan niyang hinaplos ang dibdib nito.

Napatingin si Hansel sa kanya, bahagyang nagulat pero ngumisi. Sa halip na umiwas, dinakma rin nito ang pecs niya.

Napatawa si Prof. CV, “let’s make this exciting.”

At bago pa sila makapagsalita, lumapit ang propesor sa kanila, marahang binaba ang kanilang briefs.

“Professor—” hindi na natapos ni Royce dahil naramdaman na niya ang bibig ni Prof. CV sa kanyang matigas na burat. Mainit, basa, at magaling. Swabe. Walang sabit. At babad na babad talaga.

“Uhhmm…” napaungol siya, habang hinahaplos ni Hansel ang balikat niya.

Tuloy lang si Prof. CV, palit-palit ng bibig at kamay sa tarugo nilang dalawa, parang maestrong sinasabay ang ritmo ng paghinga sa bawat ungol.

Sa paligid nila, nagsimula nang magsalsal ang mga kaklase—si Panfil, si Zim, si Pender, si Toma—lahat ay nakatitig sa eksena, nakikinig sa storya, hinahabol ang sariling hininga.

Pero kahit ganon, hindi tumigil si Hansel sa pagkukuwento. Pumapagitna ang mga ungol sa bawat pangungusap. “...and then, Casper joined us… he was so oily, so perfect… he—ahhhh—he guided us how to channel desire into art… Tapos nagpasabog kaming lahat. Tapos grabe 'yung painting na nagawa nila dahil sa amin. Fucking shit!"

Si Royce, nanginginig sa sarap, ay napahawak sa balikat ni Hansel, hinila ito palapit. “Nakalimutan mong sabihin ’yung part na nakantot ka,” bulong niya, mapanukso.

Namula si Hansel, napaatras, “gago ka talaga.”

Tumawa si Zim. “Ayun Hansel pare, welcome to the club!”

Sa gitna ng tawanan, tumayo si Prof. CV, tumutulo ang laway sa labi, ang katawan kumikintab sa pawis. Nilingon ang klase, naglagay ng mga kamay sa bewang.

“Gentlemen,” sabi nito, malalim ang boses, “what you witnessed here, and what you did out there, are the same lesson: that power and pleasure can exist in balance. And you can apply it in any scenario. You just have to imaginative and compelling. And I'm sure the others experienced that too. In this case that I provided all of you."

Pagkatapos ng kuwento nina Royce at Hansel, hindi pa man bumabalik ang tibok ng normal sa silid ay nagsalita na si Prof. CV. “Very good, you two. You’ve shown both risk and restraint. Now, let’s hear from another pair.”

Nilingon ng propesor sina Toma at Panfil, na kapwa nakaupo sa gilid ng mat. Parehong naka-bikini briefs—si Toma ay may suot na navy blue, si Panfil naman ay kulay dilaw, manipis. Halata ang kabog ng mga ari, buhay na buhay,.

“Sir…” mahinang tugon ni Toma, nakangisi, “handa po kami.”

Tumango si Prof. CV. “Good. Then, share your experience.”

Huminga muna ng malalim si Toma bago nagsimula. “Ang case po namin ay kay Mr. Alonzo Rivera—isang kilalang broadcast journalist. Matanda na pero sobrang influential. Kilala naman natin siya kasi napapanood natin siya sa TV. ’Yung mission po namin ay kumbinsihin siyang mag-imbestiga sa mga labor abuses ng isang textile factory na walang union.”

Tahimik ang lahat, pero mainit. Puro amoy pawis, langis, at excitement. Si Panfil ay nakatingin lang sa kawalan, parang nagbabalik sa nangyari.

“Pumunta kami sa opisina niya sa Ortigas,” dagdag ni Toma. “Private office. May soundproof glass. Halatang sanay sa mga sekreto.” Napahawak ito sa dibdib. “Pagpasok namin, pinasilip niya ’yung mga awards, mga photos niya with senators, CEOs… Pero pare, iba pala ’yung hilig ng mamang ’yon.”

Napailing si Prof. CV, nakangiti. “Yeah I know. He's made some articles of me in newspapers. That's why I know him.”

Tumango si Toma. “Oo, sir. Ang sabi niya, gusto niyang ‘ma-feel ulit na walang control.’ Nagulat kami. Akala namin bibigyan pa kami ng interview muna. Pero ’nung sinabi niyang gusto niya raw ma-manhandle, napatingin ako kay Panfil.”

Dito na nagsimulang magsalitan ang dalawa sa pagkukuwento. Habang nagsasalita ang mga ito, tumungo si Prof. CV kay Royce at nagsabing, “Royce, Hansel—bigyan niyo sila ng pampagana.”

“Sir?” tanong ni Royce, pero alam na niya ang ibig sabihin.

Tapos ay nag-gesture ang propesor ng pagtsupa.

Lumapit siya kay Panfil, habang si Hansel ay lumuhod kay Toma. Nang marinig ni Toma ang pagsasalita ng propesor, napasinghap ito pero hindi umangal. Parang alam na rin nilang bahagi iyon ng proseso.

Lumuhod si Royce sa harap ni Panfil. Mula sa malapitan, nakita niya ang tensyon sa loob ng dilaw na tela. Ang laki ng umbok, halos di kasya. Ramdam niya ang init na nagmumula roon, parang pulso ng isang makina.

“Go on,” marahang sabi ni Prof. CV, “and narrate.”

Bago pa man makapagsimula muli si Panfil, dahan-dahan nang binaba ni Royce ang briefs nito. Dumulas iyon pababa sa hita, at ang matigas at malaki nitong burat ay umigkas, mainit, at matigas na parang bakal. Masagana ang precum.

Nag-angat ng tingin si Royce kay Panfil, na halatang pigil ang hininga. “Just keep talking,” bulong niya, bago idinikit ang labi sa ulo ng tarugo.

Napa-ungol si Panfil. “Unghhh… Sir, si Mr. Rivera po, noong una… mahiyain pa ako. Si Toma ang nakauna sa kanya…”

Habang sinasabi ito, naramdaman ni Royce ang kamay ni Panfil na marahang humawak sa kanyang buhok. Naramdaman niya rin ang pag-angat ng balakang nito. Kaya sinunod niya, sinubo ang kalahati, sabay hinigpitan ang labi, hinagod ang puno hanggang ulo. Medyo naduwal siya pero hindi naman niya niluwa.

Sa kabilang banda, si Hansel naman ay marahang dinidilaan ang katawan ni Toma. “Tuloy ka lang,” bulong nito. Si Toma ay tuloy sa pagsasalita kahit nauutal sa bawat galaw.

“Ginamit ko po ’yung tinuro ninyo, sir—’yung command through calmness. Nilagay ko siya sa swivel chair niya, tapos nilakasan ko loob ko. Sinabihan ko siya na ‘Sir, akong bahala sa'yo. Upo ka lang diyan. I'll make you feel mighty dirty.”

Napangiti si Prof. CV. “Good phrasing.”

Tumango si Toma. “Tapos... pinatalikod ko siya. ’Yung kamay ko, nilagay ko sa buhok niya, hinila ko ng kaunti. Sinubukan kong maging matigas ang tono. Nagulat siya, pero ngumiti. Sabi niya, ‘Yes, that’s it, boy.’”

Habang sinasabi iyon, marahang sinasalsal ni Hansel si Toma habang sinusupsop ang utong nito. Ang katawan ni Toma ay kumikibot sa bawat paghinga.

Dumagdag si Panfil sa kuwento, medyo paungol na ang boses habang sinusubo siya ni Royce. “Sir… noong una po, ako tahimik lang. Ako ’yung taga-record ng mga sinabi niya. Pero noong narinig kong umuungol na si Mr. Rivera… parang may nagbago sa akin. Parang... napalakas ako.”

“Describe that shift,” tanong ni Prof. CV.

Humigpit ang hawak ni Panfil sa buhok ni Royce. “Parang gusto kong manalo. Parang gusto ko manakal. So, nilapitan ko siya habang si Toma ay nilalapirot na ’yung utong niya. Tapos... hinubad ko ’yung pantalon ko. Tumingala siya, parang di makapaniwala.”

"Yeah, maraming magagapi 'yang dambuhalang burat mo na sinisilindro ngayon ni Royce," anang propesor, “Then what did you do?”

Ngumisi si Panfil, hingal, habang nakatingin sa guro. “Pinatuwad ko siya sa lamesa. Tapos tinanong ko, ‘Is this what you want? Gusto mong hukayin ng burat ko ang dignidad mo?’ Sabi niya, ‘Yes.’ So I did it, sir.”

Nagpatuloy si Royce sa pagsubo, ngunit napasikip ang pagkakahawak ni Panfil sa buhok niya nang marinig ang mismong alaala. “Dahan-dahan sa una… Putangina. Ang sikip sa loob. Pero halatang sanay na. Nasasaktan siya pero di naman nagrereklamo. Pero nung nagsimulang umungol siya ng malakas, sir, hindi ko na napigilan. Para akong nilamon ng lakas ng sarili kong katawan. Tangina Sir. Mas maliit ako sa kanya. Estudyante lang ako. Pero kung humalinghing siya. Ugh.”

Tumaas ang boses ni Toma, sabay ang mabilis na paghinga. “Ang daming beses siyang nilabasan sa sigaw, sir. Pero si Panfil—hindi huminto. Tangina, parang halimaw. Gagi. Ang hot hot mo pareng Panfil!"

“Unghhh…” napahinto si Panfil, umuungol habang nilalaro ang buhok ni Royce. “Gano’n nga po, sir. Ang sarap maramdaman ’yung takot at pagkapahiya niya habang hinihingal. Pero alam ko rin na masaya siya. Nakangiti siya habang umiiyak. Weird, niya. Pero tangina ang sarap niya”

Tumango si Prof. CV, nakamasid. “That’s the paradox of surrender. When dominance is balanced by generosity.” Nakalabas na rin ang malaking burat ng propesor, nagsasalsal habang nakikinig. Habang nilalapirot ang sariling utong.

Ngumiti si Panfil habang tinatandaan ang linya, sabay umiling at tumingala sa kisame, nanginginig ang boses. “Tapos po, habang binabarurot ko siya, bigla niyang sinabi, ‘This is the story I’ve been waiting for.’ Nangako siyang ia-announce niya sa prime time ang labor investigation.”

Tahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang tunog ng mga basang labi ni Royce sa burat at katawan ni Panfil, at ang mabibigat na ungol nina Toma at Hansel sa kabilang panig. Nalulong si Royce. Nakapikit siya, ini-imagine ang mga tagpong kinukuwento habang sipsip siya nang sipsip sa dambuhalang burat.

Ngumisi si Panfil, pawis na pawis, “Mission accomplished… with bonus.”

Sa gilid, si Prof. CV ay marahang nagpalakpak. “Excellent work, gentlemen. Both in persuasion and… immersion.”

Hindi na nagawang magsalita ni Royce. Sa sobrang init ng atmosphere, hinawakan niya ang sariling titi at marahang jinakol habang nakatitig kay Panfil. Sa bawat ungol nito, sa bawat salitang “sir,” lalo siyang nilamon ng sensasyon.

Pagkatapos ng mainit na pagsasalaysay nina Toma at Panfil, ay marahang lumuwa si Royce sa tarugo ng kaklase, pinunasan ang laway sa labi at bumalik sa kanyang upuan. Sumunod din si Hansel, at nagtabi sila, pareho pang humihingal at nangingintab ang katawan sa pawis at pre-cum. Nagkatinginan sila, sabay ngiti. Saglit nilang kinalimutan ang tensyon sa pagitan nila.

“Next pair,” wika ni Prof. CV, habang nililinis ang mga salamin nito gamit ang panyo. “Zim, Pender—your turn.”

Tumayo ang dalawa. Parehong naka-bikini briefs, kulay itim kay Zim at asul kay Pender, parehong basa na sa pawis. Sa ilalim ng liwanag ng room ay tila pinakintab pa ng pawis ang kanilang mga katawan, litaw ang bawat linya ng kalamnan.

Habang lumalapit sila sa gitna, sumenyas si Prof. CV kay Toma at Panfil. “Assist your classmates. Keep them energized.”

Tumango ang dalawang lalaki at agad na lumuhod—si Toma sa harapan ni Zim, si Panfil sa harapan ni Pender.

“Tell us what happened,” mahinahong sabi ni Prof. CV. “This time, I want vivid imagery. Persuasion through detail.”

Huminga nang malalim si Zim, sabay sulyap kay Pender. “Sir, ang mission po namin ay medyo kakaiba. We were assigned to meet two retired professional basketball players—si Vince at Alvin. May edad na pero guwapo at macho pa rin, mga 50s siguro, may mga asawa’t anak, pero…”

Napangiti si Pender, “pero matagal na palang sila… magkasama. Boyfriends pala, since college pa. Nagulat kami, kasi sobrang discreet nila.”

Habang sinasabi nila ito, dahan-dahang lumuhod si Toma sa harap ni Zim at sinubo ang alaga nito. Napasinghap si Zim, bahagyang tumirik ang mata, pero itinuloy ang kuwento.

“’Yung condo nila, sir, parang time capsule. Luma pero sobrang linis, halatang pinoprotektahan. May framed jerseys, lumang mga larawan ng team, trophies… pero sa loob, iba ’yung energy. Ang sabi ni Alvin, ’yun daw ang ‘safe space’ nila."

Tumango si Prof. CV. “We all have to keep our dirty secret hidden in clean spaces.”

“Exactly, sir,” sagot ni Pender. “Nung una, awkward kami. They were very warm pero… direct. Parang kabisado na nila ’yung ganitong set-up. Ang sabi nila, matagal na nilang gusto ulit ma-feel ang thrill ng bagong lalaki.”

Habang sinasabi ito, sinimulan ni Panfil ang pagdila sa ulo ng tarugo ni Pender. Pinipigilan nitong mapaungol, pero dumulas ang tinig nito. “Uhhh… S-Sir, nung una, pinaupo nila kami sa sofa. Tapos… binuksan ni Vince ang wine. Nag-toast kami. Parang friendly dinner lang. Pero habang tumatagal, ’yung tinginan nila sa amin, nag-iiba. Parang mga leon na nakakita ng karne.”

“Then what happened next?” tanong ni Prof. CV, habang marahang humahaplos sa sarili niyang harapan, hindi inaalis ang tingin sa kanila.

“Si Vince ang unang lumapit sa akin,” kuwento ni Zim, habang sinasalsal ni Toma ang katawan niya at patuloy na tsinutsupa. “Hinawakan niya ’yung hita ko. Tapos sabi niya, ‘Ang bata niyo. Nakakainggit.’ Akala ko simpleng joke, pero bigla niyang hinila ang briefs ko pababa. Tapos…” napaungol siya, “sinubo niya ako. Parang gutom na gutom.”

“Same sa akin, sir,” dagdag ni Pender, nanginginig ang boses habang sinisipsip ni Panfil ang ulo ng kanyang ari. “Si Alvin naman, dumiretso agad sa paghubad ng damit ko. Sabi niya, gusto niyang maamoy ’yung pawis ng bata. Parang addict sa amoy ng lalaki.”

Lalong uminit ang silid. Si Royce, na nakaupo pa rin sa tabi ni Hansel, ay hindi na mapakali. Pareho silang tigas na tigas, at hindi nila namalayang nagsimula silang magjakulan ng isa’t isa sa ilalim ng mesa—isang tahimik na kasunduan ng libog at kapangyarihan.

Sa gitna ng silid, nagpatuloy ang salaysay. “Sir,” bulong ni Zim, “ang challenge po talaga, ’yung stamina. Sobrang gana nila. Ang sabi ni Alvin, ‘Matagal kaming nagtiis. Ngayon gusto naming magdamag.’”

Napasinghap si Toma, tumigil sandali sa pagsubo, at tiningnan si Zim at nagtanong, "ten hours?"

Tumango si Zim. “Yes, sir. Ten hours. Walang pahinga. Tubig at ihi lang. Halinhinan nila kami—ako at si Pender. Minsan sabay pa.”

“Describe that,” sabi ni Prof. CV, malumanay ngunit puno ng authority.

“Parang rhythm, sir,” sagot ni Pender, habang halos mangisay sa pagchupa sa kanya ni Panfil. “Si Vince, may pagka-dominant. Si Alvin, mas malambing pero brutal din. Pinatuwad ako ni Vince sa dulo ng kama. Sa bawat ulos niya, pinapahalik niya ako kay Alvin. Sa bawat ratrat ni Alvin sa bibig ko, sumasabay si Vince ng alulos sa likod ko. Parang matagal na silang magkasayaw talaga.”

Napasinghap si Zim. “Ako naman, sir, pinatungan ako ni Alvin sa sofa. Habang tinatamaan niya ’yung spot ko, si Vince naman ay nanonood, hinihimas ’yung sarili niya. Sabi niya, ‘Grabe, ang sarap ng sound ng mga batang lalaki. Alam mo ba nung bata kami? Kami 'yung ginagamit ng mga lalaki. Ng mga sponsor. Magdamagan din kaming kinakasta.’ Ang lakas ng ungol namin, sir. Pero wala kaming pakialam. Para kaming mga hayop. Na-inspire kami kahit pagod.”

Tahimik ang klase. Tanging ungol at tunog ng laway at balat ang pumupuno sa paligid. Si Prof. CV ay nakatingin sa kanila na parang maestro ng isang sensual orchestra.

“Then?” tanong niya, boses nitong mababa, halos pabulong.

“Then, sir,” sagot ni Pender, “nung sumikat na ’yung araw, akala namin tapos na. Pero sabi ni Vince, ‘Last round.’ Ang sabi niya, gusto raw niya maramdaman kung gaano kalakas ang bagong henerasyon. So binarurot pa kami ng sabay. Walang tigil, sir. Hanggang sa pare-pareho na kaming nanginginig sa pagod.”

Napahawak si Zim sa dibdib. “Ang ending, sir… tumigil lang kami nang tuluyan nang literal na hindi na namin maigalaw ang mga binti namin. Binigyan kami ng pera. Ang laki. Ganito daw kinikita nila. Six digits."

"Good."

"Ido-donate natin 'to doon sa laborers di ba?" ani Pender, kinokonekta ang misyon nila sa pares na natapat sa broadcaster.

Tumango si Prof. CV, halatang proud. “Yes." Lumingon ito sa klase. “You see, gentlemen, stamina isn’t just about endurance. It’s about integrity. Look at Vince and Alvin—decades of secrecy, success, and control. That’s the model of masculine discretion. Hidden desire, visible achievement.”

Nakangiting tumango ang lahat.

Pagkatapos ng leksyon, marahang nilapag ni Prof. CV ang kanyang salamin sa mesa. “Now,” sabi nito, “release everything you’ve learned. Physically.”

Parang sabay-sabay silang nabuhayan. Isang malakas na tsunami ng libog ang umanod sa kanila. Si Zim at Pender ay halos sabay na umungol nang malakas, pinutukan ang mga bibig nina Toma at Panfil. Nilunok ng dalawa ang mainit na likido, sabay din ang kanilang sariling pagpapalabas sa sahig—puting marka ng tagumpay at pagod.

Si Prof. CV ay marahang humakbang pasulong, hinaplos ang sariling katawan, at pinakawalan din ang sariling tamod. Tumalsik ito sa kanyang dibdib at tiyan, kumalat sa matikas na katawan na lalong nagpatingkad sa pagkamasculine nito.

Sa tabi, sina Royce at Hansel ay parehong nanginginig. Ang kamay ni Royce ay nakapulupot sa ari ni Hansel, at ganoon din pabalik. Nagtitigan silang dalawa, pareho nang hingal, pareho nang malapit sa dulo.

“Sabay tayo,” bulong ni Royce.

Ngumiti si Hansel, “Unahan kita.”

Nagbago ang ekspresyon ni Royce, napangisi—at sa huling igkas, sabay silang sumirit. Ang mainit na likido ay kumalat sa mga kamay, dibdib, at labi nila. Sa halip na punasan, sabay nilang dinilaan, ninamnam, at nagtitigan pa habang ang mga dila ay nagtagpo, nilalasahan ang natirang init ng isa’t isa.

Habang pinagmamasdan ni Prof. CV ang tanawin ng kanyang anim na estudyante, napangiti ito at tumango.

“Gentlemen,” sabi niya, tinig nitong kalmado pero puno ng pahiwatig, “next session, we’ll talk about strength, health, and the art of lasting power. For what is success, if the body can’t keep up with desire? Hindi porket sinusuko niyo ang katawan niyo ay susuko ang katawan niyo, if you know what I mean.”

Tahimik silang lahat. Nangingintab ang katawan sa pawis at tamod, pero nakangiti. Sa gitna ng silid, ramdam ni Royce ang karnal na kapangyarihan ng kanilang lupon.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1637] Rowdy Roomie

ROWDY ROOMIE

He moved into my apartment on a humid Friday, shoulders like boulders under a jersey, grin too big for the doorway. I’m quiet, bookish, adult, allergic to chaos. He’s a muscled storm. By Sunday our place looked like a sports bar exploded: shaker bottles, dumbbells, posters, a lava lamp bubbling.

He likes to juggle things when he talks—apples, socks, the basketball. Half the time he drops them. He laughs and says, “Dude, chill.” I try. But I keep making lists, he keeps making messes, and the air smells like cologne and something wicked.

The first time I called him out, I was waving a greasy takeout bag like a white flag. “You left this in the sink,” I said. He looked me up and down, slow as syrup, then peeled off his jersey. No ceremony. Just that thick neck, those ridiculous arms, and a smirk like he’d caught me staring—because I had. He stepped close. “You sure you want me to stop being rowdy?” he asked, voice soft and teasing.

I froze. He kept undressing anyway, cap turned backward, hips rolling like a dare. He climbed onto my lap and kissed me sloppy, sweet, and hungry. My brain fizzed. The world shrank to heat and breath and the thud of the basketball against the wall. He pressed my hands to his waist and whispered, “Tell me I’m a mess.”

I did. Then he started to ride me and I tried to fight back but he went grinding harder, riding me like a showoff. He ground his ass against me, taking my cock deep, moaning with every thrust. We knocked over the lamp and didn’t care.

After, sweaty and dizzy, he grinned and stole my water bottle. “See? Cleaning can wait,” he said, and padded naked to the shower like some smug saint of chaos. I stared at the overturned chair and thought: I might be doomed.

It kept happening. He’d juggle oranges, drop one, and I’d say, “Please stop fooling around.” He’d strip, flex in the crooked mirror, and pop onto the bed with a gym bounce.

I’d scold, he’d laugh, and then we’d fuck until the sheets looked like we’d wrestled a thunderstorm. Sometimes he’d pin my wrists, gentle but firm, and ride me reverse, his tight ass milking my cock. Sometimes he’d make me hold his cap while he fucked on top with the grin of a quarterback who knows he’s scoring. Always he checked my eyes for a nod.

One night he came home from pickup ball, jersey clinging, thighs pumped, cheeks pink. He dumped his gym bag, kicked his shoes under the table, and juggled two protein bars and a banana like a circus.

I said, “You’re impossible.”

He said, “Wanna punish me?” and let everything fall. The bars skittered. The banana rolled like a comet. He undressed, climbed me, and we fucked while the shower hissed. He took me deep, his ass gripping me tight, begging for more with every bounce.

I used to think love was tidy. Now I know it’s a pile of laundry that smells like him, and a roommate who rides me whenever I dare to complain. So I keep complaining. And he keeps being gloriously rowdy.

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

[SS-1636] Policeman Booty

POLICEMAN BOOTY

The worker drove the same yellow car past the loading docks every morning. He always slowed down. Not for the traffic. For the officer in the blue shirt and the heavy vest. The vest said POLICE across the back, but honestly, the worker was looking lower. Those pants were tight, hugging every curve. The officer’s butt looked hard as a helmet and round as two fists pressed together. Every day the worker made up a dumb question—about parking, about a detour, about nothing. He just wanted a reason to see that face and then sneak another look at those glutes.

One gray afternoon he did it again and forgot the lane. The car drifted a little. A quick chirp of siren snapped him back. The officer tapped the window and pointed toward the warehouse across the street. “Pull in there,” he said. Calm voice, soft smile. The worker’s stomach flipped.

Inside the big open bay it smelled like rain and oil. The officer leaned on the door and said, “You were swerving.” The worker nodded and stared at the floor, then at the officer’s hips, then back up. He couldn’t hide it. The officer saw everything.

“You keep looking at me,” the officer said. Not angry. Just stating a fact.

“Yeah,” the worker said. “I keep looking.”

There was a small pause. The officer glanced at the open door, then at the worker again. “This is off-duty,” he said quietly. “You can leave right now. No ticket. Or you can stay. Your choice.”

The worker’s mouth went dry. “I want to stay,” he said.

The officer set the clipboard on the hood and took off the vest. The shoulders under the shirt were wide. The tie hung loose. Buttons opened, one, two, three. The worker reached without thinking and put a hand on that famous backside. Warm fabric. Solid muscle. He almost laughed from nerves. “Sorry,” he whispered.

“Don’t be,” the officer said, shifting closer. “Just be sure.” The worker nodded. The officer kissed him then—simple, not rushed, like testing the water. The worker kissed back and felt his own body forget the office and the emails and everything.

Hands found belt loops. The worker squeezed, left, right, slow. The officer made a low sound that felt like a reward. He turned a little, braced one palm on the car, and pushed back gently so the worker could feel the shape and the weight. Those pants were doing overtime. The worker buried his nose in the blue cloth and laughed again, weak with want.

“Been watching you for weeks,” he said.

“I noticed,” the officer answered, breath warm on his cheek.

They kissed more. They pressed together, waist to waist, chest to chest. The officer guided the worker’s hands, up the strong back, down to the firm curve again, like a lesson. The worker held on and moved with him—slow at first, then not so slow. The bay echoed with soft noises and muffled words. The officer’s body was steady as a wall, and the worker used it, learning the angle, the push, the sweet give and return of those hard glutes. Heat pooled; breath tangled; the moment cracked open and carried them both.

The officer unzipped his pants, freeing his thick, hard cock. The worker’s hands roamed, exploring every inch. He gripped firmly, feeling the officer’s length and girth. The officer groaned, a sound that sent shivers down the worker’s spine. He leaned in, kissing the officer deeply as their bodies moved in sync.

The worker fumbled with his own zipper, desperate to feel more. The officer helped, his hands sure and confident. They pressed together, skin on skin, the heat between them intense. The officer’s hands roamed, gripping, squeezing, exploring every curve and line. The worker matched his touch, their bodies moving in a dance as old as time.

The officer turned, bracing himself against the car. The worker positioned himself behind, hands on those firm glutes, feeling the power and strength beneath his fingers. He leaned in, kissing the officer’s neck, his back, his shoulders, as he pushed into him. The officer moaned, a sound of pure pleasure that spurred the worker on. He felt the officer’s asshole clench around him, hot and tight.

They moved together, a rhythm that built and built, until the worker couldn’t hold back any longer. He came with a shout, his body shaking with the force of it, filling the officer’s ass. The officer followed soon after, his own release intense and satisfying, spilling onto the car.

After, they stood close, laughing a little, shirts crooked, tie hanging wrong. The officer fixed his vest and looked the worker over like checking a mirror.

“Eyes on the road next time,” he said, still smiling.

“Not easy,” the worker said, glancing down, then back up. “But I’ll try.”

“Good,” the officer said, tapping the car twice. “Drive safe. And… you know where to find me.”

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe! 

HMBS 12

ANG UNANG CASE NINA HANSEL

Nasa ilalim ng init ng araw si Hansel nang dumating si Royce. Mainit, maingay ang paligid ng campus parking lot, at sa loob ng sasakyan ay nagsimula na siyang mainip. Tinitigan niya ang oras sa relo alas tres y media na. Sabado. Pasado sa usapan. Nilapag niya ang telepono sa dashboard, nag-inat, at saka bumuntong-hininga.

Nang sa wakas ay lumitaw ang kaklase niya sa may hagdanan, napailing siya. Si Royce ay nagmamadaling naglalakad, basa pa ang buhok, at mukhang galing pa talaga sa training. Pawisan, nakaputing shirt na may marka pa ng tubig sa balikat, at ang sling bag ay basta na lang nakasukbit. Sa dami ng mga taong dumadaan, siya pa rin ang pinakapansin ni Hansel—hindi lang dahil gwapo ito, kundi dahil may kung anong hindi niya kayang hindi titigan.

Pinindot niya ang unlock. Tumunog ang pinto. Pumasok si Royce, huminga nang malalim, at saka naupo sa passenger seat.

“Hey,” sabi nito, parang pilit lang, walang ngiti.

“Ayun, tangina, dumating din. Akala ko tulog ka na sa gym,” sagot ni Hansel, tinapik ang manibela bago pinaandar ang makina. “Ten minutes kitang hinintay.”

“Nag-text ako,” balik ni Royce, sabay punas ng pawis sa leeg. “Nag-extend ang practice. Halos hindi na ako nakaligo. Madalian lang.”

Napatingin si Hansel sa buhok nitong magulo, sa t-shirt na may marka ng singaw, at sa muscle line na humuhulma sa ilalim ng tela. “Kung kailan pa kailangan natin magmukhang disente, saka ka nagmukhang bagong galing sparring.”

Napakunot si Royce. “Alam mo naman buhay varsity, ’di ba? Practice, laro, ulit. Hindi tulad mo—tinapon mo na lang ‘yung slot mo noon. Sayang. Ang dami sanang gustong makuha ‘yun.”

Natawa si Hansel, pilit. “Ang tagal na nun, bro. Ang bitter mo pa rin pala.”

Tiningnan siya ni Royce, matalim, parang handa siyang sapakin. Pero umiwas din agad ng tingin. “Saka ano ‘tong suot mo? Polo at khaki? Eh alam naman natin—huhubarin rin mamaya ‘yan.”

“Hindi ako katulad mo,” balik ni Hansel, ngisi habang nagsusuot ng seatbelt. “Kailangan magmukhang propesyonal. Iba ang dating kapag seryoso ka. Gusto kong ma-impress kung sino man ‘yung makakaharap natin.”

Napatingin si Royce sa bintana, hindi na sumagot. Kita sa salamin ang profile nito: ang panga, ang leeg, ang mga ugat sa braso. Kahit haggard, may kinang pa rin sa presensya. Parang gusto niyang hamunin ulit, o baka gusto lang niyang maramdaman ulit ‘yung init ng tensiyon nila sa loob ng klase.

“Handa ka na?” tanong ni Hansel habang umaandar na palabas ng parking lot.

“Ewan. Nakakakaba.” Napahawak si Royce sa bag niya, mahigpit. “Iba kasi ‘to. Sa klase, syempre pribado iyon. Protected lang. May supervision Pero ngayon—real world na ‘to. ‘Yung pinag-aaralan natin, gagawin na talaga natin. Eh hindi naman ito ang normal. Tangina bawal itong ginagawa natin.”

Tumango si Hansel, pero ang kamay sa manibela ay medyo nanginginig. “Oo. Naiintindihan ko. Delikado rin. Lalo na kung pumalpak tayo. Reputasyon ko ang masisira at baka mawasak lahat ng plano ko sa buhay.”

Napailing si Royce. “Ayan ka na naman. Puro sarili mo lang. Laging ikaw.” Tapos ay tumingin ito sa malayo.

Natahimik si Hansel. Ang linya ay tumama sa kanya nang mas malalim kaysa sa gusto niyang ipakita. Matagal na niyang alam na may pagka-self-centered siya. Sinabi na rin iyon sa kanya ng mga kaklase niya. Mga groupmates. Mga babaeng nakalaguyo. Pero iba nang si Royce na ang nagsasabi. Iba ‘yung tono—hindi lang galit, may halong bigat. Parang kilala talaga siya.

“Look,” sabi ni Hansel sa mas mahinahong tono. “Hindi ko sinasabing hindi ako kinakabahan. Pero kung hindi natin susubukan, walang saysay lahat ng pinagdaanan natin. Kaya ayusin natin ‘to.”

Nilingon siya ni Royce, seryoso, halos may respeto sa mata. “Fine. Sige. Explain mo na ulit ‘yung case.”

Huminga nang malalim si Ha npunta tayo sa Periergos. Alam mo na ‘yun, ‘yung sikat na museum sa Makati. Doon tayo magmi-meet sa contact natin—si Alfonso, ‘yung Protege Curator. Siya ‘yung right-hand ng head ng museum. ‘Yung case file ni Prof. CV… sabi niya, may isang artwork doon na kailangan nating makuha. Hindi simpleng art loan. Kailangan daw nating makumbinsi si Alfonso mismo.”

Tumaas ang kilay ni Royce. “Makumbinsi… paano? Through words o… ‘yung usual na paraan ni Prof. CV?”

“Hindi niya sinabi. Pero alam mo naman ‘yun.” Sinulyapan niya ito, sabay ngiti ng bahagya. “Kung ano man ‘yung hinihingi ng Periergos, siguradong hindi lang paperwork ‘yan.”

Napamura si Royce, “Tangina. So literal na mission ‘to. Bata pa ako nung nakapasok ako dun. At hindi sila nagpapapasok nang kung sino-sino. Kaya lang nakapasok ang pamilya namin kasi nga PBA ang mga kapamilya ko.”

“Well, heto papasok tayo doon kasi may kailangan tayong makuha. Hindi ordinaryong assignment ‘to. Ang sabi sa file—‘Test of charisma versus charisma, performance, and strategic submission.’” Umigting ang mga biceps ni Hansel habang humawak sa manibela. “Ambigat ng mga salitang ito.”

Tumingin ulit si Royce, seryosong-seryoso na. “At kung pumalpak?”

Humigpit ang panga ni Hansel. “Hindi ko alam. Pero huwag talaga.” Uulitin sana niya ang litanya niya ukol sa pag-protect sa kanyang imahe pero pinigilan niya ang sarili. "I don't even know if Prof. CV has a fail safe for this.

Tahimik sila habang binabaybay ang EDSA. Sa labas, mabilis ang takbo ng mga kotse. Sa loob, mabigat ang hangin. Nakatingin si Royce sa bintana, habang si Hansel ay lihim na tinitingnan ang mga kamay nitong malapad, ang leeg na pawisan pa, ang kumpiyansang may halong kaba.

“Shit,” sabi ni Royce, halos pabulong. “Ngayon lang nagsi-sink in sa'kin. Hindi ko rin gusto na mag-fail. Hindi ko alam kung saan ako pupulutin kapag nahinto ang pag-aaral ko."

Hinawakan ni Hansel nang mahigpit ang manibela, "shit. Nandito na tayo. Too late na para talikuran ang pagiging part ng Success Studies na ito. Nabigay na natin ang NDAs. Nagpailalim na tayo nang tuluyan. Nagpakahibang. We better give it our best shot. Or else, para saan pa itong mga sinuko natin sa pagkatao natin?"

Tiningnan siya nang seryoso ni Royce, emphatetic, "fuck. Ang intense mo."

Ngumisi si Hansel, sabay dagdag ng gas. “At least ngayon alam mo kung bakit ako laging top ng klase.”

Sa salamin, magkasalubong ang mga titig nila.

Pagkarating nila sa Periergos, tila ibang mundo ang bumungad sa kanila. Ang gusali ay maymodernong arkitektura—halong salamin, metal, at marmol na may mga kurbang linya na parang alon ng liwanag. Sa labas pa lang, kumikintab na ang building facade sa sikat ng araw, at bawat panel ng tinted glass ay nagpapakita ng repleksiyon ng langit at lungsod. Sa itaas, may malalapad na terraces na may mga halaman at sculptural installations.

Pagpasok nila sa main parking bay, halatang pang-mayaman ang lugar. Maayos ang landscaping, may mga pino’t mamahaling kotse. Pumarada si Hansel sa designated visitor’s slot.

Nang bumaba si Royce, agad nitong inayos ang kwelyo ng shirt, halatang na-conscious.

Pagpasok nila sa lobby ng Periergos, sabay silang napahinto.

Ang main hall ay mataas, marahil tatlong palapag ang taas ng kisame, at nababalot ng mala-kristal na liwanag mula sa skylight. May hanging sculptures na parang mga lumulutang na tanso’t salamin, dahan-dahang umiikot sa ilalim ng mga spotlight. Ang sahig ay gawa sa puting marmol na may guhit ng ginto. Sa kanan, may ticketing counters na may well-dressed na cashiers. Sa kaliwa, may café at gift shop kung saan naglalakad ang mga bisitang mukhang mga diplomat o anak ng mga executive.

“Tangina. Tama ka nga,” bulong ni Royce, napakamot ng batok habang pinagmamasdan ang halatang mayayamang pumipila. “Dapat nagbihis ako.”

Hindi ito pinansin ni Hansel. Para siyang tinamaan ng kakaibang enerhiya. Ang lamig ng hangin mula sa air-conditioning ay may halong amoy ng polish, kahoy, at banayad na pabango. Parang binibigyan siya ng damdaming hindi niya maipaliwanag.

Ani Royce, halos pabulong, “shit, kinakabahan ako.”

“Tahimik ka muna.” Mahinang sagot ni Hansel, habang pinagmamasdan ang signage sa dulo: Authorized Personnel Only.

Doon lumitaw ang isang matangkad na lalaki. Diretso itong naglakad papunta sa kanila, may kumpas ng taong sanay mag-command ng atensyon. Nakasuot ito ng charcoal gray na slacks, tucked-in black silk shirt, at may suot na manipis na lanyard na may Periergos ID. Nakabukas ang unang dalawa nitong butones, kaya bahagyang kita ang pectorals at ang linya ng leeg. Ang suot nitong leather shoes ay makintab. Sa bawat hakbang, kita ang training sa katawan na fit, proportioned at matipuno.

“Hi, kayo ‘yung mga estudyante ni Prof. CV?” tanong ng lalaki.

Medyo nakahinga si Hansel. Kilala pala talaga si Prof. Contraverde dito.

“Opo,” mabilis na sagot ni Royce.

Sinipat sila ng lalaki, mula ulo hanggang paa. Pagkatapos ay ngumiti at inilahad ang kamay, “Ako si Casper. I’m the main assistant to the Protege of the Curator. Welcome, mga Sir, sa Periergos.”

Nagpakilala silang dalawa.

“Royce po.”

“Hansel.”

Pero nang makipagkamay si Hansel, hindi niya agad binitawan ang kamay ng lalaki. Iba ang pakiramdam. Mainit, pero kontrolado. Ang grip ni Casper ay confident at matatag, parang may sariling rhythm. Napatingin siya sa mukha nito—at tangina, mukhang gawa sa marble ang lalaking ‘to.

Medyo oblong ang hugis ng mukha ni Casper, may matikas na panga at makinis na kutis. Ang buhok ay maitim, wavy, at may ayos na parang effortless volume. Katamtamang laki ng mga mata, medyo singkit, may talim ng tingin na hindi agresibo pero may bigat. Ang ilong ay matangos, ang labi’y sakto lang ang kapal, at ang baba ay matulis at masculine.

“Let’s go,” sabi ni Casper. “Hinihintay na kayo ng boss ko.”

Sumunod sila. Dinala sila hindi sa public galleries kundi sa isang side corridor na may sign na Staff Access. Pagpasok nila, tahimik na parang ibang mundo. Ang sahig ay dark wood, ang dingding ay salamin at mga framed sketches, at may mahinang classical music na tumutunog mula sa speakers.

Sumakay sila sa elevator. Habang umaangat, ramdam ni Hansel ang lamig ng bakal na dingding, at ang kakaibang amoy na parang tumitindi habang umaakyat sila.

Paglabas nila sa executive floor, isang enggrandeng hallway ang sumalubong. Mataas ang kisame, may mga recessed lights na parang museum gallery pa rin, at sa magkabilang gilid ay mga pinto na may frosted glass at brass nameplates. Ang bawat hakbang ay nag-e-echo.

Habang naglalakad, napatingin si Hansel sa bukas na pinto sa kanan. Napatigil siya.

Isang silid na parang atlas room at library. May malalaking globes, antique bookshelves, at sa gitna ay isang glass case na may kumikislap na halaman. Kumikinang ito sa ilalim ng liwanag, may mga dahong kulay jade na parang gawa sa kristal, at humihinga ng manipis na singaw ng liwanag.

Naramdaman ni Hansel ang pag-akyat ng init sa balat niya, parang static electricity. Sa tabi niya, si Royce ay tahimik, pero halatang naaapektuhan din. Nakatingin lang, dilat ang mga mata. Maging si Casper ay sandaling napatigil, saka ngumiti ng bahagya.

“Maswerte kayo,” sabi nito, habang naglalakad muli. “Kakaunting tao lang ang pinapapasok diyan. Very magical ang lugar, ano?”

Dinala sila ni Casper sa dulo ng hallway, sa isang pintong de-brass.

Binuksan ni Casper ang pinto, at agad nilang naamoy ang mamahaling pabango at leather. Ang loob ay isang malaking opisina na parang pinagsamang art studio at executive suite. May mga contemporary paintings sa dingding, may malambot na sofa set, at sa gitna ay isang malapad na mesa na gawa sa dark glass.

Sa mesa, may isang lalaking nakaupo, nagsusulat. Nang marinig ang boses ni Casper:

“Sir Fons, nandito na po ‘yung sinasabi ni Prof. Contraverde.”

Tumigil ito sa pagsusulat at tumayo.

Ang lalaking tinawag na Alfonso ay nakasuot ng light charcoal suit, slim-fit, may manipis na turtleneck sa ilalim imbes na tie. Ang kombinasyon ay minimalist ngunit halatang mamahalin. Ang relo sa pulso ay understated pero mahal, at ang buong tindig ay parang sanay sa atensyon.

“Hi,” sabi nito, may ngiti ngunit may lalim sa tingin. “Nice to meet you. I'm Alfonso. You can call me Fons.”

Parang tumigil ang oras kay Hansel. Mula ulo hanggang paa, parang sinukat siya ng titig ni Alfonso. Bata pa ito, marahil late twenties, pero may aura ng dominance. Ang kutis nito’y makinis, ang buhok ay perpektong ayos, at ang mga mata ay may kindness pero may command din.

Ang boses ay mababa, malambot, pero mabigat.

Ramdam ni Hansel ang pag-init ng batok niya. Parang biglang dumagundong ang dibdib. Ramdam niya ang pagsikip ng loob ng kanyang briefs. Nagsisimula siyang maglawa sa precum. Ang lakas ng dating ng lalaking iyon.

Sa tabi niya, si Royce ay parang na-hypnotize. Halata sa dibdib nito ang pagbilis ng paghinga, at sa ilalim ng jogging pants ay umalsa ang bukol nito.

Binasag ni Fons ang katahimikan gamit ang kalmadong boses. “So, guys…” anito habang pinapagulong sa pagitan ng mga daliri ang isang brush, “how can I help?”

Saglit na nag-ipon ng lakas ng loob si Hansel bago sumagot. “We are interested in the painting Flori Da Omeni.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Fons. Napangiti ito, dahan-dahang tumayo at naglakad palapit sa kanila.

“Oh,” sabi nito. “Well, hindi siya naka-display sa museum. It’s also not for sale, or for barter, or for bidding.” May pa-pause itong parang sadyang pampabitin. “It’s part of my personal collection. Medyo… secret.”

Nagkatinginan sina Hansel at Royce, parehong halata ang kaba sa mukha. Si Royce ang unang nagsalita, medyo paos ang boses.

“We know that po, Sir. Nabanggit po ni Prof. CV.” Nilunok nito ang laway, saka tumingin diretso sa mga mata ng curator. “Pero hindi po kami nandito para bilhin. Hindi rin po for bartering or bidding. Nandito po kami to… negotiate.”

Tumigil si Fons, nagtaas ng kilay, saka ngumisi. “I like that term.” Lumapit pa ito nang kaunti, hanggang maramdaman nila ang amoy ng mamahaling pabango nito. “I do that all the time.”

Sinipat sila ni Fons mula ulo hanggang paa. May malamlam na liwanag sa mga mata nito, parang sinusukat hindi lang ang itsura kundi pati kung gaano kalalim ang kaya nilang isuko. “You both remind me of myself nung graduating student ako,” anito, “noong unang araw ko rito sa Periergos. Nang unang sabihin sa akin ni Kristoff na ako na ang magiging Protege.”

Tumawa si Casper mula sa gilid ng silid. “Sayang! Ang cool siguro kung nakita ko ‘yun!” sabay tagilid ng ulo, parang nanunukso.

Nginitian ni Alfonso ang assistant. “Eh paano mo makikita, eh puro pambubully ang inatupag mo noon?” sabay kindat. “Saka nakita mo naman ‘yung una kong Periergian artwork, ‘di ba? Doon mo nga ako nakilala. Nang totoo.”

Ngumisi lang si Casper, may halong lambing.

Tumingin muli si Fons kina Hansel at Royce. “Have you seen Flori Da Omeni?”

Umiling sila.

“Halikayo.”

Dinala sila ni Fons sa kabilang silid. Ang pinto ay mabigat, gawa sa tinted glass. Pagbukas nito, nakita nila ang loob, nakapalibot ang mga canvasesmalalaking obra na puno ng lalim at kalaswaan na parehong sining at pagnanasa.

May isang painting ng dalawang lalaking magkahawak ang kamay, nakalubog sa tubig, mga kalamnan nilang kumikislap sa sinag ng buwan. Sa isa pa, isang lalaking nakaluhod sa harap ng isa, pero ang ekspresyon ng mga mukha ay hindi bastos parang sagrado. Ang liwanag, ang komposisyon, ang tensiyon; lahat ay erotic ngunit tasteful.

Napalunok si Hansel. Ramdam niyang tumataas ang init ng dugo niya. Parang ang bawat kulay sa canvas ay sumasalamin sa mga lihim niyang iniingatan.

“Tangina…” mahina niyang sabi, halos di narinig ni Royce.

Nakita niyang napapakambyo na rin ang kaklase, bahagyang nilalaro ang laylayan ng jogging pants, parang sinusubukang itago ang nabubuhay na katigasan. Pareho silang binihag ng atmosphere ng silid.

Tumuro si Fons sa isang painting sa gitna ng silid. “’Yan ang Flori Da Omeni.”

Isang malaking canvas na nasa pagitan ng dilim at liwanag. Nasa gitna ang isang lalaking nakahiga sa kama ng mga puting bulaklak, hubo’t hubad, balat nitong kumikintab sa langis at pawis. Sa paligid nito, may mga kamay—hindi alam kung sa sarili o ng iba—na humahaplos, umaalalay, umaangkin. Ang ekspresyon ng mukha ay hindi purong kaligayahan o sakit—isang halo ng pagsuko at kapangyarihan. Kita ang katayugan ng burat. Kumikinang dahil sa namumuong precum sa tip.

Napatingin si Hansel kay Casper. At doon niya nakita ang mukha ng modelo. Parehong-pareho. Mula sa curve ng panga hanggang sa anyo ng labi, si Casper nga ang nasa painting.

Ngumiti si Casper, parang sanay na sa reaksyon ng mga bisita. “Kamukha ko ba?” tanong nito, pabulong, sabay kindat. “Ayos ba modeling ko diyan?”

Si Royce ay napahinga nang malalim. “Fuck” tanging nasambit nito, habang pinapawisan.

Kinuha ni Fons ang isang blangkong canvas at inilagay sa easel. Umupo ito sa stool, nag-aayos ng mga brush at kulay. “If you want to get the painting,” sabi nito, “you’ll have to give me something in return. A replacement.”

Itinuro nito ang bilog na platform sa gitna ng silid. “I need to paint something that can replace what you’ll take.”

Nagkatinginan sina Hansel at Royce.

“Tayo ang magmo-model?” tanong ni Royce.

“Bigyan natin siya ng magandang ipipinta,” sagot ni Hansel. “Para makuha natin ang painting. Mission accomplished.”

Unti-unting binuksan ni Hansel ang mga butones ng kanyang polo. Ang tunog ng tela ay lumapat sa katahimikan. Sumunod si Royce, tinanggal ang t-shirt at pinunasan ang pawis sa dibdib. Hanggang pareho na silang naka-flesh-colored mesh briefs—ang manipis na tela’y halos wala nang itinago. Bigay iyon sa kanila ni Prof. CV para sa misyon na iyon.

Ang ilaw mula sa kisame ay tumama sa mga katawan nila, nagbigay ng anino sa bawat guhit ng kalamnan. Ang mga pouch ng kanilang briefs ay naninigas, at sa manipis na tela, bakas ang pagtibok ng laman sa loob.

Si Hansel, kahit sanay sa ganitong mga eksena sa klase, ay nakakaramdam ng kakaibang pagkabuhay ng dugo. Sa tabi niya, si Royce—ang dating karibal—ay parang ibang nilalang: atletikong katawan, mamula-mulang balat, at ang tiyak na confidence ng lalaking alam ang lakas ng appeal niya.

“Woah,” sabi ni Casper, nakahawak sa baywang habang nakatitig. “Ang hot n’yo.”

Ngumuso si Fons sa platform. “Great. Go ahead. Inspire me.”

Umakyat silang dalawa. Magkalapit ngunit tensyonado. Ramdam ni Hansel ang tibok ng puso, pati ang init ng hininga ni Royce sa kanyang balikat. Nagkatinginan sila; mga matang puno ng galit, inis, at libog.

“Fuck, Hansel,” bulong ni Royce, paos. “Nakakainis ka. Pero bakit ganito? Bakit ako naa-attract sa’yo?” Hinaplos nito ang pisngi ni Hansel. “Tangina,” dagdag pa nito, “kagabi ko pa iniisip ‘yung katawan mo.”

Hindi na nakasagot si Hansel. Bago pa niya mapigilan ang sarili, lumapit na ang labi ni Royce at nagdikit ang kanilang mga bibig.

Mainit. Matindi. Parang dalawang taong naglalaban sa halik. Walang gustong magpatalo. Ang dila ni Royce ay pumasok agad, sinusuyod ang loob ng bibig ni Hansel. Ang mga kamay nila’y naghanap ng lugar: isa sa batok, isa sa likod, isa sa balikat. Ang bawat hinga ay may halong ungol.

Sa kabilang dulo ng silid, naririnig nila ang tunog ng brush ni Fons sa canvas.

“You don’t have to pose,” sabi nito, kalmadong boses, parang nagdidikta ng ritwal. “Just give me energy. I need to feel it.”

Bumitaw si Royce, nangingintab ang labi, at biglang kinuha ang bote ng langis sa mesa. “Gamitin natin 'to.” Binuksan nito at binuhos ang laman sa balikat ni Hansel.

“Gago!” sigaw ni Hansel, pero natigilan nang maramdaman ang init ng langis. Kumalat ito sa balat, pababa sa dibdib, pababa sa tiyan. Amoy citrus, amoy lupa at araw. Nakakabaliw.

Unti-unti niyang naramdaman ang kamay ni Royce na dumudulas sa langis, dumadaan sa dibdib, tumutuloy sa abs, hanggang sa umabot sa hangganan ng briefs. “Tangina mo…” mahina niyang ungol.

“Ang sarap mong tingnan,” sabi ni Royce, paos at mabagal. “Tigas ka. Libog na libog ka sa’kin, ‘no?”

Bumawi si Hansel, hinawakan ang bukol ng kaklase, pinisil.

“Tigas ka rin, gago.”

Ngumisi si Royce, sabay dampi ng mga labi sa leeg ni Hansel. Nilamutak ang pigi ng puwet niya. “Tigas ako kasi ang sarap ng puwet mo.”

“Uhhh…” ungol ni Hansel, napatingala, nanginginig ang tuhod.

Habang sa gilid, si Fons ay nakatingin lang, ang brush nito’y gumagalaw sa canvas na parang sumusunod sa ritmo ng dalawang katawan. Ang tunog ng pagpahid ng pintura ay naging kasabay ng mga paghinga, ungol, at pagdulas ng langis sa balat.

Ang dalawang estudyante ay nagpatuloy—nagkikiskisan, nagbabanggaan ng kalamnan, nag-aagawan ng hininga. Sa ilalim ng ilaw ng Periergos, ang kanilang mga katawan ay naging sining. Basa ng langis, naninigas sa tensyon, at unti-unting nawawala ang pagitan sa pagitan ng galit, pagnanasa, at pagsuko. Ang kanilang mga muscle ay nag-uumpugan. Ang katigasan nila ay nagkikiskisan. Maungo sila habang gumagawa ng mga nakakalibog at suggestive na poses.

Habang patuloy ang tensiyon sa pagitan nina Hansel at Royce, muling nagsalita si Fons mula sa stool, mababa at kalmado ang boses nito. “I think… kailangan niyo ng tulong para mas ma-channel niyo ang energy niyo.” Ngumiti ito, saka tumingin sa assistant. “Casper. Join them.”

Parang may ritwal na isinagawa sa mismong sandaling iyon. Tumayo si Casper at unti-unting nagtanggal ng blazer, pagkatapos ay ng shirt, at ng sinturon. Hanggang sa naiwan ito sa manipis na skin-toned briefs, kaparehong materyal ng suot nina Hansel at Royce. Sa ilaw ng studio, halos wala nang itatatago ang tela; ang bawat linya, bawat kurba ng tarugo at katawan nito ay kumikislap sa ilalim ng liwanag.

Napamulagat si Hansel. Hindi niya alam kung saan ididikit ang tingin. Matikas ang dibdib ni Casper, defined ang abs, at ang burat na tigas ay aninag sa loob ng briefs. Si Royce man ay hindi nakapagsalita, nanginginig ang lalamunan habang pinagmamasdan ang katawan ng assistant.

Kinuha ni Casper ang bote ng langis, binuksan iyon, at ibinuhos sa sariling dibdib. Dahan-dahan, sinimulan niyang ikalat ang mainit na likido sa balat—una sa dibdib, pababa sa tiyan, hanggang sa mga hita. Ang bawat dampi ng palad ay may ritmong parang musika. Kumikinang siya ngayon sa ilalim ng puting ilaw, parang estatwang binuhay ng pagnanasa.

“Sama ako sa inyo,” sabi ni Casper habang pinapahid ang langis sa leeg, “Kapag natutunan niyong i-channel ang libog, makakalikha kayo ng intensity—‘yung nakaka-inspire sa artist. That’s how Fons works.”

Lumapit siya sa kanila, amoy ng langis at init ng balat niya ay parang hanging kumakapit. “Tingnan niyo ako. Tingnan niyo ang isa sa pinakapaboritong model ng Protege.”

Tumigil ito sa pagitan nila, kinuha ang kamay ni Hansel at idinampi sa sariling dibdib, pinasundan ang guhit ng abs hanggang sa ilalim ng puson. Ginabayan din niya si Royce, hinawakan ang kamay nito at pinasabay sa paghaplos. “Hinga lang kayo. Ramdamin niyo. Pasayahin natin ang pintor.”

Si Hansel ay halos hindi makahinga. Ang balat ni Casper ay madulas at mainit, parang apoy. Sa bawat haplos niya, lalong dumudulas ang kanilang mga katawan, at sa bawat sulyap kay Royce, nararamdaman niyang ang dating inis ay unti-unting nagiging sabay na pagnanasa.

Ngumiti si Casper, sabay bulong, “kanina ko pa 'to gustong lamunin.”

Lumuhod ito sa pagitan nila. Ang mga kamay nito ay gumapang sa hita ni Royce, habang ang isa naman ay humahaplos sa bewang ni Hansel. Tumingala ito. Binaba ang kanilang mga briefs at pinakawalan ang kanilang mga naghuhumindig na mga burat.

Dahan-dahan, idinikit ni Casper ang labi sa burat ni Royce. Ang dila niya ay sumasayaw sa ibabaw ng malambot na balat, pumupunta sa taas at pababa, pinapalapit ang sarili sa base. Ang bawat galaw ay may ritmong stable, sinasabayan pa ng magaling na breath control.

“Ah—fucking shit,” ungol ng lalaki, nakasabunot na agad sa buhok ni Casper. Ang mga kamay ni Royce ay namimilipit.

Si Hansel, nakatingin, nanginginig ang tuhod, pero hindi rin nakatiis. Lumapit siya, hinaplos ang ulo ni Casper, sabay kinabig si Royce para muling maghalikan sila. Ang mga kamay ni Hansel ay nagsisimula sa leeg ni Royce, pumupunta pababa sa dibdib, at pinasok ang kamay sa ilalim ng briefs ni Royce, nakikitil sa malambot na balat sa ibabaw ng titi.

Mainit, marahas, pero puno ng rhythm ang kanilang mga halik. Ang dila ni Hansel ay sumasayaw sa loob ng bibig ni Royce habang naririnig nila ang mga basang tunog ng bibig ni Casper sa ibaba.

“Gago, mas sarap siguro sa’kin,” bulong ni Royce, humihingal. Ngumisi si Hansel sa gitna ng halik, “Tingnan natin kung kanino siya lalong malulunod.”

Sa pagitan ng dalawang lalaki, si Casper ay patuloy sa ginagawa, basang-basa ng langis at pawis. Isang matipunong barakong adik sa blowjob. Ang mga kamay ni Casper ay patuloy na gumagapang sa hita ni Royce, habang ang isa naman ay patuloy na humahaplos sa bewang ni Hansel.

"Urgghhh... Fuuuck. Sarap niyooo fuuuck... Ughh... Kantutin niyo bibig ko..." tapos ay pinagsabay na silang sinilindro ni Casper.

Ang bawat galaw, bawat paghinga, bawat paghinga ay nagiging bahagi ng isang unison, parang choreography ng pagnanasa. Ang mga kamay ni Casper ay patuloy na gumagapang sa hita ni Royce, habang ang isa naman ay patuloy na humahaplos sa bewang ni Hansel.

Sa kabilang dulo ng studio, si Fons ay tahimik pero malinaw na nagbabago ng enerhiya. Ang mga mata nito ay matalim, braso ay puno ng tensyon habang kumikilos sa harap ng canvas. Sa bawat stroke ng brush, parang sinasalin nito ang init ng tatlong katawan sa pintura.

At sa pagdaan ng mga minuto, unti-unting naghubad si Fons. Isa-isang tinanggal ang mga butones, ang saplot, hanggang sa naiwan itong hubo’t hubad. Pawisan, flawless ang balat, at matigas ang kalamnan sa ilalim ng puting liwanag. Ang mga ugat sa braso’y nagsusumigaw, at sa pagitan ng mga hita, ang above average na tarugo ay buhay, matigas, tumitibok, bumubulkan ng precum.

Nakatingin ito sa kanila habang patuloy sa pagpipinta. Ang mga mata ni Alfonso ay diyos na sinisipat ang mga offering. Sa bawat kilos nina Hansel, Royce, at Casper sa platform ay mukhang nagkakabunga ng kulay sa Canvas.

Mainit ang hangin sa loob ng silid. Sa pagitan ng mga halinghing at ng tunog ng mga katawan na dumudulas sa langis, parang naghalo na ang pawis, amoy ng balat, at singaw ng pintura sa paligid. Si Hansel ay halos hindi na makilala ang sarili—ang dating kontrolado, maprinsipyong estudyante, ngayo’y alipin ng sensasyong parang sinusunog ang kaluluwa niya.

Sa gitna ng platform, nakasandal siya kay Royce, parehong nangingintab sa langis, kapwa humihingal, pawisan, at mainit ang katawan. Habang magkahinang ang kanilang mga labi, naramdaman niyang may malamig at matigas na daliring dumudulas sa loob ng kanyang butas.

Napasinghap siya. “R-Royce... ano, hoy—”

Hindi iyon napigil. Pumasok ang isang daliri, marahan sa una, saka tuluyang dumausdos papasok. Napakapit si Hansel sa balikat ni Royce, napahigpit ng halik, napasigaw sa loob ng bibig ng kaklase. Ang init, ang sikip, at ang biglang bugso ng kuryente sa kalamnan niya parang sabay na ginhawa at torture.

“Fucking shit...!” tanging naisagot niya, nanginginig ang boses.

Tumigil sandali si Royce, hinaplos ang pisngi ni Hansel, sabay sabing mababa, “Relax... masasanay ka rin. Alam ko na kung paano mo gustong ginagalaw ‘yan.” Tapos ay nginisihan niya ito, "bibo kids ka 'di ba? Gusto mo maging successful 'di ba? Gusto mong sumarap 'di ba?"

Ang tono nito ay maangas pero nakakatunaw. Nang muling igalaw ni Royce ang daliri, nadama ni Hansel ang kakaibang panginginig sa tuhod, ang pag-angat ng balakang. Napatirik ang mga mata niya. Dinilaan niya ang tainga ng katabi.

"Fuck you Royce! Fuck I hate you! Sige... Pasok mo pa tangina... Dagdagan mo kingin!"

Napansin ni Casper ang ginagawa nila. “Oh,” sabi nito, bahagyang ngumisi habang nakatingin, “so ikaw pala ang bottom.”

“T-teka lang...” halos pabulong na protesta ni Hansel, pero tinakpan agad ni Royce ng halik.

“Oo, bagong binyag ko lang ‘yan kahapon,” bulong ni Royce habang pinipisil ang pisngi ni Hansel. “Ang sarap niyang kantutin gagi."

Umangat si Casper mula sa pagkakaupo, tumikhim, saka marahang naghubad ng briefs. Lumantad ang katawan nitong perpekto; makinis, matikas, at kumikislap sa pawis. Nang tuluyang lumabas ang ari nito, malaki, makatas, at nangingintab, napalunok si Hansel, hindi alam kung takot o pananabik ang nararamdaman.

“Ah sige, pasubok ako,” sabi ni Casper, halos pabulong, pero puno ng awtoridad.

“T-teka...” mahina ang tinig ni Hansel, pero nang maglakad si Casper papalapit, naglaho ang lahat ng dahilan. Ang init ng katawan nito ay parang alon ng apoy na bumalot sa hangin.

Tumayo si Casper sa likuran niya, hinaplos ang kanyang balikat pababa sa tagiliran, hanggang sa marating ang balakang. Binundol-bundol muna ang ulo ng ari sa pagitan ng kanyang mga pisngi, pinaiikot iyon na parang sinusukat. Si Hansel ay napaungol, nanginginig, hawak ang braso ni Royce para hindi matumba.

“Relax,” bulong ni Casper, dahan-dahang itinutulak ang sarili papasok.

“Fuck ang init sa loob mo, pukingina ka!” ungol ni Casper habang unti-unting umuusad.

Nang tuluyang pumasok, napasinghap si Hansel, tumirik ang mata, at napasubsob sa dibdib ni Royce. Parang pinunit ang kaluluwa niya, pero kasabay niyon ay ang tindi ng sarap na hindi na kayang itanggi.

“Tangina mo... Kasalanan mo 'to Royce.” daing niya, kagat ang labi.

Hinaplos ni Royce ang mukha niya, pinisil ang pisngi. “Lalo kang sumasarap kapag kinakanyod ka. Buti pala pinaranas ko sa’yo.”

Mangiyak-ngiyak si Hansel, nanginginig sa bawat ulos. “Tangina mo, Royce... hindi kita mapapatawad...” tumigil sandali, nilunok ang hininga, “Tangina mo—ang sarap!”

Natawa si Casper, humigpit ang kapit sa balakang ni Hansel, binilisan ang galaw, at sinabayan ng mabababang ungol. Ang bawat salpak ay may tunog na plak-plak, halong lagkit ng langis at pawis.

Ang studio ay nagmistulang pugon. Ang amoy ng langis, pintura, at katawan ay naghalo. Ang mga tunog ng kanilang hinga at ungol ay nagsasapawan.

Sa gitna ng pagragasa, nagsalita si Casper, hingal ang boses, “Libre ang butas ko, pare.” Lumingon ito kay Royce, nakangiti, pawisan.

“Talaga?” sagot ni Royce, habol-hininga, sabay tumayo at pumuwesto sa likod ni Casper.

“Gawin mo...” sagot ni Casper, kumindat, hindi tinigilan ang pag-ulos kay Hansel. "Bossing Fons, alam mong gusto mong kinakantot ako."

Tumawa si Fons, sinakal ang burat, "proud talaga ako sa'yong puta ka."

At nang maramdaman ni Hansel ang unang kadyot ni Royce sa likod ni Casper, halos malunod siya sa sensasyon. Dalawang ritmo ang sabay na tumutulak sa kanya—ang bawat galaw ni Casper sa loob niya, at ang bawat ulos ni Royce sa likod ng assistant. Ang mga ungol ay naghalo; si Casper ay halos isigaw ang bawat hinga, si Royce ay umuungol ng mababa at marahas, at si Hansel ay naluluha sa sarap.

“Oh God...” daing ni Hansel, hawak ang sariling ari, sinasalsal ito habang tinatanggap ang bawat ulos.

Ang paligid ay parang umiikot. Ang mga ilaw ng studio ay sumasayaw, at ang tunog ng katawan sa katawan ay umaalingawngaw. Si Fons, sa kabilang dulo, ay nangingintab na sa pawis, hawak ang brush sa isang kamay at ang burat sa kabila. Ang mga mata nito’y nakapako sa eksena, puno ng inspirasyon at kalibugan.

“Fuuuck... yes... Shit tangina” bulong ni Fons, halos tumutulo na ang pawis sa dibdib nito. "Shit. Ang ganda."

Patuloy sa pagkadyot si Casper, at nang maramdaman niyang malapit na, kumapit siya nang mahigpit sa bewang ni Hansel. “Gag—heto na!”

Umigkas ang katawan nito, at sa isang ungol na parang sigaw, pinasirit ang punla sa loob ni Hansel. Ramdam ni Hansel ang mainit na pagsabog, at iyon ang nagtulak sa kanya sa sariling rurok.

“GAAAH FCK! TANGINA NIYOOO!” sigaw niya, nanginginig, at ang sariling tamod niya ay tumalsik sa platform, kumalat sa kanilang mga hita at dibdib.

Ilang segundo lang, sumunod si Royce, malakas na ulos, tapos ay pag-igkas, at pumutok ang init sa likod ni Casper. Tumitig ito sa kanila, hingal na hingal, nanginginig sa bawat segundo ng pagbuga. "Fuuuckers. Ang sarap. Saraaaap!"

Tahimik sandali ang paligid. Ang tanging naririnig ay ang mga hinga at tunog ng patak ng pawis sa sahig.

“Casper,” tawag ni Fons.

Tumigil ang assistant, dahan-dahang bumunot, saka lumakad patungo sa Protege.

Lumuhod ito sa harap ni Fons, walang alinlangan, at sinimulan ang pagsupsop sa ari ng amo. Ang mga mata ni Fons ay nanatiling dilat, nanginginig ang labi, habang ginagamitan ng kamay ang sariling dibdib. Kinuha nito ang likido sa likod ni Casper, iyon na galing kay Royce, at ipinasok sa bibig.

“Fuck... Tangina mo... Casper...” bulong nito, saka hinawakan ang ulo ni Casper at kinadyot nang sunod-sunod. "Casper, I love you."

Sa huling ulos, napasigaw si Fons, nanginginig, at pumutok ang sariling katas sa bibig ng assistant. Nilunok lahat ni Casper, walang tapon, walang ingay. "Ugghhmmpphhh..." At tumingin muli ang assistant sa Protege na parang alay. "I love you too..."

Nagkatinginan sina Hansel at Royce nang marinig ang mga salita ng pag-ibig. May tenderness sa mga mata ni Royce na hindi mawari ni Hansel. Pareho silang humihingal. Ramdam ni Hansel ang pagtulo ng tamod mula sa kanyang butas.

Tumindig si Fons. “You can have my Flori Da Omeni,” sabi ni Fons. “Dahil sa inyo, I’ve made a replacement worthy enough.”

Inikot nito ang canvas, at nang tuluyang maharap sa kanila, sabay niyang idineklara ang pamagat: “The Hymn of Hands and Fire.”

Ang obra ay parang buhay. Ang mga kulay ay may pulso—mga alon ng pilak, bronze, at malalim na pula, nagkukumpol at naglalabo sa isa’t isa na parang nagtatagisan at nagtatagpo. Sa gitna ng abstraction ay dalawang anyong lalaking magkayakap—hindi literal, kundi dinadala ng liwanag at anino. Isa ang mas dominanteng nakahilig, parang gumagabay; ang isa’y nakasuko, nakayakap sa hangin, ngunit ang ekspresyon ng mukha ay mapayapa, masaya.

Tahimik ang lahat.

Si Hansel, nakatitig lang, hindi makakilos. Para siyang kinuryente ng damdamin: gulat, hiya, pagnanasa, at pagkamangha. Sa isang sandali, naramdaman niyang hindi na niya alam kung sino siya sa painting; ang sumusuko, o ang sumasalo. Ang mga mata niya ay umaandap dahil sa emosyon na hindi niya kayang ipaliwanag.

Si Royce naman ay natigilan din, ngunit ibang ngiti ang namutawi. Bahagyang tumaas ang kilay nito, sabay sabing mahina, “Tangina... tingnan mo sa painting, mas guwapo ako sa’yo.”

Napalingon si Hansel, parang nabunot sa trance. “Pati ba naman painting, Royce?” iritadong sabi niya, ngunit natatawa din.

Tumawa lang si Royce, nilapitan siya, at bago pa siya makaiwas, hinawakan nito ang batok niya at marahas ngunit malambing na hinalikan sa labi.

Ang halik ay maalat sa pawis, mainit sa singaw, at mabigat sa lahat ng nangyari. Hindi na siya umangal. Tumugon na lang si Hansel, mariin, sabay idiniin ang sarili sa lalaki. Ang mga balat nilang makintab sa langis ay muling nagtagpo, dumudulas sa isa’t isa.

Mission 1, accomplished.

[SS-1635] Hiker's Shuttle

HIKER'S SHUTTLE

So, I went hiking that morning. Told my wife I just needed some time alone, clear my head, breathe a bit. She said okay, didn’t ask questions. I threw a couple things in my backpack—water, an old hoodie, some trail mix—and drove out to the hills. Didn’t even check the map, just parked where the road ended and started walking.

The first part of the trail was nice enough, quiet except for birds and the crunch of my boots. After about an hour, I saw this little side path, almost hidden behind a fallen log. Looked like no one had used it in years. I don’t know why, but I felt pulled to take it.

The air changed a little—heavier, stiller. It smelled like dirt and pine sap. I walked a while longer, then the trees opened up into this small clearing. That’s when I saw it.

An old white shuttle bus, all rusted and beat up, sitting there like it’d been dropped out of nowhere. The windows were busted, one of the tires flat. Moss grew along the edges. It was weirdly peaceful, sitting there under the trees.

Then I noticed someone was up on the roof. A guy. He was standing there shirtless, in just briefs and boots, looking up at the sky. Sunlight hit his shoulders. He looked solid—broad back, tanned skin, hair messy from the wind.

He looked down at me and said, “You lost?”

I said, “Nah. Just wandering.”

He came down a ladder that was leaning against the side. When he got closer, I saw a ring on his finger. He noticed mine too. We didn’t say anything about it right away, but we both saw it.

He told me his name. Said he’d rented the shuttle from some guy nearby who fixes old vehicles. “Cheaper than a cabin,” he said. “Needed to get away for a night.”

I laughed and said, “Yeah. I get that.”

We talked a bit—work, life, all the usual small talk that hides the big stuff. After a while, the air between us got quiet. He looked at me and said, “You married too?”

“Yeah.”

He nodded. “Same here.”

We didn’t need to explain more than that. He asked if I wanted a drink, so we sat on the front bumper with a couple of waters from his cooler. The breeze came through the clearing, warm and slow. Then he looked at me, real steady, and said, “You wanna come inside?”

Inside the shuttle it was dim and still. Sunlight came through cracks in the walls, catching dust in the air. There was a thin mattress on the floor, a fan humming low, a couple bottles of water. He closed the door behind us, and the sound of the forest faded.

We stood there a moment, just breathing. He took a small step closer. I could smell his skin—clean sweat, a bit of soap. He reached out, touched my arm first, then the side of my neck. His hand was rough, like a man who works with tools.

I said, “It’s okay.”

He said, “Yeah.”

We kissed slow. Careful at first, then harder. It wasn’t smooth or practiced, just honest. His chest pressed against mine, hot and strong. Our rings clicked when we took off our shirts and set them down. He laughed once, quietly, nervous but sure.

We sat on the mattress, still kissing, touching. Hands on backs, ribs, shoulders. He traced my jaw with his thumb. I ran my hand down his spine. We took our time—no rush, no script. The van creaked beneath us, branches brushed the roof. It felt like the world outside had stopped moving.

He looked at me and said, “You good?”

“Yeah,” I said. “You?”

He nodded, eyes soft but steady. “Yeah.”

We kept going, slower, deeper, moving in sync, like we both knew what the other needed. The air got thick. The fan hummed. Everything smelled like pine and sweat. We stayed close through it, holding on, breathing each other in.

His hands roamed over my body, tracing the lines of my muscles, his fingers dipping into the waistband of my shorts. I could feel his cock, hard and pressing against my thigh. I reached down, wrapping my hand around him, feeling the heat and hardness of him. He let out a soft groan, his hips bucking into my touch.

I pushed him down onto the mattress, straddling him. His hands gripped my hips, his fingers digging into my skin. I leaned down, kissing him deeply, our tongues exploring each other's mouths. I could feel his cock throbbing against my ass, the need between us palpable.

I reached into my pocket, pulling out a small packet of lube. I tore it open, squirting the cool liquid onto my fingers. Mark watched me, his eyes dark with desire. I reached between us, coating his cock with lube, my hand stroking him slowly. He moaned, his hips lifting off the mattress.

I positioned myself over him, slowly lowering myself onto his cock. The sensation was intense, my body stretching to accommodate him. I took him inch by inch, my breath coming in short gasps. Mark's hands gripped my thighs, his fingers digging into my skin as I took him deeper.

Once I was fully seated, I began to move, rocking my hips in a slow, steady rhythm. Mark's cock filled me completely, the sensation overwhelming. His hands roamed over my body, touching, exploring, his fingers tracing the lines of my muscles.

I leaned down, kissing him deeply, our tongues exploring each other's mouths as I rode him. The sensation was intense, my body on fire with pleasure. I could feel the orgasm building, my body tensing as Mark's thrusts became more urgent.

His hands gripped my hips, his fingers digging into my skin as he thrust up into me. I moaned, my body convulsing as the orgasm hit me, my cock pulsing as I came, my cum spilling onto Mark's chest.

Mark followed soon after, his body shuddering as he released into me. We stayed like that for a moment, our bodies slick with sweat, our breaths ragged. Then I collapsed onto the mattress beside him, my body trembling, my mind racing.

We lay there for a long time, just breathing, our bodies touching, the sound of the fan humming softly in the background. The sunlight had turned gold through the windows. He reached for a bottle of water, drank, then handed it to me. I took a sip and set it down. We didn’t talk for a long time. Just lay there, arms touching, looking at the cracked ceiling.

After a while, he slid his hand over and took mine. Our fingers fit together easy. Nothing dramatic. Just simple, real.

We stayed like that till the light outside dimmed and the woods turned blue. Then we got up, got dressed, put our rings back on. He smiled a little and said, “Guess we both needed that.”

“Yeah,” I said. “I think so.”

We stepped out into the clearing. The air was cool now. The trees looked taller somehow. He went one way, I went the other. 

--------------

If you want advanced access to ten more chapters of the latest tagalog full fiction story ahead of blog readers and get other perks such as weekly teasers and a feature in one #squirtershorts within the month, please subscribe to patreon.com/jockwonderlust. If you want to support me and my craft, please subscribe!